Αρχείο | Φεβρουάριος 23, 2017

ΞΑΝΑΝΘΙΖΟΥΝ ΤΑ ΚΡΙΝΑ

14333063_1826041450959515_1947442227729593271_n

Έπαιξες με τον ήλιο
με της Άνοιξης τον καημό
και στάθηκες στον Παράδεισο!
Θεέ μου ,φώναξες, να ένα κορίτσι
που κουβαλάει στα μάτια του
τα χρώματα των Ωκεανίδων
τη λύρα της Ερατώς
ζωή ,απ’τη «Ζωή» της.
Έπαιξες με το κύμα
ρίχτηκες στο μυχό του γιαλού
κι ένα φύκι,σαν Νηρηίδα σε τύλιξε
μέχρι που ανακάλυψες
την ευωδιά απ’ τον έρωτα!
Να ένα κορίτσι είπες
άλικο, σαν το τριαντάφυλλο
λευκό και δροσερό
σαν τις αζαλέες στο Πήλιο
δαντελένιο κι αέρινο
και στη χτενισιά του, το όνειρο!
Κι όπως έγειρε ο ήλιος
στο ακρωτήρι της Παναγιάς
ξανάρχισαν οι αιγιόγλαροι το τραγούδι τους
μέχρι που στο τελευταίο σας άγγιγμα
ζήλεψαν οι αρτεμισίες.
Ύστερα γείρατε, ο ένας πάνω στον άλλο.
κι όλα έγιναν, φως του Αποσπερίτη
Οι ουρανοί συγκατατέθηκαν
και σ’ένα γαλάζιο τους τόξο
με αιδημοσύνη οι άγγελοι έγραψαν.
«Έσονται οι δύο ,εις σάρκαν μίαν»
κι οι γονείς, με το δάκρυ
στα μάτια, αναφώνησαν και εκείνοι:
Όπου να’ναι , θα ξανανθίσουν τα κρίνα
στις αυλές των νιογέννητων
που βυθίζονται στα νερά
να τα χρίσουν ιερείς, με το «Μύρο το Άγιο»
μην κατακλυσθεί από πειρασμούς
η ορθόδοξη πίστη τους!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 23, 2017, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

Υποσυνείδητα

16832310_1906198022943857_1517018796485558824_n

Σα νιώθω τις αχτίδες να ξετρυπώνουνε
από μια χαραμάδα, βουρκώνω.
Ένας αφιλόξενος ουρανός που ξανοίγει
στα όρια της όρασης και μόνο.
Χρόνια θαρρούσα μια απόσταση σαν ένα χθες ,
να με σέρνει σιδηροδέσμιο προς τον
αιώνιο δικαστή.
Ασυνάρτητα μηνύματα .
Χοροί στην πλατεία απόηχοι από πανηγύρι,
αντικριστές ματιές, λυγερόκορμα κυπαρίσσια,
ανθισμένες μυγδαλιές.
Αφουγκράζομαι το λαουτιέρη – χτυπά με ρυθμό.
Κοιτάω τις φωτιές στις επάνω πλαγιές του βουνού.
Η μοίρα, στο δρόμο για το λυτρωμό.
Τακούνια χοντροκομμένα στην άσφαλτο.
Γένια πυκνά , αγριωπά τα πρόσωπα ,
εύθυμοι κύκλοι, φυσικοί.
Ακούω του πατέρα τη φωνή , σαν και της μάνας
μοιάζει, ή της νεκρής αδελφής ,
που με κοιτάει απ’ αγνάντια.
Στο δρόμο για την ανηφοριά κοντοστέκομαι,
ίσα που βλέπω το σπουργίτι με τα μικρά του,
το σπασμένο κλαδί που ακόμα ανθίζει.
Ένα χέρι μ’ αγγίζει , με χαϊδεύει και φωνάζει.
» αδελφέ μου «.
Κοιτάω κατά τον ουρανό. Μόλις ξεκίνησε να βρέχει.

«Σκέψεις Θραύσματα»
Κώστας Βασιλάκος/ Άνεμος Εκδοτική.

ΜΑΡΙΑ ΝΑΝΤΗ

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Χάθηκε το όνειρο …
Στις άδειες νύχτες που ανέτειλε
πέτρινη η πανσέληνος
έγινε αδιάφορος ο ουρανός .
Στις μέρες που ξημέρωσε σιδερένιος ο ήλιος
τα χαμόγελα πάγωσαν .
Στον καιρό που μετάνιωσε
κι άλλαξε ξαφνικά λύγισαν οι εποχές .
Και τώρα που το τελευταίο μου δάκρυ πεθαίνει
δεν βρίσκω βροχή να δανειστώ μιά σταγόνα θολή
να χαράξω ένα ποίημα στον δρόμο που ακόμη προσμένει …

( Απόσπασμα από το βιβλίο μου

Στο Δάσος Των Απολιθωμένων Ονείρων )

ΜΑΡΙΑ ΝΑΝΤΗ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΩΝ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Άσε στην άκρη κάθε ήχο σκληρό
κι έλα σε μένα σαν ευλογία θεού
σαν ψίθυρος των αγγέλων
να μου παραδώσεις
έναν στίχο δικό σου
να μυρίσω τα γιασεμιά της ψυχής
κι έλα σε μένα
σαν κύμα στον όρμο
να σου πω τα τραγούδια μου.
Το είδες, απλώνεις την ποίηση
με χρώματα της ανατολής
με τους ανθήρες των λουλουδιών
κι αρχίζω λέξη,λέξη να ψάχνω
τα λόγια του όρθρου σου
και να σκορπάω στους ορίζοντες
όλα τα τραγούδια των Πανσέληνων
που έχω γράψει για σένα.
Θα σε ψάξω στ’ όνειρό μου
στου παραδείσου τα πουλιά
κι όταν σε βρω θα σε ρωτήσω
πώς παν στα μέρη του νοτιά.

Κι όταν τα μάτια σου φιλήσω
και βρω ξανά την ξαστεριά
εκεί σε μια άκρη του πελάγου
θα γίνουμε μια αγκαλιά!

Και μη ρωτήσεις που θα πάμε
κορίτσι με τα θαλασσιά
σαν τα πουλιά παντού θα πάμε
και με τα άσπρα μας φτερά.
Θεόδωρος Σαντάς

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 23, 2017, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

Thedoros Santas Άνοιγμα καρδιάς Ένα θαυμάσιο ερωτικό ποίημα του φίλου μου Κώστα Νίγδελη

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

Ήρθες και κάθισες κοντά μου!
Το χάρηκα!
Βλέπεις η παρουσία σου ,πολύ με ευχαριστεί
με ζαλίζει η θωριά σου,σκλαβώνει του νου τη λογική
η ωραιότητα τού είναι σου κυριαρχεί.
Ας είναι έστω και έτσι!
Βλέπεις,είμαι ανήμπορος στην παρουσία σου
αδυνατώ να λειτουργήσω με τη λογική..

Αλλά,ποια λογική,ή τι είναι λογική;
Το ότι αδυνατώ να κάνω το οτιδήποτε;
Το ότι αχνοφέγγει συνεχώς και αδιαλείπτως
στην καρδιά μου;
Ίσως ,μπορεί,ας είναι έστω και έτσι!
Μα ,και το θέλω πολύ!
Έτσι υπάκουα αγρυπνώ στους χτύπους της καρδιάς
πειθαρχώ στα κελεύσματά της….
Άγριο κρίνο μου ,σε ευχαριστώ!

Κώστας Νίγδελης

Thedoros Santas ΕΡΩΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ Ένα ερωτικό ποίημα του Προέδρου της Αμφικτιονίας Ελληνισμού,Δημ Μπουκόνη)

16712039_1906195036277489_5738312842141019647_n

Ήμασταν μόνοι, μες στης νυχτιάς την αγκαλιά
η φλογισμένη μέσα ανάσα σου, σε αέναη ροή
κι εγώ φτερά ν ’απλώνω, τ’όνειρο να κρατήσω
θαρρείς κι η νύχτα ,στου χρόνου το ξετύλιγμα
έδινε χέρι να βοηθά, σ’ ολόφωτη αποκάλυψη
χαρά να φέρει στην καρδιά
στην ακριβή μας συντροφιά, καημούς να ημερεύσει.
Κι είδα στα μάτια σου βαθιά ,την άμετρη αγκαλιά σου
σ’ ένιωσα στο γαλήνεμα ,στην όμορφη σιωπή.
Σκέψη σε με ψιθύρισε, ουράνια και σοφή
να φτιάξω τον παράδεισο, αιώνιο κοντά σου.
Έπλασε χρώματα ο νους
για να’ ρθουν κι ομορφότερα
ελπίδα πήρα, σ’ άγγιξα, ψέλλισα προσευχές
να’ναι ετούτη η νυχτιά ,του κόσμου όλου η ομορφιά
για να διαβώ με υπομονή κι ατέλειωτο ψηλάφισμα
για μέρη αλαργινότερα
όπως πολύ λαχτάρισες ,όπως εσύ το θέλησες!

Δημ Μπουκόνης

Il 28 febbraio verrà, invitata dall’Associazione dei Ciprioti in Italia NIMA, la grande poetessa e saggista greca Eftychia Alexandra Loukidou (Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου) per prendere parte al seminario: INCONTRO CON LA POESIA COME STRUMENTO TERAPEUTICO. Traduco per voi una sua poesia dal libro: «Piano meno uno» ..

16864400_1906203349609991_7250064670119056486_n

Ο Σύνδεσμος Κυπρίων Ιταλίας ΝΗΜΑ οργανώνει στη Ρώμη με τις Υπηρεσίες Υγείας της Ιταλίας το σεμινάριο «Η θεραπευτική λειτουργία της ποίησης «. Η Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου, στις 28 Φεβρουαρίου λαμβάνει μέρος στο σεμινάριο.
Για να τη γνωρίσει το ιταλικό κοινό, μεταφράζω στα ιταλικά ένα ποίημα της

Η ΕΞΑΓΟΡΑ [από την ποιητική συλλογή ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ, Καστανιώτης 2008]

Τόσο πολύ μας τρόμαξε εκείνη η ξενιτειά
που ειλικρινά δεν ξέρουμε
αν οι χειρονομίες κι οι φωνές
κι ο αποκλεισμένος τόπος
όριζαν την απόσταση
ή μήπως οι άθλιοι εμείς
υπονομεύαμε το παρελθόν
ξεπροβοδίζοντας σκιές
σαν ήρωες θεατρικού
στην τελευταία πράξη

Φεύγαν οι μέρες
μας έδιωχνε και η ζωή
κι όμως κοιτούσαμε αλλού
βέβαιοι πως για το θάνατο
τα δάκρυα θα μας είχαν προγυμνάσει.
Ωστόσο
όλες αυτές οι αναίμαχτες πληγές
στένευαν –όσο να πεις – το αγνάντεμα
κι η εξαγορά των τύψεων
ούτε που μας γαλήνευε

Όσο για τις φήμες ότι κάποιος
αποταμίευε τις προθέσεις μας
αβάσιμο ακουγότανε
κι αδύνατο να μας καθησυχάσει.
………………………………………………………..
La terra straniera ci spaventò così tanto
onestamente non sappiamo
se i gesti e le voci
e il luogo bloccato
segnavano la distanza
o forse poveri noi
minavamo il passato
accompagnando alla porta le ombre
come eroi di uno spettacolo teatrale
all’ultimo atto

Passavano i giorni
anche la vita ci mandava via
comunque guardavamo altrove
quanto alla morte eravamo preparati
per il lungo esercizio delle lacrime.
Nel frattempo
tutte queste ferite esangui
comprimevano lo spazio- in men che dire – il riconoscimento
e l’acquisizione dei rimorsi
nemmeno ci rasserenava

Per quanto riguarda le voci che qualcuno
tesaurizzava le nostre intenzioni
le sentivamo infondate
e incapaci di rassicurarci.

Ποίημα της Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου μτφρ Alexandra Zambà

Alexandra Zambà

16711780_1906207776276215_1680765638007154607_n

Buongiorno- Καλημέρα

Buongiorno con i segreti dei bambini
parole palindrome asimmetriche
di illimitata fiducia battiti
parole d’immersione e nuoto subacqueo
stesura di membrane sincretiche

Ah, i segreti gemme di sorrisi,
averle le parole!
………………………………

Καλημέρα με μυστικά παιδιών
λέξεις παλίνδρομες ασυμμετρικές
απεριόριστης εµπιστοσύνης παλμοί
λέξεις κατάδυσης υποβρύχιας κολύμβησης
συγκριτικής μεμβράνης εκπόνηση .

Αχ, τα μυστικά τους χαμόγελου άνθισμα,
να´χα τις λέξεις!

Alexandra Zambà