Αρχείο | Φεβρουάριος 18, 2017

Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΈΡΩΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

16832266_1904039789826347_7187446895946891424_n

Η άγνοια του, εν δυνάμει, υπάρχοντος εσωτερικού θησαυρού, είναι μια μορφή απώλειας, για τον ευνόητο λόγο, πως ό,τι αποτελεί αξία, εάν δεν αναγνωριστεί και αξιοποιηθεί, υποπίπτει σε αφανισμό. Είναι σαν να έχει κάποιος στις αποσκευές του έναν πολύτιμο θησαυρό και δεν το ξέρει, συνεπώς ούτε κι όταν τον χάσει θα αντιληφθεί ότι έπεσε θύμα απώλειας. Αυτή, η ανεπίγνωτη απώλεια συντελείται σταδιακά και βαθμιαία και το αποτέλεσμά της είναι ολέθριο για την αξία Άνθρωπος, αφού ο ίδιος ως εν δυνάμει θεός, από έλλειψη επιγνώσεως, καταλήγει να γίνεται ένας αλλοτριωμένος, πλέον, άνθρωπος! Επιδιώκει να κερδίσει τη μάχη των εντυπώσεων και χάνει τη μάχη της αλήθειας.
Η απουσία του έρωτα στην εποχή μας οφείλεται στην απουσία του ανθρώπου από τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν θεωρεί σημαντικό τον έρωτα και δεν τον επιδιώκει. Δεν θεωρεί σημαντικό το να γνωρίσει τον εαυτό του, δεν θεωρεί σημαντικό να εξαρθεί από το χρόνο.
Υποκείμενος σε ένα γενικότερο τρόπο ζωής και σκέψεως, χάνει τα δικά του προσωπικά στοιχεία που τον συνδέουν με την αλήθεια της υπάρξεώς του. Η αλήθεια της υπάρξεως είναι έδαφος γόνιμο και δημιουργικό και σ’ αυτό το έδαφος ευδοκιμεί ο έρωτας! Η αυθεντικότητα είναι προϋπόθεση για τη σχέση. Επιχειρούμε αυτόν τον προβληματισμό, με την πεποίθηση ότι ο καθείς φυλάει εντός του, έναν θησαυρό που είναι ανεκμετάλλευτος και θα κάνει τον ίδιο ευτυχή όταν τον ανακαλύψει. Ο έρωτας είναι ένα μέσον για να πλησιάσει αυτόν τον θησαυρό καθώς εισάγει στα ενδότερα της υπάρξεως και γίνεται οδός αυτογνωσίας. Βεβαίως, η επίπεδη ανάλωση των δυνάμεων σε έναν αγώνα, κατ’ αποκλειστικότητα, επιβιώσεως αποσπά τον άνθρωπο από το βάθος της υπάρξεώς του. Το σύστημα επεμβαίνει αλλοτριωτικά και εξομοιώνει τους πολλούς ενώ ο έρωτας είναι δρόμος προσωπικός με προοπτική αυτογνωσίας.
Ένα πλέγμα συνθηκών που δημιουργεί ένα πεδίο σε παγκόσμιο επίπεδο, μάχεται την ίδια την αξία του ανθρώπου, καταργώντας τη μοναδικότητα του προσώπου και τις ιδιαιτερότητες λαών και εθνών κάτω από ένα ενιαίο δίκτυο εκμεταλλεύσεως. Ο δικός μας πολιτισμός, ο αρχαιοελληνικός, αφενός και αφετέρου ο λόγος του Θεού ενεργοποιούν την ευθύνη της ηθικής μετοχής του ανθρώπου στο γίγνεσθαι αλλά και την ελπίδα ν’ ανακαλύψει έναν δρόμο επιστροφής στην ουσία.
Η αλλοτρίωση του συγχρόνου ανθρώπου συμβαίνει ανεπίγνωτα καθώς εντάσσεται στον μαζικό τρόπο σκέπτεσθαι, ο οποίος ακολουθεί το γραμμικό χρόνο και καθιστά τον ίδιο απόντα από τον εαυτό του, το παρόν και από την ίδια τη ζωή που συνάπτεται ανάμεσα στον έναν και στον άλλον.
Η μοναδικότητα της υπάρξεως αποτελεί την αφετηρία της αυτογνωσίας, αφετηρία που συνδέει με το άχρονο διηνεκές. Το διηνεκές είναι μια πραγματικότητα και η απόσπαση απ’ αυτήν επιφορτίζει με ενοχές.
Η ζωή είναι κίνηση που επιτελείται με τη συγκίνηση.
Ο έρωτας προσφέρει μέσα στο άγονο περιβάλλον τη μυθολογία του ωραίου, στην ουσία αποσπά τον άνθρωπο από την επίπεδη ανάλωση των δυνάμεών του και τον εισάγει στην ευαισθησία της ψυχής, τη δημιουργική πηγή της υπάρξεως. Μεσολαβεί και δίνει νόημα και χρώμα στο παρόν. Δίνει την ευκαιρία στον άνθρωπο να παρίσταται και να μετέχει στο παρόν με την ευαισθησία της ψυχής του, χωρίς να αποφεύγει κανένα χρέος και καθήκον, αντιθέτως το εκπληρώνει με περισσότερο ενδιαφέρον. Η ερωτική κίνηση είναι κίνηση συγκινήσεως και βοηθάει στην αυτοπραγμάτωση.
Ο ερωτευμένος έρχεται σε επαφή με μια πηγή που δεν την είχε προσεγγίσει. Επιθυμεί να μοιραστεί τα πάντα με τον άλλον κι αυτό είναι το πρώτο στάδιο εξόδου από το εγώ. Συνήθως, όλοι οι δημιουργοί στο καλλιτεχνικό και πνευματικό γίγνεσθαι είχαν το βίωμα αυτό. Η ανάμνηση, ο ενθουσιασμός, η συγκίνηση είναι εξάρσεις της ψυχής που προκαλούνται χάρη στον έρωτα. Είναι μια κίνηση του ανθρώπου πέρα από τα γνωστά του όρια. Μ’ αυτόν τον ωραίο τρόπο, πλέον, εισέρχεται στην αντίληψη της ενότητας και συνδέεται με τη μυθολογία της ζωής. Η μοναδικότητά του είναι το σημείο απαρχής για την περαιτέρω αυτογνωσία, η οποία συμβαίνει με τη διαλεκτική του γίγνεσθαι.
Ο έρωτας, αναμφίβολα δίνει στον άνθρωπο την ευκαιρία να συνδεθεί και να εκφραστεί με τη ψυχή του, έτσι εισέρχεται στην άχρονη αξία της υπάρξεώς του, έχοντας τη δυνατότητα να μείνει ο εαυτός του κι ακόμα να αναπτύξει τα τάλαντά του. Ο έρωτας περιέχει το ήθος και την αρετή, αξίες οι οποίες μένουν ανενεργές μέσα στον κόσμο και στις συμβατικές σχέσεις.
Ο πολιτισμός είναι πλήρης από τους ωραίους καρπούς του έρωτα που ενθουσιάζουν και μας δίνουν την αίσθηση της αιωνιότητας της υπάρξεως.
Τα υποκατάστατα που προσφέρει αυτή τη στιγμή ο κόσμος είναι αποτέλεσμα της σχετικότητας και συνηγορούν για την αλλοτρίωση. Κι η αλλοτρίωση είναι υπεύθυνη για την αδυναμία του συγχρόνου ανθρώπου να ερωτευθεί.
Η ελπίδα που κρατάμε ζωντανή μας οδηγεί σε μια λογική. Οι καιροί, παράλληλα, με τ’ αρνητικά σημεία παρουσιάζουν τη δυνατότητα ενός γίγνεσθαι που συντελείται στον άνθρωπο που αναζητά πρώτα απ’ όλα τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτή η διαδικασία αφορά το μέλλον, αφορά την πληρότητα. Και είναι οι άγνωστες ακόμα και ανεξερεύνητες θετικές δυνατότητες που υπάρχουν στον καθένα, εν δυνάμει, αυτές που όταν εκφρασθούν θα είναι ικανές ν’ αλλάξουν τον κόσμο.

Αλκμήνη Κογγίδου
Ποιήτρια-δοκιμιογράφος

Εικόνα:Γυναίκα που παίζει μαντολίνο, του Πικάσο

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ

16807147_1904052046491788_3814649152849741748_n

Ο έρωτας έρχεται ως κίνηση ανατροπής που δημιουργεί τη συγκίνηση, μία ακατανίκητη έλξη της ψυχής, η οποία τείνει να εξαρθεί από τα όρια της σχετικότητας.
Ο μεγάλος έρωτας είναι υπαρξιακό γεγονός· ο άνθρωπος βρίσκεται στα όρια του κινδύνου, η προσωπικότητά του ακροζυγιάζεται. Φέρει την επικινδυνότητα της εκμηδένισης και αλλαγής !
Δεν επέρχεται η αναγέννηση του ανθρώπου, χωρίς να συντριβούν τα όρια της ατομικότητας ως τα έσχατα σημεία, εκεί που εμφωλεύουν οι βαθιές ρίζες του ατομικού εγώ. Ο έρωτας ανυψώνει στις ανώτερες σφαίρες της νόησης, στην ευδαιμονία της υπέρβασης, στην απεραντοσύνη της ψυχής. Είναι βίωμα που χαράζει αυτούς που έχουν την ετοιμότητα της εξελίξεως, προσφέροντας μίαν άλλη γνώση, που αποσυνδέει από την επιφάνεια, αποσπά από τη ματαιότητα και εισάγει στα ενδότερα.
Ο έρωτας γίνεται ένα βίωμα συγκλονιστικό και επώδυνο διότι κατατείνει στο απόλυτο, ενώ ο άνθρωπος βρίσκεται στη σχετικότητα.. Κι αν, ακόμα, αφορά μια μονομερή συγκίνηση, η οποία δεν βρίσκει ανταπόκριση, ωστόσο είναι ένα βήμα εξόδου από το εγώ, γι’ αυτόν που ερωτεύεται! Καθώς, η αποκόλληση από το ατομικό του εγώ, είναι επώδυνη, δεν γνωρίζει ο ίδιος, πέραν τούτου, ότι υπάρχει μιαν άλλη κατάσταση ευδαιμονίας, μία κατάσταση που διασπά τα όρια της ατομικότητας και δια μέσω της ψυχής οδηγεί στη συνειδητότητα του Εμείς.
Η δημιουργικότητα της υπάρξεως, η ευκαιρία να ζήσει τη δική της ζωή και να εκφραστεί με το δικό της τρόπο, προέρχεται από το άγγιγμα του έρωτα ή και την οδύνη του ανεκπλήρωτου έρωτα. Ή ούτως ή άλλως, ο έρωτας δίνει στον άνθρωπο την ευκαιρία να ζήσει τη δική του αληθινή ζωή. Μέσα από τον έρωτα συνεχώς, αυτοανακαλύπτεται. Στην προσπάθειά του να γνωρίσει τον άλλον, γνωρίζει τον εαυτό του. Μ’ αυτόν τον τρόπο εισέρχεται στη μυθολογία του ωραίου. Αναφερόμαστε στην ερωτευμένη ψυχή, κι όχι στο ζεύγος, η οποία ζει, κάθε στιγμή, με μία τελείως διαφορετική αίσθηση κι αποκτά τη γνώση ότι το παρόν είναι ανεπανάληπτο.
Αυτό είναι ένα μυστήριο· η ερωτευμένη ψυχή έχει τόσο την επίγνωση των ορίων της όσο και επιθυμία να τα υπερβεί! Η επίγνωση της θνητότητας, δεν αναχαιτίζει καθόλου τον έρωτα. Ο αληθινός έρωτας είναι υπερβατικός και βιώνεται με τη συναίσθηση και την πληρότητα του ανεπανάληπτου.
Συμπέρασμα, λοιπόν, μέσω του έρωτα αποκτά ο άνθρωπος τη συνειδητότητα του παρόντος και μετέχει, παρίσταται υπαρξιακά στο άχρονο παρόν. Ομιλούμε για τη σχέση της ψυχής με τον έρωτα με την προϋπόθεση ότι υπάρχει η αθωότητα. Η αθωότητα δίνει τη δυνατότητα της μετοχής στον έρωτα που ωθεί τη ψυχή σε μια κίνηση υπερβατική. Οι ενοχές δεν προσφέρουν το δικαίωμα σ’ αυτήν τη χαρά! Για το λόγο ότι τα φτερά της ψυχής βαραίνουν. Υπάρχει το ενδεχόμενο, ο ένοχος, που θέλει να λυτρωθεί από τις ενοχές του, υποσυνείδητα να οδηγείται στον έρωτα που του δίνει ένα βίωμα επώδυνο και τον προωθεί στην κάθαρση δια μέσω της οδύνης.
Εξωτερικοί παράγοντες, συμβατικά πλαίσια ζωής, ηλικίες, παρακάμπτονται, όπως και κάθε άλλο εμπόδιο, όταν συμβεί ν’ ανταμώσουν δύο ψυχές.
Ίσως, οι υπάρχουσες και προϋπάρχουσες συνθήκες, δεν είναι, παρά ένα πεδίο ασκήσεως, μέσα από το οποίο ο άνθρωπος, συνειδητά ή ασυνείδητα, προετοιμάζεται ώστε να ανταμώσει με τον άλλον.
Ο έρωτας, αναμφισβήτητα, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην πορεία της αυτογνωσίας! Στις υπάρχουσες συνθήκες όμως διαπιστώνουμε την υποβάθμισή του. Ποια είναι η αιτία που ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει το ενδιαφέρον ούτε για την αυτογνωσία, ούτε για τον έρωτα με την αυθεντικότητά του; Υποθέτουμε ότι ο λόγος είναι η συμβιβαστική του στάση, το ότι δεν αποχώρησε την ύπαρξή του από το πνεύμα των πολλών και έχασε τη δυνατότητα της μετοχής του σ’ αυτό το αληθινό παιχνίδι της ζωής που τον αφορά.
Εάν, ο έρωτας, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν οδήγησε στην ενότητα που προσφέρει τη χαρά και εισάγει στην μυθολογία της ζωής, δεν ευθύνεται ο ίδιος. Ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία για να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά. Ήταν κίνηση παρορμητική, ενθουσιώδης η οποία ως μία ακατανίκητη ορμή μπορούσε να συντρίψει τα όρια αλλά, τελικά, δεν κατάφερε να διασπάσει τον κλοιό του εγώ. Ενώπιον του απόλυτου, ο φόβος ευθύνεται για την οπισθοδρόμηση κι επιστροφή στα γνωστά όρια, αυτό όμως η συνείδηση το κατέγραψε ως ήττα. Ο ένας που προχώρησε περισσότερο υπέστη την οδύνη και ο άλλος έμεινε σημαδεμένος από μία ήττα. Ωστόσο, αυτό το βίωμα δίνει την ευκαιρία στον άνθρωπο να εισέλθει στα ενδότερα, να ανακαλύψει την ευαισθησία της ψυχής και να εκφρασθεί καλλιτεχνικά και δημιουργικά. Εξ’ αυτού του βιώματος παρήχθησαν και τα μεγάλα έργα τέχνης.
Τα μεγάλα έργα της τέχνης τα οποία συγκινούν και συναρπάζουν, το θέατρο, η ποίηση, η λογοτεχνία κλπ δίνουν την ευκαιρία στον θεατή, ακροατή ή αναγνώστη να δει πόσο και ο ίδιος επιθυμεί στο βάθος της υπάρξεώς του μια αντίστοιχη έξαρση προς το απόλυτο. Το απόλυτο αποτελεί μια αδιαπραγμάτευτη αξία και το βίωμα του έρωτα, βεβαίως, δίνει την πρόγευση αυτής της δυναμικής.
Η γνώση του Εαυτού προϋποθέτει μια πορεία η οποία οδηγεί στο όλον, όχι μόνον στον έναν. Ο ένας όμως είναι η αφετηρία για το όλον, εφόσον μεσολαβεί ο έρωτας, που δίνει τη δυνατότητα να προσεγγίσει αυτό που βρίσκεται εν δυνάμει στην ύπαρξή του.
Τα έργα τέχνης με την ανεπανάληπτη γοητεία της ομορφιάς και του ονείρου προέκυψαν από τις ψυχές αυτές που κινήθηκαν από τον έρωτα, συγκινήθηκαν κι εκφράστηκαν μέσω αυτού. Η ιστορία, η τέχνη μας βεβαιώνουν πως αυτό συνέβη σε εξαιρέσεις.
Ο έρωτας δίνει την ευκαιρία της υπερβάσεως του χρόνου. Οδηγεί στην άχρονη αξία της υπάρξεως που δεν περιορίζει τη σκέψη του ανθρώπου στη γραμμική έννοια του χρόνου. Αν δεν έχει συμβεί αυτό, ως επί τω πλείστον, ο λόγος είναι ότι ο άνθρωπος δεν έχει προσεγγίσει την αλήθεια της υπάρξεώς του, δεν γνωρίζει ποιος είναι, γι’ αυτό ωστόσο χρειάζεται τον έρωτα.
Η κατάσταση που επικρατεί τώρα, το παγκόσμιο σύστημα δεν κατήργησε μόνον τον έρωτα κατήργησε τον ίδιο τον άνθρωπο ως μοναδικότητα και ως αξία. Απ’ αυτήν, λοιπόν, την υποβάθμιση φρόνιμο θα ήταν ο καθείς να αποσπάσει τον εαυτό του και ιδιαίτερα ο Έλληνας.
Ο καθείς έχει και δικαίωμα και χρέος να γνωρίσει ποιος είναι και να εκφραστεί ανάλογα ως ον κοινωνικό και μεταφυσικό. Δια μέσου της γνώσεως του εαυτού εισέρχεται σε μια ευρύτερη γνώση της ζωής και χωρίς αυτήν δημιουργείται ένας κλοιός, ένας αποκλεισμός στην ατομικότητα, επικίνδυνος, διότι λειτουργεί αρνητικά και ως προς τον ίδιο τον εαυτό του και ως προς τον άλλον.
Η έξοδος από τον κλοιό αυτόν μέσα στον οποίο ο άνθρωπος παραμένει ανεπίγνωτα, θα συμβεί μέσω του έρωτα και της καλλιτεχνικής παιδείας. Όσο και αν προσπαθήσει ο ίδιος να προσεγγίσει το απόλυτο που φέρει εν δυνάμει εντός του, θα είναι αδύνατον χωρίς τον άλλον, χωρίς το μυστήριο του έρωτα.
Αλκμήνη Κογγίδου
Ποιήτρια Δοκιμιογράφος

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΦΑΖΑΝΙΔΗΣ

13512030_1790923017804692_5308209264580271151_n

Άφησε το κόκκινο ρόδο της καρδιάς σου, να ανθίσει μέσ’την καταιγίδα.
Αψήφησε τις μαύρες κηλίδες της βροχής που θέλουν να το βρέξουν και την έντονη μπόρα των έσχατων καιρών που θέλουν να το λυγίσουν.
Το χρώμα δεν θα αλλάξει. Κατακόκκινο, συνάμα ανθεκτικό θα παραμείνει όσο και ο άνεμος της οργής θέλει να το ξεριζώσει.
Η Αγάπη της καρδιάς, Το φως της ψυχής ακτίνες Ήλιου σχηματίζει όταν το Όλον αντικρίζει, ποτέ του δεν θα αλλάζει διάθεση απόχρωσης.
Εστίασε στο Καλό!
Κακό να της συμβεί δεν θα το επιτρέψει.
Εστίασε στην Επιλογή
λιγότερο στην Επιθυμία
Ψηλά στον ουρανό που θα πετάς, Επίτρεψε στον Ηλιο να λάμπει εντός σου,Έτσι λυχνάρι φωτεινό θα συνθέτουν οι ευχές σου…..
..Αληθεια τι Ωραιο να αγαπας !!!!..<<ροδο η αγαπη ,ροδο ψυχης >>..τραγουδα ο Μητσιας…..!http://www.youtube.com/watch?v=zuF5jPuOVME..
..Και σαν θα ερθει το βραδυ..Θα βγει το αστέρι της σιωπής και θα Δειξει τον δρόμο να βρει ο καθενας την καρδιά,του !!!!.
Δύσβατο μονοπάτι θα βρει.Γεμάτο πόνο, πληγές και ανατριχίλα.
Μα δεν θα πρεπει να απογοητευτεί και το Ανώτερο Θέλω χαλάσει!!!
Ότι νιώθουμε , σαν λίμνη δακρύων αντανακλάει ότι νιώθει.
Μονάχα μια ναναι η ευχή…..Οι χτύποι της καρδιάς συγχρονισμένοι ναναι ,όπως ο ρυθμός της αναπνοής τους…!!!<<Πέφτει το αστέρι μας, κάνε μια ευχή..Ελεύθερη να’ναι η ψυχή μας και ότι περάσαμε πριν στην ζωή, να’ναι η κρυφή Δύναμη μας>>τραγουδα ο Κοτσιρας…http://www.youtube.com/watch?v=qkbzVjQ3fOk
….Σε μονοπατια δυσβατα μπαινεις,αν θες να προχωρησεις η οχι,
το γνωριζεις μονο εσυ,μονη πυξιδα η συνειδηση σου,
συνοδοιπορος η ψυχη σου,κι οσοι με σενα παραλληλα βαδιζουν,
κοινος στοχος, κοινη πορεια,η γνωριμια μας μαζι της,
η διαδρομη ειναι δυσκολ, αλλα ειναι μοναδικη,
γιατι σε γυριζει σε σενα,στην ουσια σου.. ,..Αναζητωντας την αληθεια…
..Φιλε και Φιλη μου…Φτιάξε μια ζωή, όπως την θες, όπως την αισθάνεσαι. Και αγκάλιασε την γιατί κι αυτή έναν φίλο αναζητά !!! Και ονειρέψου Πλέξε όνειρα από μετάξι και τύλιξε τις ελπίδες σου με αυτά. Προστάτευσε την καρδιά σου και παράλληλα άσε την ανοιχτή για να βρίσκουν οι άνθρωποι!!!!……<<Τα βήματα όταν ακούς
και τα γνωρίζεις,δεμένος μα ελεύθερος βαδίζεις,εκεί η αγάπη κατοικεί.!!>>..τραγουδα ο Λουδοβικος http://www.youtube.com/watch?v=WDRTYaYlwqU
Το ταξίδι της ζωής απαιτεί στις αποσκευές του απόφαση για
αυταπάρνηση, για υπερβάσεις, για ανατροπές! Να αφήσουμε τη θαλπωρή των πεποιθήσεών μας, να αποφασίσουμε πεισματικά να απελευθερωθούμε από τους εσωτερικούς μας δυνάστες,
και να τραβήξουμε μπροστά!
Τυχεροί όσοι δουν το άστρο λαμπρό που τους οδηγεί! Τυχεροί όσοι το εμπιστευτούν! Όσοι ακούσουν το μυστικό του, που θαρρώ πως είναι:
Για να κάνεις τούτο το νυχτερινό ταξίδι,
Γίνε εσύ άστρο για τους άλλους!
Φωτισέ τους με τη θέρμη της αγάπης, της συμπόνοιας, του νοιαξίματος!!
Όσους ευτυχισμένους έχω συναντήσει μέχρι τώρα στη ζωή μου, είναι όλοι τους…τέτοια αστέρια!…
…. Εκεί που ο ουρανός συναντά τη γη, η φύση έχει φτιάξει τον μεγαλύτερο καθρέφτη!Πρέπει να έχω ένα καθρέφτη όπου μέσα του να μπορώ δω τον εαυτό μου καθαρά, με ακρίβεια, χωρίς διαστρέβλωση;.Ο καθρέφτης, μου λέει πως είμαι εξωτερικά, αλλά δεν μπορεί να μου πει πώς είμαι εσωτερικά.Δεν μπορεί να μου πει ποιες είναι οι επιλογές μου, ποια είναι τα συναισθήματα μου.
Υπάρχει άραγε ένας καθρέφτης όπου μπορώ να δω τον εαυτό μου πολύ καθαρά, έτσι όπως πραγματικά είναι;
Μπορώ να παρατηρήσω τον εαυτό μου όπως παρατηρώ το πρόσωπο μου στον καθρέφτη, να παρατηρώ τις αντιδράσεις μου, τις ανταποκρίσεις μου”;“Ο καθρέφτης είναι οι σχέσεις, σχέσεις με τον γείτονα, με τον φίλο μου, με τον σύντροφο μου, με τη φύση.
Αυτές είναι οι μόνες σχέσεις που έχω που είναι ο καθρέφτης. Εκεί βλέπω τον εαυτό μου όπως είναι, ζηλιάρης, αγχώδης, φοβισμένος, προσκολλημένος, ταυτισμένος, πληγωμένος…
Μέσα από τις σχέσεις μου, βλέπω τις αντιδράσεις μου, τις αντιθέσεις μου, τις ιδέες μου, αυτά που μου αρέσουν και αυτά που δεν μου αρέσουν.Ο καθρέφτης δείχνει όπως είμαι και όχι όπως θα ήθελα να είμαι που είναι το μέλλον.Αυτή είναι η ομορφιά του καθρέφτη.
Μπορώ να τον αποφύγω, να ξεφύγω που συνήθως αυτό κάνω.
Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει να κοιτάξω, ούτε δάσκαλοι, ούτε ψυχολόγοι, ούτε ιερείς.
Αυτό που είναι, αυτό που βλέπω είναι η πληγωμένη μου ψυχή και η πληγωμένη ψυχή δεν μπορεί να θεραπευτεί από άλλον.
Όταν το ανακαλύψω αυτό στο βάθος της ύπαρξης μου, μέσα από τον καθρέφτη των σχέσεων μου, τότε οι σχέσεις μου αποκτούν μια εκπληκτική ζωτικότητα και γίνονται εξαιρετικά σημαντικές …
Γινόμαστε το φως του εαυτού μας.

ΛΕΥΚΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

14364889_1828086537421673_2468673727757145428_n

Ποιος όρκος με υπογραφές
μπορεί να δεσμεύσει το αύριο
αν οι ψυχές δε γίνονται ένα
κι αν η σμίξη δεν οδηγεί
στον Θεό.
Κι αν τα γιασεμιά για σένα
είναι η ευωδιά του παράδεισου
και η αθωότητα των παιδιών
για μένα είναι η πεμπτουσία
της δικής σου της ποίησης
να πετούν λευκά περιστέρια
πάνω από μένα
να με οδηγούν ως το άπειρο
να μπορεί να χωρέσω
τον εξαγνισμό και την αγιότητα
τη δική σου!

Θεόδωρος Σαντάς

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ της Despoina Kaitatzi-Xoulioumi

13082500_1762632550633739_4461701500734294080_n

Είναι ένα φίδι μαγικό
άχρονης χώρας
Ευθυτενές δεν κουλουριάζεται ποτές
ούτε ελίσσεται
δεν κάνει πιρουέτες
Το δέρμα του στιλπνό
οι μύες απ’ ατσάλι
Η γλώσσα του διχαλωτή
σκαλίζει σχετικότητας σκαλιά
σωρεύει σκότους αποχρώσεις
Η μια διχάλα φλόγα του χάους του χαμού
κλειδώνει πόρτες και παράθυρα
Η άλλη από βελούδο
βγάζει το δέρμα του φιδιού
κι ορθώνεται ο πρίγκιπας
Τότε ανοίγουν χίλια παράθυρα
κουρτίνες λικνίζονται στον άνεμο
γίνονται ουράνια σώματα
Τότε μέσα απ’ τη γλίτσα στάσιμων νερών
εφορμά σμήνος γυρίνων
και πως κουνάνε την ουρά
Τότε κι εγώ μυροδοχείο δακρύων γίνομαι
γαζία συγκατάβασης
ψάχνω το αντικλείδι

ΜΑΘΕ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

16807024_1904063366490656_1732315623895671324_n

Άκουσε την αγάπη όταν καλεί, προσκύνησέ την,
φίλα την γλυκά στα χείλη
να ξεχυθούν πετιμέζι οι πόθοι

Κι αν τα πόδια σου ματώνουν
σε μονοπάτια στρωμένα συρματοπλέγματα ,
λογίσου τα ροδανθούς,
σαν βελούδινα βήματα
σ»έναν ουρανό ανάστατο με ερυθρίζοντα μάγουλα .

Η ορμή της αν σε εκτροχιάζει
σε γκρεμό θανατηφόρο,
είναι για να ξεσφραγίσεις
την αγκαλιά,
ν’απλωθούν τα φτερά
και να ταξιδέψεις σε ταξίδια πειρατικά

Μα μεταξένια όταν σε αγκαλιάσουν φτερά της αγάπης,
παραδώσου…

Δίχως σκέψη δώσε το χέρι
κι ας έχει στο στήθος της
κρυμμένο το μαχαίρι…

Άφησε να σε πληγώσει
είναι το αίμα ερρωμένως αδάμαστο και κατακτητικό!

Αν τυχόν σου ορκιστεί
σε ό,τι πιστεύεις
ικέτεψέ την,
κάμε τον όρκο θεμέλιο της γης …

Παρ`όλο που ο όρκος βαρύς, μπορεί αμαχητί να καταστρέψει ότι μια ζωή είχες ονειρευτεί

Σαν τυφώνα οργή
που ερημώνει τον κόσμο απλώσου και γίνε χάος ποθητό

Θεός η αγάπη όλα σου τα δίνει στη δύνη
μα πίσω όταν τα ζητά,
χωρίς τύψη καμιά
και έλεος
μόνο σε αφήνει ορφανεμένο άστρο

Με φως ανέσπερο
τη μια σε στεφανώνει
και πριν τρεις χαρείς
και πάλι σε σταυρώνει.
Σε ανεβάζει σε ουρανούς
με ένα πέταγμά της…
Και πριν αγγίξεις την κορφή αρνείται τα φτερά της.

Νανούρισμα στα σύννεφα
σε αφήνει να ακούσεις
στην τρυφερή την έκσταση χαμένη…

Στο τρέμουλο του ήλιου
φιλιά σου δίνει μαγικά σ`αναστατώνει ,
σε ριγά
και λίγο πριν το «ωσαννά»
στο χώμα πάλι σε πετά.

Έτσι η αγάπη σε λυγά το
δέρμα σου το καίει
μες στης καρδιάς σου τη φωτιά
η αντοχή σου κλαίει

Στιγμή να μη τη φοβηθείς,
μαζί της να παλέψεις
να γίνει η ματιά σου πυρκαγιά
να δεις τον εαυτό σου
ολάκερο να δεις γυμνό το φαύλο εγωισμό σου…

Με όλο το γέλιο να γελάς
και κάθε δάκρυ σου να κλαις,
γιατί
όταν νιώθεις ν`αγαπάς
θα ξέρεις σωστά και να το λες.

Τότε θα λιώνεις σαν κερί
σαν φως σε δείπνο μυστικό
και άγιο

Το τρυφερό θα είσαι εσύ του έρωτα το σφάγιο

Τρεχούμενο το αίμα σου ρυάκι
μες στον πόθο
νύχτα στη νύχτα θα ζητάς κάθε τραγούδι νόθο.
Ρίξου σ`αυτή την αγκαλιά,
και άγρια κούρσεψέ την
σ`έμαθε η αγάπη να νικάς,
άλλο μη τυραννιέσαι—

Κωνσταντίνα Ευθυμίου