Αρχείο | Φεβρουάριος 2017

28 febbraio 2017. Seminario Internazionale «La Poesia come Strumento Terapeutico» Facoltà di Lettere e Filosofia, Universita di Roma » La Sapienza «-Sala «Partenone» :PIAZZALE ALDO MORO ,5 Siamo nella bellissima Gipsoteca dell’Università’!

16938729_1239521522790660_6364199543906692399_n

Ρώμη, 28 Φεβρουαρίου, σας προσκαλούμε στην Ημερίδα
«Η Θεραπευτική Λειτουργία της Ποίησης»
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Η Ημερίδα διοργανώνεται
στη Ρώμη
στην αίθουσα «Παρθενώνας»
στο ωραιότατο Μουσείο του Πανεπιστημίου La Sapienza, με αγάλματα από γύψο αντίτυπα που δημιούργησαν εκμαγεία την αρχαία ελληνική τέχνη!

Il 28 febbraio a Roma ci sarà all’Università La Sapienza Facoltà di Lettere e Filosofia al quartiere di San Lorenzo in via dei Volsci 122, il seminario indetto dall’Associazione Ciprioti in Italia e il Centro Diurno Boemondo: «INCONTRO CON LA POESIA COME STRUMENTO TERAPEUTICO» . Prende parte al seminario anche lo Psichiatra, Psicoterapeuta, Didatta AIPA , Poeta, Romanziere, Filippo Strumia. Traduco qui in greco una sua poesia dall’antologia poetica «Pozzanghere» ed Einaudi:

16939579_1239108466165299_6532619160270484300_n

Στις 28 Φεβρουαρίου, στο Πανεπιστήμιο La Sapienza στη Ρώμη,στο σεμινάριο που διοργανώνει ο Σύνδεσμος Κυπρίων Ιταλίας NHMA «Η ΠΟΙΗΣΗΣ ΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ «, παίρνει μέρος επίσης, ο ιταλός Ψυχίατρος, Ψυχοθεραπευτής, Εκπαιδευτής AIPA, ποιητής, μυθιστοριογράφος, Filippo Strumia.
Μεταφράζω εδώ στην ελληνική ένα ποίημα του από την ποιητική ανθολογία «Λιμνόνερα» εκ. Einaudi:

Ti chiedo di guardare un ago,
il metallo che assottiglia
fino al picco di vertigine,
e dimmi se è altrove
la bellezza.
Trova un punto nello spazio,
l’istante circoscritto
e sarai canto.
Offro un paio d’ore usate,
non ho altro.

Σου ζητώ να κοιτάξεις μια βελόνα,
το μέταλλο που λεπταίνει
μέχρι τη κορυφή του ιλίγγου,
και πές μου αν είναι αλλού το κάλλος.
Βρές ενα σημείο στον αιθέρα,
την οριοθετημένη στιγμή
και θα γίνεις τραγούδι.
Προσφέρω δύο μεταχειρισμένες ώρες ,
άλλο δεν έχω.

Ποίημα Filippo Strumia μτφρ Alexandra Zambà

Il 28 febbraio prenderà parte al seminario» La Poesia come Strumento Terapeutico » insieme a Eftychia Alexandra Loukidou, Despoina Kaitatzi-Xoulioumi,Frosoula Kolosiatou Argyris Argyriou, Dimitris Rallis anche Sotirios Pastakas.

16807008_1906749719555354_6147237731180173476_n

Figura complessa quella di Sotirios Pastakas, psichiatra con studio per trent’anni ad Atene, ha compiuto gli studi a Roma. Poeta protagonista della scena Internazionale, ha pubblicato quattordici raccolte di poesie, un monologo teatrale, un libro di saggi e traduzioni di poeti italiani (Sereni, Penna, Saba, Pasolini, Gatto). Proprio la sua dimestichezza con la lingua e con la letteratura italiana ha contribuito in maniera determinante alla messa a punto della sua poetica, la quale è caratterizzata da uno stile originale e di grande eleganza formale.
Traduco per voi una poesia dall’antologia: Lezioni di respiro

«DOLCE»

Ο γαλάζιος καπνός της εξάτμισης
αιωρείται ακόμη και όταν το αυτό-
κίνητο έχει στρίψει πλέον τη γωνία,
μεταβάλλει την τοπογραφία του δρόμου,
την καθημερινή προοπτική όσων μένουν
για πάντα εδώ, θαμώνες αδιάφοροι
της τρέχουσας ζωής όπως κι εγώ,
που ξέρουν πολύ καλά από κατακτήσεις
κι απώλειες και πως από στιγμή σε στιγμή
κι από ώρα σε ώρα αλλάζουν χρώμα τα μάτια
σαν τα δικά σου που έγιναν γαλανά
αυτομάτως, μόλις με αποχαιρέτησες.

«DOLCE»
IL fumo celeste dell’evaporazione
plana anche dopo che la macchina
ha sterzato l’angolo,
modifica la topografia della strada,
la prospettiva ottica di coloro che abitano
qui da sempre, spettatori indifferenti
come sono anch’io della vita in corsa,
i quali conoscono molto bene di conquiste
e di perdite e come da un momento all’altro
e da un ora all’altra cambia il colore degli occhi
come i tuoi che sono diventati celesti
immediatamente dopo che ti sei congedata.
trd Alexandra Zambà

Ο Σωτήρης Παστάκας (ψυχίατρος, ποιητής, μεταφραστής, δοκιμιογράφος, εκδότης και αγκιτάτορας) λαμβάνει μέρος στη Ρώμη, στις 28 Φεβρουαρίου στην ημερίδα «Η θεραπευτική λειτουργία της ποίησης» μαζί με τους: Eftychia Alexandra Loukidou, Despoina Kaitatzi-Xoulioumi,Frosoula Kolosiatou, Argyris Argyriou, Dimitris Rallis. Μετάφραση του πιο πάνω ποιήματος Alexandra Zambà

28 febbraio 2017, vi invitiamo a Roma al seminario «LA FUNZIONE TERAPEUTICA DELLA POESIA «. Arriveranno a Roma poeti e operatori della riabilitazione psichiatrica, da Cipro e dalla Grecia. Porteranno con se attraverso la poesia, il mondo greco con le proprie problematiche, la sacralità dello sguardo ed il metro, un antico modo di prendere la misura delle cose. Dalla Grecia arrivano: Eutychia Alexandra Loukidou, Despoina Kaitatzi-Xoulioumi Kaitatzi-Xoulioumi, Sotirios Pastakas Pastakas. Da Cirpo: Frosoula Kolosiatou Argyris Argyriou, Dimitris Rallis.

16864199_1906748999555426_864848957209680471_n

Alexandra Zambà e il CD dell’Associazione NIMA: Christina Papadopoullou Cìulu, Pericle Ioannides, Despina Theocharous, Michalakis Pilavakis, Petros Yannakoù, Eleni Nicolaou, insieme a Cinzia La Marra Responsabile del Centro Diurno Boemondo, organizzano il Seminario.
Despoina Kaitatzi-Xoulioumi è una poetessa di ampio respiro e una psicoterapeutica con straordinaria capacità di affondare nel cuore altrui. Per conoscerla meglio vi traduco una sua poesia :

Brano dal libro di Despoina Kaitatzi-Xoulioumi trd Alexandra Zambà
ORA CHE ABBIAMO FRANTUMATO GLI SPECCHI

Ora che abbiamo frantumato gli specchi
e con un tratto abbiamo cancellato i nostri idoli
siamo rimasti nudi fossili
La lacrima ed il sorriso nel petto sono pietrificati
pietra la parola ed il nostro dolore
petra il sogno e la speranza pietra
pietra caricata sul nostro petto
Ora con questa ci corichiamo e i sogni vuoti
Sisifi sfiniti sulle radici della montagna riversati
Ora con questa avanziamo sospesi
nella spietata serenità del deserto
……………………………………………………………………….
28 Φεβρουαρίου 2017,
κύπριοι και έλληνες ποιητές μαζί με φορείς της ψυχιατρικής αποκατάστασης, έρχονται στη Ρώμη μετά απο πρόσκληση του Συνδέσμου Κυπρίων Ιταλίας ΝΗΜΑ στην Ημερίδα «Η Θεραπευτική Λειτουργία της Ποίησης». Θα φέρουν μαζί τους μέσα από την ποίηση, τον ελληνικό κόσμο με τους προβληματισμούς του, την ιερότητα του βλέμματος και το μέτρο, έναν αρχαίο τρόπο μέτρησης των πραγμάτων.Λαμβάνουν μέρος από Κύπρο: ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΙΑΤΟΥ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΛΛΗΣ. Από Ελλάδα: ΕΥΤΥΧΙΑ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ Κ. ΧΟΥΛΙΟΥΜΗ, ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ.

Για να γνωρίσουν οι ιταλοί φίλοι περισσότερο τους προσκεκλημένους μας, σήμερα μεταφράζω στα ιταλικά ένα ποίημα της Despoina Kaitatzi-Xoulioumi, ποιήτρια βαθιάς πνοής με καταπληκτική ψυχοαναλυτική ικανότητα:

Απόσπασμα από το βιβλίο

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥS ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΑΜΕ

Τώρα που τους καθρέφτες θρυμματίσαμε
και μονοκοντυλιά διαγράψαμε τα είδωλα μας
απολιθώματα απομείναμε γυμνά
Το δάκρυ και το χαμόγελο στα στήθη πέτρωσαν
πέτρα ο λόγος και ο πόνος μας
πέτρα το όνειρο και η ελπίδα πέτρα
πέτρα που τη σηκώσαμε στο στήθος μας
Τώρα μ’ αυτήν πλαγιάζουμε και τα όνειρα αδειανά
Σίσυφοι που απόκαμαν στη ρίζα του βουνού γερμένοι
Τώρα μ’αυτή οδεύουμε μετέωροι
στης ερημιάς την ανελέητη γαλήνη
(μτφρ Αλεξάνδρα Ζαμπά)

Il 28 febbraio, martedì prossimo, arriva a Roma per portare la propria testimonianza al seminario «Il Valore Terapeutico della Poesia», la poetessa cipriota Frosoula Kolosiatou che ha al suo attivo otto libri di poesia. Grande la sua poesia come il suo cuore tenero e palpitante. Ve la presento con una sua poesia inedita trd Alexandra Zambà

16995969_1906749406222052_9114825202070777344_n

LA MEDUSA
Senti stanno a zappare l’acqua
Stranamente
La Medusa nello sciabordio
Li avvolge nella sindone
La notte seminuda la ostacola
Con trafficanti di schiavi
Sarà andato a male
Il riverbero della luna
Legata con corda nera
Sulla costa

Un ragazzino
Implora le onde
Per vivere
Quando tocca il fondo
Diventa rosso

Odora di paura
Irrevocabile il fattaccio

Il sapore dell’acqua è cambiato
Chi mai potrà nuotare in questo mare?
……………………………….. ……………………………….
Στις 28 Φεβρουαρίου, την επόμενη Τρίτη, φτάνει στη Ρώμη και φέρνει τη δική της μαρτυρία στην ημερίδα «Η θεραπευτική λειτουργία της Ποίησης», η Κύπρια ποίητρια Frosoula Kolosiatou. Φέρνει τις εμπειρίες της με το χαμόγελο που γεμίζει δάκρυα τα μάτια. Η μεγάλη καρδιά της είναι πούπουλο που τρέμει! Σοβαρή η προσφορά της στη ποίηση, έχει στο ενεργητικό της οκτώ ποιητικές ανθολογίες. Την παρουσιάζω στους φίλους ιταλούς με ένα ανέκδοτο ποίημά της (μτφρ στα ιταλικά Αλεξάνδρα Ζαμπά)

Η ΜΕΔΟΥΣΑ
Άκου σκάβουν το νερό
Αλλόκοτα
Με παφλασμό η Μέδουσα
Τους σαβανώνει
Σχεδόν γυμνή η νύχτα εμποδίζει
Με δουλέμπορους
Θα έχει χαλάσει
Η αντανάκλαση του φεγγαριού
Δεμένη με μαύρο σκοινί
Στην ακτή

Ένα παιδάκι
Ικετεύει τα κύματα
Να ζήσει
Όταν αγγίζει το βυθό
Γίνεται κόκκινος
Μυρίζει φόβο
Αμετάκλητο κακό

Άλλαξε η γεύση του νερού
Ποιός κολυμπάει σε τούτο το γιαλό;

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠ’ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

16729010_1906752336221759_8046225459643372808_n

Πόσο κύμα ξοδεύεις
κι όλα σου τα ποιήματα
κουβαλάν θάλασσα κι ουρανό;
Πόσα χρώματα της ψυχής
και όλα σου γίνονται έρωτας ;
Γυναίκα που ταξιδεύεις
με τον στίχο των ποιητών
και περνάς στην αισθητική
του απέραντου
την πρώτη του Μάρτη
λίγο πριν απ’την Άνοιξη
θα φορέσεις στο δεξί σου το χέρι
την ασπροκόκκινη κλωστή
των χελιδονιών
κι όλα θα γίνουν ευδαιμονία
και λάμψη του ήλιου
να περάσουν οι θνητοί
στην αθανασία
με δυο λεξούλες αγάπης
πάνω στο μαξιλάρι τους
να καρποφορήσουν τα Καλοκαίρια
όταν της Σαπφώς η Σελήνη
θα αναζητάει το ταίρι της
κι εμείς δυο μάτια που αφέθηκαν
στην ποιητική της δικής μας
πανσέληνου!

Θεόδωρος Σαντάς.

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 25, 2017, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

ΞΑΝΑΝΘΙΖΟΥΝ ΤΑ ΚΡΙΝΑ

14333063_1826041450959515_1947442227729593271_n

Έπαιξες με τον ήλιο
με της Άνοιξης τον καημό
και στάθηκες στον Παράδεισο!
Θεέ μου ,φώναξες, να ένα κορίτσι
που κουβαλάει στα μάτια του
τα χρώματα των Ωκεανίδων
τη λύρα της Ερατώς
ζωή ,απ’τη «Ζωή» της.
Έπαιξες με το κύμα
ρίχτηκες στο μυχό του γιαλού
κι ένα φύκι,σαν Νηρηίδα σε τύλιξε
μέχρι που ανακάλυψες
την ευωδιά απ’ τον έρωτα!
Να ένα κορίτσι είπες
άλικο, σαν το τριαντάφυλλο
λευκό και δροσερό
σαν τις αζαλέες στο Πήλιο
δαντελένιο κι αέρινο
και στη χτενισιά του, το όνειρο!
Κι όπως έγειρε ο ήλιος
στο ακρωτήρι της Παναγιάς
ξανάρχισαν οι αιγιόγλαροι το τραγούδι τους
μέχρι που στο τελευταίο σας άγγιγμα
ζήλεψαν οι αρτεμισίες.
Ύστερα γείρατε, ο ένας πάνω στον άλλο.
κι όλα έγιναν, φως του Αποσπερίτη
Οι ουρανοί συγκατατέθηκαν
και σ’ένα γαλάζιο τους τόξο
με αιδημοσύνη οι άγγελοι έγραψαν.
«Έσονται οι δύο ,εις σάρκαν μίαν»
κι οι γονείς, με το δάκρυ
στα μάτια, αναφώνησαν και εκείνοι:
Όπου να’ναι , θα ξανανθίσουν τα κρίνα
στις αυλές των νιογέννητων
που βυθίζονται στα νερά
να τα χρίσουν ιερείς, με το «Μύρο το Άγιο»
μην κατακλυσθεί από πειρασμούς
η ορθόδοξη πίστη τους!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 23, 2017, σε Uncategorized. 1 σχόλιο

Υποσυνείδητα

16832310_1906198022943857_1517018796485558824_n

Σα νιώθω τις αχτίδες να ξετρυπώνουνε
από μια χαραμάδα, βουρκώνω.
Ένας αφιλόξενος ουρανός που ξανοίγει
στα όρια της όρασης και μόνο.
Χρόνια θαρρούσα μια απόσταση σαν ένα χθες ,
να με σέρνει σιδηροδέσμιο προς τον
αιώνιο δικαστή.
Ασυνάρτητα μηνύματα .
Χοροί στην πλατεία απόηχοι από πανηγύρι,
αντικριστές ματιές, λυγερόκορμα κυπαρίσσια,
ανθισμένες μυγδαλιές.
Αφουγκράζομαι το λαουτιέρη – χτυπά με ρυθμό.
Κοιτάω τις φωτιές στις επάνω πλαγιές του βουνού.
Η μοίρα, στο δρόμο για το λυτρωμό.
Τακούνια χοντροκομμένα στην άσφαλτο.
Γένια πυκνά , αγριωπά τα πρόσωπα ,
εύθυμοι κύκλοι, φυσικοί.
Ακούω του πατέρα τη φωνή , σαν και της μάνας
μοιάζει, ή της νεκρής αδελφής ,
που με κοιτάει απ’ αγνάντια.
Στο δρόμο για την ανηφοριά κοντοστέκομαι,
ίσα που βλέπω το σπουργίτι με τα μικρά του,
το σπασμένο κλαδί που ακόμα ανθίζει.
Ένα χέρι μ’ αγγίζει , με χαϊδεύει και φωνάζει.
» αδελφέ μου «.
Κοιτάω κατά τον ουρανό. Μόλις ξεκίνησε να βρέχει.

«Σκέψεις Θραύσματα»
Κώστας Βασιλάκος/ Άνεμος Εκδοτική.

ΜΑΡΙΑ ΝΑΝΤΗ

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Χάθηκε το όνειρο …
Στις άδειες νύχτες που ανέτειλε
πέτρινη η πανσέληνος
έγινε αδιάφορος ο ουρανός .
Στις μέρες που ξημέρωσε σιδερένιος ο ήλιος
τα χαμόγελα πάγωσαν .
Στον καιρό που μετάνιωσε
κι άλλαξε ξαφνικά λύγισαν οι εποχές .
Και τώρα που το τελευταίο μου δάκρυ πεθαίνει
δεν βρίσκω βροχή να δανειστώ μιά σταγόνα θολή
να χαράξω ένα ποίημα στον δρόμο που ακόμη προσμένει …

( Απόσπασμα από το βιβλίο μου

Στο Δάσος Των Απολιθωμένων Ονείρων )

ΜΑΡΙΑ ΝΑΝΤΗ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΝΣΕΛΗΝΩΝ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Άσε στην άκρη κάθε ήχο σκληρό
κι έλα σε μένα σαν ευλογία θεού
σαν ψίθυρος των αγγέλων
να μου παραδώσεις
έναν στίχο δικό σου
να μυρίσω τα γιασεμιά της ψυχής
κι έλα σε μένα
σαν κύμα στον όρμο
να σου πω τα τραγούδια μου.
Το είδες, απλώνεις την ποίηση
με χρώματα της ανατολής
με τους ανθήρες των λουλουδιών
κι αρχίζω λέξη,λέξη να ψάχνω
τα λόγια του όρθρου σου
και να σκορπάω στους ορίζοντες
όλα τα τραγούδια των Πανσέληνων
που έχω γράψει για σένα.
Θα σε ψάξω στ’ όνειρό μου
στου παραδείσου τα πουλιά
κι όταν σε βρω θα σε ρωτήσω
πώς παν στα μέρη του νοτιά.

Κι όταν τα μάτια σου φιλήσω
και βρω ξανά την ξαστεριά
εκεί σε μια άκρη του πελάγου
θα γίνουμε μια αγκαλιά!

Και μη ρωτήσεις που θα πάμε
κορίτσι με τα θαλασσιά
σαν τα πουλιά παντού θα πάμε
και με τα άσπρα μας φτερά.
Θεόδωρος Σαντάς

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Φεβρουάριος 23, 2017, σε Uncategorized. 1 σχόλιο