Αρχείο | Ιανουάριος 26, 2017

ΜΑΖΙ ΣΟΥ

13873051_1804860529744274_8343794384445353004_n

Μαζί σου
θα μπορούσα να ταξιδέψω
ως στις άκρες του κόσμου
να’ριχθώ μες στο άπειρο
να σκορπίσω στους γαλαξίες
χιλιάδες ποιήματα του καημού
που έχω γράψει για σένα.
Μαζί σου
μπορώ κάθε βράδυ να ξενυχτώ
εσύ να μιλάς κι εγώ να σωπαίνω
να σε κοιτάω στα μάτια
και να μου χαρίζεις τον έρωτα!
Μαζί σου μπορώ να κάνω
όλες τις τρέλες του κόσμου!
Δεν μπορώ πια να το κρύψω.
Είσαι ,ο δικός μου παράδεισος!

Θεόδωρος Σαντάς

Ο ΑΝΕΜΟΣ

15319049_1864312987132361_3847338033601410188_n

Όταν σφυρίζει ο άνεμος
εσύ μην τον μαλώνεις
πες του λογάκια τρυφερά
και μην τον φαρμακώνεις.
Όταν λυγίζει ο άνεμος
τα κρύα κυπαρίσσια
μια ψυχούλα πάει βαθιά
καρσί για τα Ηλύσια.

Όταν ο άνεμος φυσά
στα ρόδα της αυλής σου
θέλει ένα κόκκινο φιλί
με τη μαρμαρυγή σου.
Κι όταν ο άνεμος ρωτά
τι να σου φέρει ακόμα
μια ζωγραφιά σου να του πεις
με κοραλλένιο χρώμα.

Όταν χαϊδεύει ο άνεμος
τ’αστραφτερά μαλλιά σου
αφήνει πέλαγο καημό
πλημμύρα στην καρδιά σου.
Κι όταν θα τρίζει ο άνεμος
τα πέτρινα σκαλιά σου
βγες στο παράθυρο να δεις
θα είναι ο έρωτάς σου.

Θεόδωρος Σαντάς

Natassa Ghalkia

13895196_1803390393224621_3105342756530574688_n

Λίγο πριν από τη Δύση της ενήλικης «εφηβείας» μου μαθαινω να αγαπώ κάθε μου κύτταρο. Να ισορροπώ ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω μου. Να παρατηρώ πίσω από κλειστά παράθυρα και να ακούω πίσω από φραγμένες σιωπές. Δεν έχω πια χρόνο για τα άσχημα αυτού του κόσμου. Η ευτυχία είναι στάση ζωής και προσωπική επιλογή.

Natassa Ghalkia

Αντώνης Σαμιωτάκης Πρωΐ-πρωΐ, κοιτάζοντας τον παρα-κάτω πίνακα (του ;) που ανήρτησε η Κατερίνα Μόφορη, με πήραν οι ζέφυροι….. «Οι χυμοί της ζωής»

16387177_747449105432821_2263005815941865178_n

Ρέουσα…. Πόσο ρέουσα!
Μια υδρία, μια στέρνα, μια κόρη.
Των αγγέλων φωνή, του μελιού το ηδύ,
του τριαντάφυλλου η ευωδιά και το θώρι.
Αυγινή περασιά, βραδινή κερασιά
και της νύχτας τρέμολο αστέρι.
Πώς να βρω ουρανό να τον κάνω δικό
το δροσό, το γλυκό της καρπό,
να την πάρω απ’ το χέρι…;
Τι βαθιά μουσική! Ποια πουλιά, ποιο βιολί
αναδεύουν το αιθέριο σώμα,
ποιό αψέντι αψύ, ποιο κεράσι ηδύ,
στο γλυκό της το στόμα!
Οι χυμοί της ζωής, η ζωή της ζωής,
η γυναίκα, η θεά, των αισθήσεων η μούσα…..
…Κι οι μοιραίοι… εμείς -σε πατώ, με πατείς-,
που χωρίς την, η ζωή μας απούσα….

Αντώνης Σαμιωτάκης

Despoina Kaitatzi Xoulioumi Υπέροχη ποίηση της αγαπητής φίλης Βασιλικής Ράπτη Vassiliki Rapti ΗΛΙΟΚΑΜΕΝΟΙ

12509316_1029993087065308_2195477455671825316_n

Φορώντας
μόνο
ένα απέριττο
λευκό
πουκάμισο
παίζουμε
κρυφτό
στο
ποιητικό
ενδιαίτημα
μιας άγνωστης
κοιλάδας
κρίνων και ρόδων.

Ηλιοκαμένοι
από επιθυμία
αιχμάλωτοι
της έμπνευσης με
τα κορμιά μας
υπομονετικά
χαραγμένα από ουλές
τεκμήρια
έλξης
δόνησης
του απροσδιόριστου
χώρου
του κρυφτού.
Ανέκδοτο

«μιας άγνωστης κοιλάδας κρίνων και ρόδων…», Χωριό 2015

Donne in poesia-Γυναίκες στη ποίηση μτφρ στα ελληνικά Alexandra Zambà Alejandra Ziebrecht poeta, docente di letteratura e promotrice culturale. Nata a Concepción, Chile, nel 1959. Fondatrice di círcoli letterari nelle città di Talcahuano e Concepción; redattrice della rivista «Casa de la Juventud». Nel 1999 fondò il Centro Culturale “Miguel Hernández” e nel 2000 la «Casa del Escritor de Chile». ecco una sua poesia: Entre nos: Tra di noi

16195660_1208318739244272_5487188407763936326_n

Chi ha detto che non valeva la pena
prolungare i giorni bui dell’autunno
le orme sulle foglie
e versi come grandine
Il pane umido
la tua bocca impetuosa
i tuoi denti carnivori
Il mondo
cade ai tuoi piedi.

Chi ha detto che non valeva la pena
morire
dopo aver visto l’autunno
impadronirsi delle case
e sistemarsi sotto i letti
Le mie colline piangono lacrime di fango
ci appartiamo per poter
scampare a questo autunno
così incupito
Solo la follia della mia mano
sul tuo ventre
è una breve estate
una pioggerella tra due bufere.

Alejandra Ziebrecht (Χιλή 1957-)
Ποιήτρια, ιδρυτής Εταιρείας Λογοτεχνών, εκδότης λογοτεχνικών περιοδικών… σας μεταφράζω απο τα ιταλικά ένα ποίημα της:
…………………………… …………………………
Entre nos – Μεταξύ μας

Ποιός είπε ότι δεν άξιζε τον κόπο
η παράταση των σκοτειτών ημερών του φθινοπώρου
τα βήματα στα φύλλα
και οι στίχοι σαν χαλάζι
το υγρό ψωμί
το στόμα σου το λαίμαργο
τα σαρκοφάγα δόντια σου
Η οικουμένη
πέφτει στα πόδια σου.

Ποιός είπε ότι δεν άξιζε τον κόπο
ο θάνατος
μετά που γνώρισες το φθινόπωρο
που έχτισες σπίτια
κρύφτηκες κάτω απο κρεβάτια
Κλάμα οι λόφοι μου δάκρυα λάσπης
παραμερίζουμε
για να ξεφύγουμε αυτό το φθινόπωρο
τόσο σκοτεινό
Μόνο η τρέλα του χεριού μου
στη κοιλιά σου
είνα μιά σταλιά καλοκαίρι
ψιλόβροχο μεταξύ δύο καταιγίδων.

Ντον σε poesia-Γυναίκες στην ποίηση βασικά ελληνική Alexandra Zambà

Αλεχάντρα ziebrecht

Ποιητής, καθηγητής της λογοτεχνίας και της πολιτιστικής προώθησης. Γεννήθηκε στο κονσέψιον, Χιλή, το 1959., ιδρυτή της λογοτεχνικής círcoli στην πόλη του talcahuano και concepción · Αρχισυντάκτης του περιοδικού » Casa de la χουβεντούδ «. το 1999 ίδρυσε το πολιτιστικό κέντρο » Miguel hernández » Και το 2000, το «Casa del Escritor de Χιλή».

Donne in poesia- Γυναίκες στη ποίηση μτφρ στα ιταλικά Alexandra Zambà Cipro Niki Maragou’- 1948-2013 Κύπρος Νίκη Μαραγκού

16265842_1210070865735726_3540710697885330927_n

1.
Δεν της πήρα λουλούδια
μα προσπαθώ ισάξια
τούτο το σπίτι να φροντίζω,
τούτο το σπίτι και τους ένοικους του
όπως με έμαθε αυτή σωστά και μετρημένα.

Με προσοχή αντιγράφω τις κινήσεις της
με προσοχή να μην τις φάει ο σκόρος.
…………….

Non le ho portato fiori
solo cerco parimenti
aver cura di questa casa,
questa casa e i suoi abitanti
come mi ha insegnato lei corretta e misurata.

Con attenzione copio i suoi movimenti
con attenzione purché le tarme non li divorino.
……………………………..
2
Επιστρέφοντας

βήμα βήμα
στο καλντερίμι
του παλιού χειρογράφου
θαύμα
που είναι κρυμμένο με επιμέλεια
στην 25η σελίδα.
Οι φαγωμένες πλάκες λάμπουν στη βροχή,
οι βάρκες ανεβοκατεβαίνουν τον Βόσπορο
και ο έρωτας μου φαίνεται
υπόθεση πια μακρινή.
Συνεχίζω λοιπόν την ανάγνωση.
………………………

Di ritorno

passo dopo passo
sul selciato
del vecchio manoscritto
miracolo
diligentemente nascosto
a pagina 25.
Sotto la pioggia luccicano le logore lastre,
le barche vanno e vengono nel Bosforo
e l’ eros mi appare oramai
una questione remota.
Continuo dunque la lettura.

Trd.Alexandra Zambà

Foto Niki Maragou’ nel proprio giardino

Natassa Chalkia

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Ελευθερία λένε τη μάνα μου. Ελευθερία και την κόρη μου, αν και από ένα καπρίτσιο μου, τη φωνάζω Έλλη. Η μάνα μου μου φύσηξε πνοή φέρνοντάς με στον κόσμο αυτό και μου ‘μαθε να στέκω όρθια στους αέρηδες που χτυπούν την πόρτα της ψυχής μου, μου ‘δειξε τον τρόπο να αγαπώ και να αφήνω το δάκρυ μου να τρέξει για καθετί που αγγίζει νου και καρδιά. Είναι ο φάρος μου στα πιο δύσκολα ταξίδια μου. Μάνα μου, να ζήσεις.
Η κόρη μου είναι το μαντήλι που σκουπίζει το αόρατο δάκρυ μου, το χαμόγελο πίσω από το κλάμα, το παράθυρο στα σκοτάδια μου. Την καμαρώνω για την ησυχία του εντός της που ποτέ δεν είχα, την ισορροπία της ψυχής της, το στοχαστικό της βλέμμα, τη δύναμη του λόγου της, την άδολη αγάπη της για τον άνθρωπο, την αγκαλιά της που κοιμίζει τους φόβους μου, τη μυρωδιά της ξανθιάς θάλασσας των μαλλιών της που με μεθά. Την καμαρώνω γιατί μέσα στα μάτια της βλέπω την ελπίδα, όταν αυτή με εγκαταλείπει, γιατί με τα δυο της χέρια με σέρνει στον χορό της ζωής με βήμα σταθερό και μου κλείνει το μάτι πονηρά σαν ακολουθήσω τον ξέφρενο ρυθμό της. Την καμαρώνω για ό, τι δεν μπόρεσα ποτέ να είμαι εγώ κι εκείνη το κάνει να μοιάζει τόσο εύκολο…
Εύχομαι να είναι γερή και να αγαπηθεί με την ένταση που μόνο εκείνη ξέρει να αγαπά.

Natassa Chalkia