Αρχείο | Δεκέμβριος 26, 2016

Το δίχτυ Το ποίημα βραβεύτηκε με έπαινο στον διαγωνισμό ποίησης της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών . Η απονομή θα γίνει 22/01/2017 στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών , Ακαδημίας 50 στην αίθουσα Αντώνης Τρίτσης και ώρα 10 πμ .

13312747_1776160445947616_5926180955498465885_n

Ολημερίς,
κάρφωνε τα διαλυμένα φύλλα των ημερολογίων,
τα παλιά κασόνια με τις αναμνήσεις,
τους μπόγους με τις πραμάτειες.

Ολημερίς,
σκάλιζε τις εικόνες, να πονέσουν οι άγιοι,
να αγριέψουν οι μορφές τους.

Τις νύχτες,
έσερνε το δίχτυ με τα μπαλωμένα λόγια,
μάζευε τη σκόνη των αστεριών,
ανακάτευε τα ρεύματα της οργής
με την καρτερία της ελπίδας.

Κάθε πρωί,
σχολαστικά τα διαχώριζε για υποστυλώματα
και δοκάρια, για λάσπη και τοιχώματα.

Εμείς,
για χρόνια δε βλέπαμε τους τοίχους,
τις πόρτες και τα παραθύρια,
ούτε τους κήπους με λουλούδια.

Όταν ξεστράτιζε η απορία μας, απαντούσε μονότονα:
– Όλα όσα ποθούν τα μάτια σας
βρίσκονται εντός μου.

Βαθιά γεράματα, καθότανε στην άκρη του γκρεμού,
στα πόδια του κρεμόταν ένα σκούρο μπλε σε βαθιά υπόκλιση.
Τα λευκά του γένια έγλυφαν το αλάτι
που στράγγιξε στην εσχατιά του βράχου.

Του χάιδεψα τα μαλλιά, κι ένα δάκρυ σταλαγμίτης
μου τρύπησε την καρδιά.

– Η θάλασσα είναι ο άνθρωπος, μου είπε.
– Σαν ήταν ήρεμη την κουβάλαγα,
μέχρι την τελευταία σταγόνα και γέμιζα την ψυχή μου.
Μα σαν θύμωνε,
ξαναχυνόταν στο πέλαγος. Κι έμεναν μόνο τα βότσαλα μέσα μου.
Δεν κατάφερα να κρατήσω λίγα φύκια και δυο αφρούς κυμάτων.

Το δίχτυ από χέρι σε χέρι
συνέχισε να μαζεύει κοχύλια, τραγούδια, αστραπές …

Κώστας Βασιλάκος

ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΜΕΛΙΤΩΝΑ

15492137_1873229919574001_4690246697377924141_n

Φίλε!
η καθ αυγή τον ήλιο η τη βροχή θα φέρει
κι η νύχτα για καντήλι κάποιο αστέρι,
βιγλάτορα στα ονείρατα.

Στην καλοσύνη, στου κακού τα νέφια,
στα πόδια ας σταθούμε σαν αδέρφια
στης νιότης τ αδύνατα.

Κι ειν η ευχή μου ,η γιορτινή που υψώνω:
-Να μη σκουπίσεις δάκρυα βαθιά στο χρόνο
και πυρωμένο ίδρωτα.

Ιερουσαλήμ 1965
Το παραπάνω ποίημα μου είναι αφιερωμένο στην φιλία μου με τον Βασίλειο Καβατσικλή, μετέπειτα επίσκοπο Μαραθώνος.

Αφιερωμένο στην Α. Θ. Μακαριότητα
τον πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. κ. Βενεδίκτου Α!

Με την γιορτή σου την άνοιξη φέραν τα χελιδόνια,
κάμποι, βουνά θε να ντυθούν στα γιορτινά και πάλι
και μέσα του κάθε αδελφός νεώτερος η με χιόνια
στην κεφαλή, ευχή θα υψώσει στο θεϊκό περιγιάλι.

«Έτη πολλά πατέρα μας» με όλων των Ελλήνων χείλη.
Στον θρόνο του αδελφόθεου, άξιος και ταγμένος
στα ιερά και άγια της γαλανής πατρίδας. Να το καντήλι
του Θεού στα χέρια σου! Γιατ είσαι ο «Ευλογημένος.»*

Κι ότι ανεξίτηλα χάραξε το στιβαρό σου, ισχνό χέρι
πάνω στις αρχαίες εκκλησιές και του Ναού το σώμα
αιώνια θα το υμνολογεί η λύρα του γένους στο αγέρι
και του ιστορικού η αλάθητη γραφίδα και το στόμα.

«΄Ετη πολλά πατέρα μας» κι απ την ιλαρή λαμπράδα
που απλώνεται στην όψη σου κι ανθεί η καλοσύνη,
θρόνος νοιώθω πως γίνηκε στο έθνος, την Ελλάδα
που με τιμή στους κόλπους της το όνομα σου κλείνει.

Ιερουσαλήμ 1965

Benedictus=Βενέδικτος=Ευλογημένος
(Το ποίημα αυτό απήγγειλε ο διάκονος (1.3.65 (16.2.1965 Π.Η. Δευτέρα) Μελίτων (Βασίλειος Καβατσικλής) μετέπειτα επίσκοπος Μαραθώνος, στην μεγάλη πατριαρχική αίθουσα, όπου και δέχτηκα τα συγχαρητήρια του ίδιου του πατριάρχου Βενεδίκτου του Α΄)

Μίμης Μάζης

Όμορφα ευλογημένα Χριστούγεννα φίλες και φίλοι ! Εύχομαι από καρδιάς η γέννηση Του Θείου Βρέφους και το Αληθινό Πνεύμα Των Χριστουγέννων ν’ αγγίξει την καρδιά σας ! ~ ΕMΠΡΟΣ ΣΤΗ ΦΑΤΝΗ ~ { Μαίρη Ηλιάδη}{.

15747427_942414079225450_8146305857356360293_n

Στάθηκες εμπρός στη φάτνη σιωπηλός
μίλησε το Θείο βρέφος στη ψυχή σου
ήταν σαν να ανοίξαν οι ουρανοί
γεννήθηκε η Αγάπη στη Ψυχή σου.

Δώρα δεν έφερες μα πήρες
το φως τ΄ανέσπερο σ αγκάλιασε και είδες
πέρ΄απ΄αυτά που βλέπουνε τα μάτια
πέρ΄απ΄τα δώρα τα υλικά
μικρού παιδιού η Άγια Στράτα
σ΄αναγεννάει τα φτερά.

Φτερά Αγγέλων που τα είδες
εδώ στα μάτια σου μπροστά
που τα σκοτάδια σου ξορκίσαν
που στη καρδιά δώσαν Χαρά.

Πέρα τη θλίψη σου χουν διώξει
το φως που δέχτηκες να ΄ρθει
μέσ΄τη ψυχή σου και να νιώσεις
πέρ΄απ΄την ύλη τη φθαρτή.

Αφθαρτη ετούτη η φλόγα μένει
και τ΄Αστεριού το Μέγα φως
καθώς το δρόμο το δικό σου
ορίζει πάντα προς το Φως.

Και του Χριστού μας την Αγάπη
Ήλιος αιώνιος Χρυσός
Το φωτοστέφανο π΄Αγγίζει
Του Θείου Βρέφους τα μαλιά,
και στη Ψυχή φέρνει Γαλήνη
και την Αιώνια Γιατρειά.

{ Ποίηση Μary Eliadi Μαίρη Ηλιάδη}{.

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ

15230589_1866173190279674_2921529269595009214_n

Ύμνοι Χριστουγέννων
απλώνεται στην ησυχία της νύχτας
Ο Χριστός, ξαναγεννιέται στη φάτνη του !
Ασπροντημένη η γη.
Πέπλο απαλό χιονιού τη σκεπάζει
Η νύχτα ξάστερη
κι ένα ολόφωτο Άστρο
φωτίζει τον θόλο
ένα αστέρι που λάμπει περισσότερο .
Άραγε είναι το Άστρο της Βιθλεέμ ;
Το Άστρο που οδήγησε
απ´ τα βάθη της Ανατολής τους μάγους
στην ταπεινή φάτνη
να αποθέσουν με δέος στα πόδια
του νεογέννητου βρέφους
τα δώρα τους στο σπήλαιο Βηθλεέμ !
Αφήνομαι σε ταξίδι μακρύ
Άγγελοι αναβοκατεβαίνουν απ´ τα ουράνια
και ψάλλουν .
Χριστός γεννάται,δοξάσατε !
Αγάπη , Ειρήνη και καλοσύνη
ας έλθουν στον κόσμο !
Καλά Χριστούγεννα !
Καλά Χριστούγεννα !

Soula Maropaki.

ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ ΑΕΡΑΣ

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Χιόνια, παγωμένος αέρας ..
Οι νεράιδες με μάλλινο υφάδι
πλέκουν πανωφόρι βαρύ
να ζεστάνουν την πλάση
απ´την κρυσταλλωμένη ανάσα του ανέμου
να ζεστάνει του κόσμου την μοναξιά
αυτό το παγωμένο απόβραδο του Δεκέμβρη
αυτή την ώρα του δειλινού
που τ´αστέρια πληθαίνουν
κι η λάμψη τους είναι ονειρική
γίνονται ανεπαίσθητες πυγολαμπίδες
και αχνοφέγγουν στο στερέωμα .
Το παγωμένο βοριαδάκι
σιγοψιθύρισε γλυκιά μελωδία
πνοή αγάπης, νότες ελπίδας
γλυκύτατος ήχος, δική σου ανάσα
μπήκε διακριτικά, πέρασε γλυκά
μέσα απ´τα μαλλιά μου
χάιδεψε το πρόσωπό μου
κι εγώ αφέθηκα να περιπλανιέμαι
στην χώρα των παραμυθιών και των ονείρων…..
Soula Maropaki

Σε όλες και όλους τους Αγαπημένους μου Φίλους ….! ΕΥΧΕΣ ΚΑΡΔΙΑΣ : ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ !!! Με Υγεία, Αγάπη,Ελπίδα, Ευτυχία, Αισιοδοξία !!!

13512030_1790923017804692_5308209264580271151_n

Η πλάση μας αγκαλιάζει, μας ψιθυρίζει
Χαρμόσυνα λόγια ! λόγια Αγάπης !
ευχές …σαν ροδοπέταλα να φτάσουν
στην καρδιά μας ….!
Soula Maropaki