Αρχείο | Δεκέμβριος 14, 2016

ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

15420763_1872359702994356_4381567237916453785_n

Γνώρισα το φως των αγγέλων
τη μελωδία των άστρων
της Αμαρυλλίδας τα χρώματα
σ’ένα κορίτσι του ήλιου
που κουβαλούσε πάντα
στον κόρφο της
της αγάπης τον ύμνο.
Κι έτσι λιγνό όπως ήταν
κι όπως έτρεμε η καρδούλα του
για τον πόνο της γης
το παράσερνε των κάβων ο άνεμος
κι είδε πως κουμαντάρεται η γη
δίχως των ανθρώπων την έγνοια.
Κι όπως το παράσερνε ο άνεμος
και το ψιχάλιζε η βροχή
έτσι κι εγώ το ζωγράφισα
με τις λέξεις των στίχων
και της καρδιάς μου τα μέτρα
με ένα ευσυγκίνητο δάκρυ
να μιλάει για εκείνη
μ’ένα ποίημα να κυοφορεί
το πνεύμα των Χριστουγέννων.
Κι είπα ,αδελφοί μου
«Χριστός γεννάται,δοξάσατε .
Και επί γης ειρήνη»

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Φωτογραφία : Πίνακας Γιώργος Σταθόπουλος

ΜΑΡΙΑ Θ. ΣΑΝΤΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΟΝΕΙΡΑΤΑ

15578971_1872225209674472_5236566791495154707_n

Ανάσταση Χριστού θεασάμενοι και ο νους μου κατέπλευσε
σε προγόνων μου θύμησες και πρεσβυτέρων βιώματα.
Αιθεροβατώντας ως πάντα ο ποιητής στα χνάρια της Κασσιόπειας
προσδοκώντας να μυσταγωγήσει και άλλους στο έκπαγλο κάλλος
θεωρεί εαυτόν ως καινόν κι ευπηγή Πτολεμαίον
και εβάλετο ο λίθος για την κτίση της Αρσινόης.
Τότε εγένετο πάλι πόλις περίλαμπρος που ανατέλλει στον ορίζοντα ως απαστράπτων υπερκαινοφανής.
Εθεμελιώθη ιδού, το απόρθητο κάστρο σου και Οθέλλοι εκ νέου κατακλύζονται μετά των παθών τους.
Υμνεί γονυπετής ο ποιητής της Κεχαριτωμένης τη χάρη
στους τύμβους του γένους μου και τις κατανυκτικές εκκλησιές σου.
Σαλαμίνα της Κύπρος…. Πόλη περίλαμπρη, Ελλήνων στολίδι!
Κι όμως…. Τούτα όλα θέσφατα είναι ή ονείρατα που ανεγέρθησαν
απ’ της ψυχής του τα άδυτα.
Τα άγια σου χώματα ουδέποτε διάβηκα, στης φωνής σου το κέλευσμα
δεν δύναμαι ν’ ανταποκριθώ.
Ο κλαυθμός γοερός ακούγεται συνεχώς απ’ την αχλή του γλαυκού σου.
Δακρύζει η Παντάνασσα και αγχόνες τρυπούν τον Εσταυρωμένο
αναδυόμενες από τα πύρινα σίδερα που περικλείουν τον κορμό σου.
Των νεκρών μου οι τύμβοι με αδημονία προσμένουν το Αναστάσιμο φως.
Εφτά και τριάντα τα χρόνια που το άλγος κατακαίει του ποιητή την ψυχή.
Θέλω να ξεχάσω…. Να πάψω να πονώ…. Απεγνωσμένα αναζητώ μεθοδεύσεις
για λίγη ιλαρότητα και κραταιά ξανά ν’ αδράξω το φως.
Μα ναι, ευρέθη ο τρόπος να επέλθει η λήθη στων μαρτυρίων σου τη θωριά
κι εν τέλει οι ερινύες να πάψουν να αλυχτούν.
Εις είναι ο τρόπος, και είναι αυτός: Ν’ αντηχήσει ξανά στο Βαρώσι
«Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή»

ΜΑΡΙΑ Θ.ΣΑΝΤΑ

Φωτογραφία : Η αρχαία Σαλαμίνα έχει καταγραφεί και στη λογοτεχνία. Ο νομπελίστας Έλληνας ποιητής Γιώργος Σεφέρης στο «Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ΄», που αναφέρεται σε ολόκληρη την Κύπρο, αφιερώνει στη Σαλαμίνα το ποίημα «Σαλαμίνα της Κύπρος». Ο Σεφέρης έγραψε το ποίημα αυτό ευρισκόμενος στην περιοχή, το Νοέμβριο του 1953, όταν ήταν στο ξεκίνημα τους οι ανασκαφές του καθηγητή Βάσου Καραγιώργη.

Θεοδόσης Βολκώφ Ποιήμα ΕΥΡΩΠΗ Ι

15421030_1872207209676272_7810652608680124299_n

Μόνοι και όψιμοι. Ξένοι της Γης.
Και άρα τ’ Ουρανού πιο ξένοι ακόμα.
Οι έσχατοι μιας κάποτε Φυλής,
με κάποιο γήρας σε ψυχή και σώμα.
Άντρες, γυναίκες, βρέφη και παιδιά
γέρικο σπέρμα, μήτρα κουρασμένη
μας γέννησε, μας έσπρωξε μπροστά·
θνησιγενείς· νεκροί και κολασμένοι.
Εμείς παντού. Και σαν εμάς κανείς.
Ιδού, σκεβρό το σώμα σου, Εσπερία·
δεν βάρυνε έτσι και ποτέ ουδείς
απ’ την Ανάγκη κι απ’ την Ιστορία.
Μαραίνεται το Δέντρο της Ζωής·
ας προκαλεί κι ας θάλλει το άλλο Δέντρο·
στέρεψε η πίστη· η γνώση, δεν αρκείς
και δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κέντρο.
Μας έφθειρε η λαγνεία τα κορμιά,
ξεστράτισε μικρόψυχη η σκέψη,
η βούληση απ’ το αίμα δεν βαστά,
Θεός δεν είναι για να μας πιστέψει.
Κι ωστόσο μες στην πλάνη αληθείς·
περήφανοι· κανείς για να μας κρίνει.
Πάντα εμείς· παιδιά της ταραχής
δεν θα υποκριθούμε τη γαλήνη.
Ας πέσουμε όπως πέφτουμε λοιπόν.
Μια ώρα πριν το τέλος, και τη ζούμε.
Εκεί που όλα εκλείπουν το παρόν
εγγράφουμε στο μέλλον πριν σβηστούμε.
Βυθίζεται μια ήπειρος εδώ·
ο άνθρωπος που γίναμε τελειώνει
με στεναγμό, λυγμό και με σπασμό,
με έρημο, με θειάφι και μ’ αφιόνι.
Φοράμε των αιμάτων τη δορά.
Τα πρόσωπα γυμνώνονται απ’ το δέρμα
του ανθρώπου κι ανωφέλευτη η Τορά –
τελειώσαμε πριν φτάσουμε στο τέρμα.
Πυκνώνουμε στην πράξη τη στερνή
τώρα που ηχεί λόγος κενός το «Θεέ μου»
το αίμα πλέον του αίματος καλεί –
πράξη υπάτη η πράξη του Πολέμου.
Δεν θα υπάρξει Μνήμη για εμάς
που απ’ τη Μνήμη έχουμε βαρύνει,
σπεύδουν τα πάντα, σπεύδουν προς δυσμάς
μες στον καταποτήρα και στη δίνη.
Ήρθε ο καιρός που η ζωή δεν ζει.
Δόξα καμιά. Μόνο η στιγμή. Και φτάνει.
Η Αθανασία πέθανε κι αυτή.
Εμάς – κι ο Θάνατός μας θα πεθάνει.
© Θεοδόσης Βολκώφ

VENUS (Μαρία Σαντά)

15219557_1866159666947693_4324158580120571565_n

Το φως της σελήνης, καντήλι πλέον νεκρό
στην απονιά ενός ήλιου που δεν εξαιρεί ,ούτε εμάς.
Γέρνει στο πλάι μου ν’ αποκοιμηθεί η δόλια
αναλογιζόμενη την εξομολόγηση
μιας αγάπης εφήμερης που ο όρθρος τη διέλυσε
και την παρέθεσε σε λατρεία
Κοιμάται η σελήνη
ενώ το εγώ, αδυνατώντας να απαγκιστρωθεί
απ’ την επιρροή του
ακούει το παραμιλητό της αχνό.
Ένα παραμιλητό αλλοπρόσαλλο
σαν ύμνος, από ψαλμό εκκλησίας ψυχής.
Λέξεις δειλές και συγχρόνως αλήθειες
τιθασεύουν το πνεύμα μου.
Ράπισμα ,τιμωρία
για το μόνο μου σφάλμα .

Ο ορίζοντας βάθυνε
κι ο ποιητής ολοφύρεται
για το φυλλορρόισμα του Καλοκαιριού.
Σ’ αγαπάω ,μ’ ακούς .Σ’ αγαπάω!

ΜΑΡΙΑ Θ.ΣΑΝΤΑ

Ασκραίος

15541468_1872223259674667_4678426734839371750_n

….

Tυφλός του Ολύμπου ραψωδός ο θείος Μελησιγένης,
θνητούς ατάραχα, ήρωες, θεούς υμνολογά.
Από μια βρύση ανήσυχη, τραγούδι μου εσύ, βγαίνεις,
κ’ η λάβα πάντοτε είσ’ εσύ κ’ η φουσκοθαλασσιά.
Άκου, ο Ασκραίος είμ’ εγώ, δεν είμ’ εγώ τεχνίτης
των ήσυχων χρυσόνειρων, των ιλαρών σκοπών,
Της μαύρης γης, που την πατώ, με σέρνει εμέ ο μαγνήτης,
Ο νους μου πάει με τα φτερά των αναστενασμών.

Άσκρα, στη ρίζα του ιερού βουνού μαυρολογούσες,
Πήρ’ από σένα την τραχειά κι αστόλιστη φωνή.
Εμέ δε με βυζάξανε στον Ελικώνα οι Μούσες,
εμέ με πικρανάθρεψαν οι φτώχιες και οι καημοί….

Κωστής Παλαμάς