Αρχείο | Δεκέμβριος 11, 2016

Απαγγελία μου του ποιήματος με τίτλο «Γιορτάστε» στο Φεστιβάλ Ποίησης «Φθινοπωρινές Νότες»… ΓΙΟΡΤΑΣΤΕ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Ηλίανθοι και ροδαυγές ανέγνωσαν μηνύματα απ’ της νυχτιάς τα περισσεύματα σταλμένα/
Ήχοι καλόμουσοι παρέλαση στη λεωφόρο έστησαν/
Λέξεις σταλάγματα σιωπής στόλισαν κρινοδάκτυλα μαλαματένια χέρια/
Αλήστου μνήμης όνειρα εχάρισαν κοράλια από βυθούς ανάπαιστους φερμένα/
Έλκυθρα λόγια κόμισαν της λαμπηδόνας τα ανείπωτα τα δώρα/
Φωτολουσμένες εποχές στου χρόνου τον ορίζοντα ανέτειλλαν…Γιορτάστε!

Άννα Κασάπη 9-12-16

ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

15338811_1870648389832154_6703091094658680884_n

Τα λευκά περιστέρια
τα ματώνουν οι φοινικιές
που δεν άφησαν ούτε ένα πράσινο φύλλο
να γλιστρήσει στο σώμα τους
τα βουλιάζει ο καημός
και τα πνίγει η θάλασσα,
όταν βαραίνει τα βαραίνει το βλέμμα τους
και οι στίχοι τους μουλιάζουν με δάκρυ!
Ποιητή ,δεν έχει καράβι για σένα
ναυλωμένο η χώρα
δε σου μετράει με εκτάρια τη ρίμα
την ύπαρξή σου την αγνοεί
μόνο τους στίχους σου απαγγέλλει
να δείξει ότι κλαίει μαζί σου
όταν θα σε στέλνει
από τον Άννα στον Καϊάφα
και θα σε ανταλλάσσει με Βαραβάδες
Κι ίσως του θέω τη σημασία να αγνοεί
μα να διατρέχει το Νείλο
με ποταμόπλοια το είδαμε
και πέρα από Ωκεανούς να χαράζει
τους κανόνες του ολέθρου!
Κάποτε τα λευκά περιστέρια
θα μιλούν μεταξύ τους με λόγια
σαν τον ψίθυρο της ελευθερίας
πίσω απ’το πέλαγο οι άνεμοι
θα λένε τους στίχους τους
και τα πουλιά μουσική θα τα κάνουν
και μ’ένα ρόδι που θα σπάζουν
στα δύο τα ράμφη τους
τα χείλη τους να βάψουν με έρωτα
κι η ζωή τους να μοιράζει
την απλωσιά τ’ουρανού
μακριά απ’ τις γεωμετρίες
που μετράν τις αντοχές των θνητών!
Κάποτε τα λευκά περιστέρια
θα έχουν το χρίσμα του ποιητή
χωρίς να φοβούνται τη γήρανση
όπως η «Αλεξάνδρεια»!
Τα λευκά περιστέρια
«είναι η ομορφιά και η αθωότητα»
όπως είπε
κι ο ποιητής των κυμάτων!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

Ο ΒΟΥΚΕΦΑΛΑΣ*

15391160_1870660533164273_8600836165321867902_n

Κι ο Αλέξανδρος…
Ας μην ξεχνάμε ποτέ οι Έλληνες
τον Αλέξανδρο
Έλληνος Φιλίππου του Μακεδόνος
γενναίο τέκνο.
Μαθητή ευκλεούς φιλοσόφου
Αριστοτέλους.

Η Ιστορία μας μετέφερε
πως νεαρός
πείσμα το έβαλε
να δαμάσει ατίθασο άλογο
το Βουκεφάλα
και ότι τον δυσκόλευε.

Με τους Πέρσες
να επιβουλεύονται τας Ελληνίδας πόλεις
το ανυπότακτο άτι
καλοδαμασμένο και πειθαρχημένο
ορμή και καταιγίδα
ηγήτορα Βασιλιά των Πανελλήνων
τον μετέφερε
τιμωρό μέχρι τα Σούσα.
Νικητή και τροπαιούχο
μέχρι και τα βάθη της Ανατολής.

Πανέμορφο
πανέξυπνο
μυώδες και ακούραστο
με καλπασμούς τον ανέβασε
αφήνοντας πίσω του ίχνη ελληνικά
μέχρι τα ύψη του ουρανού
Μέχρι τα υψηλά
τα υψηλά και απρόσιτα
Ιμαλάϊα όρη.

Γιώργος Πετούσης

Λεμεσός 17 Μαΐου 2011

* Γραμμένο εξ αφορμής τις ανιστόρητες απαιτήσεις των Σκοπιανών για τη Μακεδονία μας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Κατωτέρω, παραθέτουμε το ποίημα του κ.Γιάννη Φιλιππάκη, το οποίο βραβεύτηκε στις 25/11/2016 με έπαινο και μετάλλιο στον παγκόσμιο διαγωνισμό της Ιταλίας XXXII PREMIO MONDIALE DI POESIA NOSSIDE, υπο την αιγίδα της UNESCO. ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ! «ΜΟΥΣΕΙΟ ΨΥΧΗΣ»

15439996_1870640616499598_1759198174710729033_n

Φύσηξε ο μπάτης των χρόνων
ανασκάπτοντας την επιφάνεια
και της μνήμης τ’απόκρυφα.
Σιδηρόφραχτα,άσαρκα οράματα
σε αντικατροπτισμούς.
Γαληνεύουν οι κέρβεροι
στο μακρόσυρτο της αγάπης σφύριγμα.
Τα μάνταλα των καιρών,κλειδούχοι ανίσχυροι
καταρρέουν.
Φυτρώνει ξανα το »σπήλαιο»
σε φωτοστόλιστες δεσμίδες.
Στις τοιχογραφίες του νου,άνθρωποι αρχαίοι
πλάθουν αγγέλους.
Φωτοστέφανα αγίων,κρεμασμένα σε ασκούριαστα
καρφιά καλοσύνης.
Μορφές γυναικών σ’ερωτικά κάδρα
εξαγνισμένες καρυάτιδες.
Ανασύρονται θάλλασες
ν’αρμενίσουν γαλανά όνειρα.
Λύνει τους κάβους η κιβωτός.
Το σκαρί αγκομαχώντας σκαρφαλώνει
υδάτινες διαδρομές,πλεύση βασιλικού,
ταξίδι αέναο.
Αράζω στ’οροπέδιο των λιμνών μου.
Είμαι πιο κοντά στον Θεό !
Ελευθερώνω τα δυο νιόπτερα
καλοταϊσμένα με σπόρους αγάπης
περιστέρια αναζητητές.
Ποιός ξέρει ! Ίσως επιστρέψουν μ’ενα κλαράκι Ειρήνης
και ολόκληρο Άνθρωπο..

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΙΛΙΠΠΑΚΗΣ
Μέλος της «Πανελλήνιας ΄Ενωσης Λογοτεχνών»

Κώστας Καρούσος Πρόεδρος της Ε.Ε.Λ Α Φ Ι Ε Ρ Ω Μ Ε Ν Ο — στον Γαβρίλη Ιστικόπουλο και στα 50χρονα της ποιητικής του δημιουργίας..΄΄Το χειρόγραφο΄΄

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

Το χειρόγραφο της μνήμης κρατούσες
με πολλές αισθητικές εγκολπώσεις
και μακρόχρονες σεισμικές αναστολές !!

Συ γοργόφτερο νερό της λήθης
πώς ποτίζεις τον ομφαλό του κόσμου
και συγχορδίζεις την αίσθηση της ζωής
και μερώνεις την ανάγκη της φυγής μου ??

Με χίλιες αυγές ταξιδεύω μαζί σου
και στο βλέμμα σου τρέχει ξωπίσω το φως !!

Με την εκτίμησή μου πάντα -νάχεις φίλτατε Γαβρίλη
στη ζωή σου υγεία και αισιοδοξία Κ.Καρούσος 9 / 12 / 2016

Η ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΦΗ ΕΝΟΣ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΟΥ..

15284889_1870650583165268_8906154058480893002_n

Μη μου πεις πως ξέχασες
κείνες τις πανύψηλες αροκάριες
που επιβλητικές πυραμίδες ορθώνονταν
με σκουροπράσινα φύλλα
μια δρασκελιά μόνο από τη θάλασσα.


Εκεί, στον αυλόγυρο του παράχθιου διόροφ
με τα πολλά γραφεία
Αυτά που τα κρέμνισε ο Δήμος
για να ΄χουμε την παραλιακή μας επίχωση.
Μην μου πεις πως σε κατέλαβε η απόλυτη λησμονιά
κι όλα που αφορούσαν την παλιά μας πόλη
τα έχεις διαγράψει.

Οι αροκάριες
άπλωναν με απόλυτη αρμονία
σε οριζόντια διάταξη
τα πελώρια κλαδιά τους
κι έφτιαχναν αρμονικό το πυραμωειδές σχήμα των δένδρων
που μου θύμιζε άνθρωπο
δεν ξέρω πώς
με χέρια υπερυψωμένα
αδιαλείπτως όρθιο
προσευχόμενο
Να τανεί την ψυχή του
αητός
να πετάξει προς τα ύψη
ν΄αφήσει τα γήϊνα.

Θα ήθελα ακόμα να σου αναφέρω,
πως κοιτάζοντας τα δυο δέντρα
δεν ξέρω πώς
με γέμιζαν αγαλλίαση.

Τώρα κι ύστερα από μερικές δεκαετίες

σε μαυρόασπρη όμως φωτογραφία
ξαναβλέπω τα ξεριζωμένα δένδρα
ξαναβλέπω και τα κρημνισμένα παράχθια κτίρια
Οπόταν
με νοσταλγία ξαναθυμάμαι την παλιά μας πόλη
και δεν στο κρύβω
πως ολόσωμα με κατακλύζει κείνη η μεγάλη
και προτινή αγαλλίαση.

Γιώργος Πετούσης
Λεμεσός 9 Δεκεμβρίου 2016