Αρχείο | Δεκέμβριος 9, 2016

ΣΤΟΥΣ ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

15400444_1867239200173073_6172065824163388734_n

Ακροβατείς για το όνειρο
με το βλέμμα του ήλιου!
Θες να μιλήσεις με φως
με το δίκιο της Θέμιδος
να χαμογελάσει ο φτωχός
και ν’ ακουσθεί ο αδύναμος.
Λες,θα μιλήσω με ψυχή
με καρδιά θα μιλήσω
κι αν χρειασθεί ,με τη δίνη της θύελλας
Δε μέτρησες τον καιρό
με τις αποχρώσεις της ύλης
μα με τη γλυκομολόχα της μάνας
και την ασπροκόκκινη κλωστή
απ’το χελιδόνι της.
Χωρίς καμπύλες και τεθλασμένες
τον μέτρησες τον καιρό
με τα πλημμυρισμένα αισθήματα
των Καλοκαιριών
με τις παλίρροιες των ανθρώπων
όταν τρέχουν πίσω απ’το φως
των πυγολαμπίδων
και με το δάκρυ των υακίνθων
στα χρόνια της εφηβείας.
Κι έτσι έγινες ,ακροβάτης του ονείρου
στίλβη των άστρων
στη σκοτεινιά των ανθρώπων
κι έτσι έγινες ανάσα της γης
που αγωνιά για την αύριο
αν θα υπάρχουν Αλκυονίδες
στο παγωμένο χαμόγελο των παιδιών!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,27-10-2016

ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΩΡΕΣ

11150619_952411264778079_4052013412324553954_n

Τις Μεγάλες και Ατέλειωτες Ώρες
της Αξημέρωτης Νύχτας,
καθώς βασιλεύει τριγύρω η Σιωπή,
αρχίζει το Μεγάλο του ταξίδι ο Νους
μέσα στο θαυμαστό κόσμο των Ονείρων!
Είναι τούτες οι Ώρες,
που η Θάλασσα κι ο Ουρανός γίνονται ένα
και τα δάκρυα Χαράς του Φεγγαριού
πέφτοντας στη θάλασσα με ορμή,
σχηματίζουν
φουσκάλες τεράστιες στο αφρονέρι!
Κι Εγώ,
μη αντέχοντας της Μοναξιάς την παρέα,
μαζεύω απ’ το πάτωμα τις χυμένες λέξεις,
σχηματίζω μ’ αυτές λίγους Στίχους μου,
τους ντύνω μετά με μιά απαλή μουσική
και τους κάνω Ερωτικό της Νύχτας Τραγούδι,
για να το δώσω σαν έρθει η Αυγή στα πουλιά,
να «Καλημερίσουνε»…την Όμορφη Μέρα!
Και,όταν η Άνοιξη το αφουγκραστεί,
θαρρώ,
πως θα αργήσει πολύ το θρονί της ν’ αφήσει
στο επερχόμενο «Ζωηρό» Καλοκαίρι…

Λουκας   Νικολαιδης

ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Φεστιβάλ Ποίησης Φθινοπωρινές Νότες ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

15442296_1869152293315097_4044126110681573436_n

Κάθε τόπος έχει την ομορφιά του .
μα τούτη η πόλη του Κάσσανδρου
είναι έρωτας,είναι φως
έμπνευση,πνευματική διαύγεια
θαρρείς και παίρνει τη λάμψη
απ´της Βεργίνας το Άστρο
απ´τα βάθη του χρόνου .
Οι ποιητές σου σε τραγουδούν
κι η λύρα του Απόλλωνα
τους συνοδεύει
κι εγώ σε μαθαίνω απ’αυτούς ….!
Με τους στίχους τους
με τ´ ανέμου το χάδι σεργιάνι
τα κάστρα και ο Πύργος σου
οι χιλιοτραγουδισμένοι δρόμοι σου
κι ο Βαρδάρης γίνονται
φαντασία και όνειρο…!
Κι είναι κάτι νύχτες σιωπής
γεμάτες αστροφεγγιές
μυρωμένες απ´ της Ιδης τα βότανα
και χρώματα απ´τα λουλούδια
του κήπου μου .
Κι αν δε με βλέπουν
οι φίλοι μου Ποιητές
ξέρουν πως υπάρχω
και τους στέλνω μυρωμένο μήνυμα
γεμάτο αγάπη για όλους !
Soula Maropaki

Ολόθερμες ευχές καλή επιτυχία !!!!!!

Ήλιος της Βεργίνας σε ανάγλυφο που απεικονίζει τον θεό Ήλιο στο άρμα του, αρχές 4ου αι. π.Χ, ναός Αθηνάς, Τροία

ΠΟΙΗΣΗ: YΦΑΝΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΙΩΠΕΣ

15319073_1869329813297345_3228896060984748100_n

ΛΟΓΟΣ ελεύθερος, καθαρός σαν πρωινό αστέρι,
αυθεντικός, πολύχρωμος, κοσμολόγητος, σάρκινος,
μεστός, σαγηνευτικός, στωικός, λεπταίσθητος,
προσηνής, αλγεινός, στερεότυπος, αμφίσημος,
δούρειος, κομπαστικός, δηκτικός, στυπτικός,
αναβλύζει από τ’ ατσάλινο της ύπαρξης στόμα.

Οι ΣΙΩΠΕΣ της όμως, βαθιές σαν την αιωνιότητα,
σταχτιές συμπυκνώσεις λόγου στο επέκεινα των λέξεων,
παρουσίες άφωνες, νουνεχείς, περήφανες, αυστηρές,
αμείλικτες, ταπεινές, πικρές, μελαγχολικές, υγρές,
κοφτερές, πέτρινες, εκκωφαντικές, μειλήχιες, γόνιμες,
απολαυστικές, ευφραδείς, διακριτικές, πολυσήμαντες,
των λέξεων αφέντες ανώνυμοι, στολίδια ατίμητα σοφίας,
αλάνθαστοι σύντροφοι ψυχής, διδάσκουν τι αξίζει,
πώς μπορώ να αγαπήσω, να ημερέψω
το λύκο στη καρδιά και να τον κάνω αδελφό,
σφραγίζουν το κουτί της Πανδώρας,
σφυρηλατούν το μέταλλο της αντοχής,
γεμίζουν τον κρατήρα της ζωής, περιγελούν τα αδιέξοδα,
χαράζουν προσήλια μονοπάτια στην ψυχική χώρα,
ντύνουν τη γύμνια του χρόνου με αρμονία κι ομορφιά,
καρπίζουν ατέρμονα ταξίδια, μυρώνουν την ψυχή
με ήχους μελίφθογγους, κρυστάλλινους, ευλογημένους.

https://youtu.be/yB0j6pcoJnQ

Το λαγωνικό της Δήμητρας Σαντά θεατρολόγου-εκπαιδευτικού

15317859_1869388699958123_8123385077810326007_n

Δεν προφταίνω της ζωής σου τ’ αλλοπρόσαλλα σαρδάμ
μια την μια , μια την άλλη, μια μικρούλα, μια μανδάμ.
Είχες τάξει μεγαλεία και λαγούς λαχταριστούς
χωρίς ή με πετραχήλια, με άλλα λόγια ανύπαρκτους.

Ζαλιζόσουν και πετούσες απ’του έρωτα τα βέλη
αλλά γρήγορα ξυπνούσες μέσα σε πικρή νεφέλη.
Τις δουλειές σου παρατούσες κυνηγώντας Αφροδίτες
έτσι κάνουνε θαρρούσες οι ωραίοι και οι τσίφτες.

Και περάσαν δέκα χρόνια μα δεν έβαλες μυαλό
πάλι στο κυνήγι βγήκες σαν παλιό λαγωνικό.
Τα χαράτσια όμως τρέχαν μαζευτήκανε σωρό
με τα χρέη μαζέμενα πώς να έχεις θηλυκό.

Δήμητρα Σαντά