Αρχείο | Δεκέμβριος 8, 2016

ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ Στον καθηγητή φιλοσοφίας,Σωκράτη Δεληβογιατζή

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Ποιο ρήμα στιλπνό να φεγγίζει
τώρα που σου μιλώ
τα περβάζια του νου
να ισομοιράσεις το φως
με δικαιοσύνη και ισημερία;
Κι αν εγώ το οίδα το ψάχνω ακόμα
στις κορφές του τετράγωνου
και της λογικής του Αριστοτέλη
κι αν εσύ μ’έναν τρόπο περνάς
στις γειτονιές του απείρου
εγώ μ’ένα διαβήτη θα περάσω
στους κύκλους του Απολλωνίου.
Η ζωή μετριέται με το στίγμα
που αφήνει ανεξίτηλο
στις ώρες του σπαραγμού
και της ευτυχίας
όπου η ποίηση περνάει
στις κορυφογραμμές των ακρότατων
και λειτουργούν ανάστροφα
τα λόγια των φιλοσόφων !
Τελικά εμείς -ως λέει ο ποιητής-
«βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής»
τεμαχίζουμε το σμήνος του Ωρίωνα
με το σπαθί το δικό μας
να αποκρυπτογραφήσουμε τη μαγνητική
των δικών μας νεφελωμάτων!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,3-12-2016

ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Κι αν το δάκρυ σου κύλησε
κι αν το παράπονό σου σε πνίγει
είναι γιατί γεννήθηκες χάδι
λουλούδι μεταξωτό
για τις αύρες της θάλασσας
για ήχους ποιητικούς
και ύμνους αγγέλων!
Κι αν σε πω ποίημα
υμνωδία δική μου
σε ποιο ήχο να γράψω
τον δικό σου τον ύμνο;
Ω,σμιλεμένη στιγμή
που εξωραΐζεις το κάθε της τι
είμαι εγώ η γραφή και ο ήχος
η μουσική κι ο τραγουδιστής
που ξαφνιάζω τη σιωπή του αγέρα
να μπορώ να τη λέω
ειμαρμένη του ποιητή
να σπαθίσω την «Ερυθρά»
να περάσω στη γη της επαγγελίας !

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,8-12-2016

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΗ ΕΣΥ

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

Τι κι αν παλεψα
με τη φουσκοθαλασσιά του νου σου
Τι κι αν θέλησα
τη φουρτούνα του μυαλού σου
Να μερεψω
γαλήνη να σου φέρω και νηνεμια
Περιμενες
ή ζωή το τέλειο να σου δώσει
μα και συ ατελής
την τελειότητα πως ν αγγιξεις
Εχασες
το μόνο δικό σου
την ψυχή σου
Και πήρες
την διαφορετική σου ρότα
Νομίζεις
πως ή λογική κυβερνά,ειναι το παν
Και σκοτωσες
τα συναισθήματά σου
Σταματησες
να ονειρεύεσαι
Δεν πειράζει
Καλοταξιδη σου εύχομαι
έτσι πρέπει
Ίσως βρεις
καλύτερο λιμάνι απ το δικό μου
πραγματικό κι όχι ονειρικό
Καλοταξιδη εσύ
Ioannis Paraskeyopoulos
Από την
3η Ομαδική Ποιητική Συλλογή
Εκδόσεις Διάνυσμα

Gianni’s Paraskeyopoulos

12592449_1097139433638594_7761506109139905974_n

Σε λίγο ξημερώνει
τα μάτια σου
θ ανοίξεις
θα με ψάξεις
Δεν θα είμαι εκεί
Δεν θα είμαι δίπλα σου
θα λείπω
μόνο ένα μικρό τσαλάκωμα
στ’άδεια σου σεντόνια
θα σου θυμίσει ίσως την παρουσία μου
όνειρο ή αλήθεια
και πάνω που θα αναρωτιέσαι…
Ξημέρωσε
Ήρθε η ανατολή

Gianni’s Paraskeyopoulos

Margarita Arvaniti Ερών και ερώμενος

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Χέρια μπλεγμένα
κορμιά κλειδωμένα
σε ατέλειωτα χάδια
γλυκά αφημένα.
Φιλιά που μαρκάρουν
ηδονής μονοπάτια .
Πλανεύουν παλεύουν
Θάνατος και Έρωτας
στα υγρά σου τα μάτια.

Ερών και ερώμενος
Μέθεξη υποταγής
Εκμηδένιση του έτερος
άνθιση του εμείς.
Η στιγμή που ενέχει
Υπέρτατη αρμονία
Την ομορφιά της ένωσης
σε σάρκα μία!

Από την ποιητικη συλλογή
«του Έρωτα και της ζωής»
Εκδόσεις Μ.Σιδέρη.

 

ΟΙ ΟΡΚΕΣ

13731733_1795812597315734_5779183152404956217_n

Η νύχτα,εχθρεύεται φριχτά
τους ασυντρόφευτους…
Σέρνει μαζί της
γραφές σφηνοειδείς…
Πανάρχαιες δικογραφίες,σέρνει…
Λίστες μακροσκελείς,απολεσθέντων!…
Η νύχτα,μεγεθύνει…
Εστιάζει στο μαλακό υπογάστριο!…
Πλαστογραφεί στοιχεία,
εκφωνεί κατηγορητήρια
προσπερνά
την όποια απολογία…
Στόχος,ξεκάθαρος:
Η ομολογία.
Η συντριβή…

Και είναι τότε
που η νύχτα,κωλλυσιεργεί.
Όταν
χυμάνε,αγέλη,οι σμιλόδοντες…
Όταν
σε σέρνουν στα βαθιά
οι όρκες!…

Τάσος Σ.Μάντζιος

Μακάρι να μπορούσα να σας εξηγήσω την δημιουργία της κάθε μου σκέψης . Ονειρεύομαι

13895502_1809711389259188_1468583557639639090_n

Θα ήθελα να μπορούσα να γράψω για τον έρωτα
Όπως εγώ τον γνώρισα
Θα ήθελα να μπορούσα να γράψω για την αγάπη
Όπως εγώ την έκλαψα
Θα ήθελα να μπορούσα να γράψω για τον χωρισμό
όπως εγώ τον πόνεσα

Θα ήθελα να γράψω
Αλλά ακόμα γνωρίζω κλαίω και πονώ

Σπύρος Ποδαράς

ΠΟΙΗΣΗ Kostas Kapelouzos ΤΟ ΝΤΕΛΙΚΑΤΟ ΤΗΣ ΚΟΡΜΙ Από την ποιητική συλλογή μου » Της ψυχής μου αποκρίσεις» Έκδοση: Αμαρυλλίς, 2003

13312747_1776160445947616_5926180955498465885_n

Το ντελικάτο της κορμί στη φεγγαροβραδιά
Φιγούρα μοιάζει αέρινη καθώς στριφογυρίζει
Μες στο σκοπό που παίζουνε τα μαγικά βιολιά
Κι η καρδιοκλέφτρα της ματιά όλους μας μαγνητίζει.

Δροσάτες αύρες έρχονται και πλέκουν στα μαλλιά
Χίλια στεφάνι’ από φιλιά κι η πλάση ευωδιάζει.
Θε μου, με σιγολειώνει ο καημός σαν τη φωτιά
Καθώς τη βλέπω να γελά, γλυκά να με κοιτάζει.

Το ντελικάτο της κορμί στη φεγγαροβραδιά
Μοσχοβολάει γιασεμί, τ’ ολόγλυκό της στόμα
Ανάβει πόθους και καημούς στ’ αμούστακα παιδιά
Που δε γευθήκαν τα φιλιά του έρωτα ακόμα.

Στα γαλανά τα μάτια της μέσα να βυθιστώ
Και τ’ απαλά τα χάδια της αχ να με νανουρίζουν,
Να φέξει η μέρα, τ’ όνειρο, να βγει αληθινό
Και όπου θέλουν οι καιροί , στερνά, ας με γυρίζουν.

Θε μου, αν ήταν τέτοιος πειρασμός, καλώς να ’ρθει,
Όποια κι αν είναι η ποινή θα τη δεχτεί το σώμα
Αρκεί,… μες τη δική της να με κλείσουν φυλακή
Να της τρυγάω το φιλί, απ’ το γλυκό της στόμα.

Γ ΙΑ ΣΑΣ…

Για σας που με μυρώσατε με της καρδιάς σας τ’ άνθια
Και ΄΄ ψήλωσα ΄΄ κι ομόρφυνα κοντά σας τόσα χρόνια,
Για σας γυναίκες ρήγισσες και της καρδιάς κρινάνθια,
Γλυκόλαλο το στόμα μου θα σας υμνεί αιώνια.
……………………………………………………
Νοσταλγικά θα τριγυρνώ στα χρόνια μας εκείνα
Που φως γαλήνιο τα ’λουζε ω, αιθεροπλασμένες
Μορφές μου λυγερόκορμες και του μπαξέ μου κρίνα,
Τ’ όνειρο να μη ξεχαστεί, αγάπες φτερωμένες.

Χρυσοκλωστές στου αργαλειού είσαστε τα υφάδια,
Περνούσατε τα πι’ όμορφα κεντίδια στην ψυχή μου,
Χτίζατε όνειρα τρελά στης χειμωνιάς τα βράδια
Κι αναριγούσαν οι στιγμές, όπως και το κορμί μου.

Άσβηστα χνάρια αφήσατε κι ας φύγατε μακριά μου,
Χλωρό λουλούδι μείνατε στον πλανευτή το χρόνο,
Κάποιες στιγμές, πιστέψτε με, δακρύζει η ψυχή μου,
Και νιώθω μέσα μου βαθειά της μοναξιάς τον πόνο.

Ω σεις αγάπες μου παλιές, πώς να σας λησμονήσω,
Που μέσα στην καρδούλα μου ο έρωτάς σας μένει,
Με την κιθάρα την παλιά θα γλυκοτραγουδήσω,
Κι ας έρχεται φθινόπωρο κι ειν’ όψη μου θλιμμένη.
Kostas Kapelouzos