Αρχείο | Δεκέμβριος 5, 2016

ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ Ο ΠΟΙΗΤΙΚΌΣ

15326409_1867218203508506_4859697676694516499_n

Άσε να μιλήσουν οι αύρες
τα πέλαγα που σε ζωγραφίζουν
τα Καλοκαίρια που στέλνεις
το αντιφέγγισμά σου στον ήλιο
όταν μου λες ψιθυριστά σ’αγαπώ
κι εγώ κλείνω τα μάτια
να γίνουμε ένα!
Μην πας μακριά
μη χάνεσαι στις αλυκές
εκεί που συγκεντρώνονται
τα πουλιά τα αποδημητικά
να πετάξουν πάνω από ερήμους
πόλεις και θάλασσες.
Είσαι ένα μανουσάκι της μάνας μου
που σε ψάχνει σε πλαγιές και σε βράχια
στις αρχές του Δεκέμβρη
να στολίσει το εικονοστάσι της
ο δικός μου νάρκισσος «ο ποιητικός
κι ο κυπελλοφόρος»!
Μην ξοδεύεις τα ρήματα
να λευκάνεις τη νύχτα.
Είσαι ένα φως και ανήκεις στο φως
είσαι ένα ποίημα του Θεού
η ομορφιά και η καλοσύνη της γης
η «μουσική της ενάτης»
ο χορός στις λίμνες των κύκνων
ο στίχος που αναβλύζει
των Αγίων τα μύρα
και μου αποκαλύπτεται
καταχείμωνα ο κόσμος.
Είσαι ο έρωτας ο πολυτραγουδισμένος
«ο εύοσμος κι ο πολυανθής»

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,4-12-2016

ΚΑΛΛΙΟΠΗ Josepn Fagnani

ΠΟΙΗΣΗ: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΑΝΕΜΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ

13895196_1803390393224621_3105342756530574688_n

Κάποτε θα έρθουν οι πράξεις του βίου
στην πόρτα μου
αλλά κανείς δεν θα ‘ναι κει ν’ ανοίξει.

Θα πετούν οι πράξεις μου σαν έντομα ενοχλητικά
γύρω απ’ την κλειδαρότρυπα, ύστερα στα παράθυρα
ζουζουνίζοντας την ύπαρξή μου που γεννήθηκε τυχαία
απ’ την ανάγκη ζεστασιάς στο κρύο ενός χειμώνα.

Κάποτε θα περάσω σα νερό απ’ το ρυάκι
που πίσω πια δε θα γυρίσει.

Δεν θα με νοιάζει κάποια θέση στη μνήμη των ανθρώπων
ούτε ν ‘απασχολώ τη θύμησή τους που θέλει να ξεχνάει.

Θα περάσω σαν φως αγέρωχο
που ξέρει πώς να σβήνει.

Ως τότε,
Θα ασκούμαι για να μπορώ να πω:
Φεύγω! Τι όμορφα που είναι.

.https://www.youtube.com/watch?v=YhtFiWdjqTk.

ΠΟΙΗΣΗ: ΑΝΝΑ ΤΣΕΚΟΥΡΑ

15400444_1867239200173073_6172065824163388734_n

«Θυμάται μια νύχτα με πολλή βροχή και πολύ σκοτάδι.

Μία νύχτα που μαινόταν η καταιγίδα τόσο έξω στον κόσμο,
όσο και μέσα στους ανθρώπους…

Θυμάται μια νύχτα που έμοιαζε ατελείωτη..
Μια νύχτα που είχε μέσα της χιλιάδες νύχτες και χιλιάδες βροχές..

Μια νύχτα που τη ντύθηκε στη ζωή της σαν δέρμα της..
Μια νύχτα που τη λάτρεψε,την μίσησε,την αφόρισε ..

Την προστάτεψε ….Μα δεν την μετάνιωσε ποτέ !

Θυμάται μια νύχτα που Ηττήθηκαν οι Άτρωτοι ..
Και θριάμβευσαν οι αδύναμοι ..»

https://www.youtube.com/watch?v=i4d-GV0HNlk

ΠΟΙΗΣΗ: SANTINA KON «Χαρταετός»

15380638_1867235670173426_875144519493866654_n

Κράτα γερά!
Πέτα ψηλά!
Δέσε την Άνοιξη στην ουρά του χαρταετού,
ανέβασέ την ψηλά στον ουρανό,
είναι η δική σου άνοιξη…
Στη μια άκρη εσύ…
Στην άλλη τα όνειρά σου.
Ανέβασε τα όνειρά σου ψηλά στον ουρανό.
Στείλε στον ουρανό τον πόνο, την πίκρα, τα δάκρυα και τους λυγμούς.
Στείλε μακριά όλους τους καημούς και την προδοσία.
Διώξε κάθε πόνο και λύπη μακριά.
Άσε τις ελπίδες σου να ταξιδέψουν στα σύννεφα.
Πέτα ψηλά!
Πολύ ψηλά!
Πόσο μικρός είναι ο κόσμος από ψηλά!
Πόσο μεγάλος είσαι εσύ…
Κράτα το νήμα.
Πρόσεχε να μην κοπεί…
Κράτα γερά,
πέτα ψηλά.
Μεταμόρφωσε την πίκρα και τον πόνο σε βροχή.
Και αμέσως μετά, γύρισε πάλι τη βροχή πίσω στη γόνιμη γη.
Εκεί θα φυτρώσει ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο…
Η Ε Λ Π Ι Δ Α…
© Santina Eleni Konstantinidou

https://www.youtube.com/watch?v=_shgixpznas&t=50s

Πίνακας: Φωτεινή Στεφανίδη