Αρχείο | Δεκέμβριος 3, 2016

Αναγνώριση..

15202670_1866141703616156_4392147495691408209_n

Σ αγκάλιασα να σε ζεστάνω.
Ήσουν το κορμάκι ενός παιδιού,
κάτω απ τα φανάρια της πόλης.
Άπλωνες το χέρι, ζητώντας ελεημοσύνη, μάταια,
από ανθρωπόμορφα όντα που άλωσαν τον τόπο.
Σε κράτησα σφιχτά , δίχως να ξέρω πως είσαι Εσύ.
Για μένα ήσουν μια περιπλανώμενη ψυχή..
Δεν είδες τα μάτια μου κλαμένα, τα είχε ξεπλύνει η βροχή.
Δεν άκουσες λόγια απελπισμένα, για χρόνια τα έπνιγε η σιωπή..
Πέτρινοι καιροί, σου ψιθύρισα, μην συνερίζεσαι τον άνθρωπο,
κι Εσύ, έστρεψες το βλέμμα όλο παράπονο,
ψηλά στον ουρανό, κι όλο του κόσμου το άπονο,
έστειλες στο κενό..
Άδειασαν τ αμπάρια της ορφάνιας ,
Γέμισαν οι στέρφες οι καρδιές
Και σύγνεφα υπερηφάνειας
σκόρπισαν θείες ευωδιές.
Οι κήποι γέμισαν πουλιά
κι οι ουρανοί λουλούδια.
Κάθε παιδί και μι αγκαλιά,
στα χείλη τα τραγούδια..
Σε κοίταξα..
Με μια βαθιά απορία, πως τάχα γίνεται εσύ,
μικρό ανήμπορο παιδί,
να κάνεις τέτοια θαύματα;
Χαμογέλασες..
-Το θαύμα το έκανες εσύ και να θυμάσαι:
Κάθε φορά που μια αγκαλιά ανοίγει,
όλα τα κρίματα της γης στο έρεβος τα πνίγει..
Είπες, κι εξαφανίστηκες..
*
Μέσα μου κρύβεσαι Χριστέ μου.
Έχασα χρόνια να σε ψάχνω,
ανάμεσα στη χρυσόσκονη και στα φώτα.
Δεν σκέφτηκα πως η φάτνη σου η φτωχική,
δεν είχε θέση εκεί, που αλαλάζουν οι πολλοί..
Όποιος του αστεριού τη διαδρομή ακολουθεί,
σε ταπεινές ψυχές αγάπης, θα Σε βρει..

Ακριβή Μεριδιώτη .. 28/11/16
Επάλληλες και παράλληλες αντιδράσεις.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΦΩΣ

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Πoιητή που ξοδεύεις τον λόγο
να λες καλημέρα με φως
και τα νερά του Ευφράτη
να μουσκεύουν τα πόδια σου
και να σε πηγαίνουν βαθιά
εκεί που ο Έλληνας φιλοσοφεί
και συνυπάρχει με τους λαούς
εκεί που όλα καθαγιάζονται
και γίνονται ένα με την ορθοδοξία
πάει καιρός που μες στη νύχτα
αναλώνεσαι για έναν στίχο πυκνό
να μιλάει με τον ίσκιο σου
σε μιά άλλη πατρίδα
με τους ήχους του Απόλλωνα
και τη λύρα του Ορφέα
μ’ένα «αγαπάτε αλλήλους».
Ποιοι άνεμοι θα μπορέσουν
να μας αλλάξουν τη ρότα
της ομορφιάς και του έρωτα;
Κανείς,κι είναι αυτό
μία διαλεκτική της αλληλεγγύης
να μιλάει ο ένας και να υπογράφει ο άλλος
ένας συγχρωτισμός της αγάπης
στην ποιητική τη δική μας!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,19-6-2016

ΜΑΡΙΑ ΣΑΝΤΑ ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ

15230589_1866173190279674_2921529269595009214_n

Στης νύχτας τη μεσουράνηση
ο Μορφέας διαφεντεύει τις ψυχές των ανθρώπων
στης φιλαυτίας τ’ανέμισμα,στης ματαιοδοξίας το άπειρο.
Δύο πικραμένες Αυγές διερωτώνται αν ο Ερκείος Δίας
θα παράσχει την απόμακρη ευτυχία τους
Στις μισοφώτιστες κάμαρες αγρεύει ο Έρωτας
το νέκταρ του κόσμου.
Αμαχητί παραδίδονται των αφρόνων οι σκέψεις
στην τήρηση της αρμονίας του κόσμου
Η Αληκτώ ,η Τεισιφόνη κι η Μέγαιρα
θα ντυθούν του αιώνα τη λέπρα
και οι άνθρωποι τον πανικό της αρρώστιας
σε μια παράσταση τραγωδίας χωρίς intermedium
Δειλά ο πιστός στη σιγαλιά
θ’αναπέμψει ικεσίες κι υμνωδίες ψαλμών
στη σκέπη του κόσμου
Οι υβριστές στα οδοστρώματα ,μ’αναθέματα θα ωρύονται
Ελπίδα σωτηρίας δε διαφαίνεται
Μόνο ακολασία και σήψη.
Παρέκει ένας ναός θλίβεται στην υπερουσιότητά του.
Η Παναγιά η Δαμάστα θα συνεχίσει να δέχεται τους ευλαβείς και τους βλάσφημους.,τους μετανοούντες και μη.
Οι περιοικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν την ύπαρξή της.
Κι όμως ! Την αγνοούν.
Φαρισαίοι και λαοπλάνοι θα δακρύσουν τη Παναγιά την Παρθένο
την μητέρα των όλων,την ιερή την εικόνα
που αχνοφέγγει στο σκότος της νύχτας
μ’ένα φως ιλαρό
Η μικρότητά μου δεν αντέχει τον πολυώνυμο έλεγχο
κι αποσύρομαι.
Λογίζεται των ανθρώπων η έπαρση
να τιμωρήσει, την Αειπάρθενο
τι τ’ανεπίτρεπτα τους ελέγχει
Ω, νύχτα! Αποκάλυψε σ’όλους αυτούς την αλήθεια
και σε μένα που αδημονώ κι αφουγκράζομαι.
Δέομαι σιωπηλά να τελεσφορήσουν τα άστρα
Να έρθει της ψυχής μας η λύτρωση
η γαλήνη του κόσμου,η σωτηρία της γης
Η νύχτα αφήνει τα κρόσσια της
Οι δεήσεις μου αλλαξοδρόμησαν στο πρώτο φέγγος της μέρας.
Ξημέρωσε.! Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν θεού
Ως εμεγαλύνθης επί τα έργα σου Κύριε
Δόξα εν υψίστοις!
Η αλήθεια σου άστραψε στου νου τα αμετακίνητα ρήματα.
Θα πορευθούμε κατά τους λόγους σου.
κατά τα θέσφατα ρήματα που παρέδωσες.

Μαρία Σάντα.

William Adolphe Bouguereau, Το τραγούδι των αγγέλων. 1881. Museum at Forest Lawn Memorial Park.

ΑΛΚΜΗΝΗ ΚΟΓΓΙΔΟΥ ΟΙ ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΩΡΑΊΟΥ.

15220151_1866184626945197_25864116433745523_n

Η ιδέα μιας εποχής απαλλαγμένης από την εγκληματικότητα, την τρομοκρατία, την υποκρισία, την κάθε είδους εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άλλoν, φαντάζει εκτός πραγματικότητας. Μπορούμε να ελπίζουμε σ’ ένα μέλλον στο οποίο δεν θα υπάρχει ο αλληλοσπαραγμός, ο ρατσισμός, η βία και δεν θα γίνονται λάθη, αδικίες σε βάρος των άλλων και δεν θα μεσολαβούν κενά, χάσματα και ψεύδη ανάμεσά μας; Αν δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι είμαστε άξιοι γι’ αυτό το μέλλον, τότε φυσικά είναι αδύνατον να ελπίζουμε. Αν, όμως, είναι αδύνατο να σώσουμε την ελπίδα για μια τέτοια προοπτική, τότε είμαστε καταδικασμένοι.
Ποια στοιχεία μας δίδονται σήμερα για να μπορούμε να οραματισθούμε ένα ευοίωνο μέλλον; Με τις υπάρχουσες συνθήκες κάτι τέτοιο φαντάζει ουτοπία. Είναι γεγονός ότι κορυφώθηκε μια κατάσταση αδιεξόδου. Τίποτα δεν είναι όπως ήταν. Η μυθολογία της ζωής διαλύθηκε. Η αθωότητα έχει απωλεσθεί. Υπό το βάρος των ενοχών δεν μπορεί πλέον ο άνθρωπος να χαίρεται, να παίζει και να ονειρεύεται. Όσο κι αν η ανάγκη για μια αλλαγή, γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική, ο άνθρωπος ως μονάδα δεν αναλαμβάνει ο ίδιος σε προσωπικό επίπεδο να σηκώσει το βάρος της ευθύνης που του αναλογεί. Βρίσκεται μακριά από την επίγνωση της προσωπικής του αλήθειας, παραχώρησε τον εαυτό του σ’ ένα σχήμα ζωής που τον διαγράφει ως πρόσωπο και τον μεταβάλλει σε όργανο του συστήματος. Ποιο σύστημα όμως είναι τόσο καταλυτικό ώστε να τον κάνει να πάψει να αναρωτιέται «ποιος είμαι», «γιατί ζω»; Μήπως ο εχθρός που εξουδετερώνει τη δυνατότητα του ανθρώπου να αναγνωρίζει τα λάθη του δεν βρίσκεται έξω, αλλά μέσα στον ίδιο;
Αν θέλουμε να ελπίζουμε, θα αναλογισθούμε πόσο τα αδιέξοδα είναι αποφασιστικά! Εδώ εγείρεται η ανάγκη μιας επανάστασης, μέσα από την οποία θα επανακτήσει ο άνθρωπος τη σωστή του θέση απέναντι στον Εαυτό. Εάν αξιοποιήσουμε ένα μέχρι στιγμής αναξιοποίητο κεφάλαιο, τη γνώση του Εαυτού, όλα θ’ αλλάξουν ριζικά. Αν πιστέψει ο καθένας πως μέσα του υπάρχει εν δυνάμει το τέλειο, τότε, τότε μ’ αυτήν την προοπτική αντιστοιχεί ένα άλλο μέλλον, το οποίο θα ξεκινήσει από μια μοναχική πορεία. Ο άνθρωπος καλείται να συνδεθεί με τη ζωή. Η σχέση αυτή είναι το ζητούμενο και ήδη καθυστέρησε, λόγω της απομόνωσης στο εγώ που εγκλωβίζει την ζωτική του ενέργεια και τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Τώρα εγείρεται η ανάγκη μιας επανάστασης, η επανάσταση της συνείδησης που θα αξιώνει την αλλαγή εκ των έσω! Θα χρειασθεί έναν επαναπροσδιορισμό της ίδιας του της ύπαρξης, αλλά πώς να γίνει αυτό κι από πού να αρχίσει;
Η ζωή που διαχέεται ως ενέργεια μέσα στο σύμπαν και εκφράζεται ποικιλοτρόπως χρειάζεται για την προσέγγισή της ένα σημείο επαφής, το σημείον επαφής είναι ο Εαυτός. «Γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το σύμπαν και τους θεούς» (Πυθαγόρας). Η συνειδητή επαφή του με τη ζώσα πραγματικότητα υποβάλλει και την ανάλογη ευθύνη κι ακόμα μέσα απ’ αυτή τη συνειδητότητα ανακαλύπτει τη θεία, μέσα στη φυσική τάξη, η οποία με την παραβίαση του μέτρου, διαταράσσεται. Διαμέσω της συνείδησης ανακαλύπτει τη ζωή που λειτουργεί εν σχέση και διαμέσω της ευαισθησίας της ψυχής τη λεπτομέρεια ως συνεκτικό μέρος του όλου.
Αυτός ο κόσμος απέτυχε, δεν πιστεύουμε όμως ότι ο άνθρωπος απέτυχε. Στηρίζουμε, λοιπόν, την ελπίδα επάνω σ’ αυτό που ο ίδιος δεν γνωρίζει ακόμα από τον εαυτό του και στην ίδια την ανεπάρκειά του, από την επίγνωση της οποίας θα ξεκινήσει την αυτογνωσία του.
Στη νέα εποχή που έρχεται, ένας δρόμος υπάρχει, τον οποίο θα πρέπει ν’ αναζητήσει, είναι ο δρόμος της Καρδιάς, είναι εκεί που, ακόμα, υπάρχει ζωντανή η σπίθα της συνείδησης που τον ειδοποιεί γι’ αυτό που αντιστοιχεί με τον ίδιο.
Ο οραματισμός της νέας εποχής δεν είναι ανυπόστατος, με το σκεπτικό ότι υπάρχει ο νόμος δράσης-αντίδρασης. Όσο αποκτούμε την επίγνωση του κακού που μας περιβάλλει, τόσο αυτή επιδρά θετικά, αφυπνίζοντας την εγρήγορση και ενεργοποιώντας τη θέληση για αλλαγή. Σ’ έναν κόσμο που πιότερο μοιάζει με εφιάλτη, εκτυλίσσεται η πορεία αυτογνωσίας μέσα απ’ αυτόν και από τα εμπόδια που μας θέτει, ξεπηδάει, γεννιέται κι ωριμάζει κάτι καινούργιο.
Και ποιο θα μπορούσε να είναι το καινούργιο, ώστε να πούμε ότι εκφράζει τη νέα εποχή; Θα είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις, σχέσεις ελευθερίας που θα φέρουν την μυθολογία του ωραίου. Με την προϋπόθεση ότι ο άνθρωπος θα περάσει από την άγνοια του εαυτού και του άλλου στη Γνώση. H σχέση αυτή αποσπά από το χρόνο και εισάγει στα ενδότερα ,συνδέοντάς τον με την διαχρονική αξία της υπάρξεώς του, εκεί όπου ανήκουν η ψυχή και η συνείδηση.
Αλκμήνη Κογγίδου.
Ποιήτρια -Δοκιμιογράφος

Θεόδωρος Σαντάς ,Θεσσαλονίκη Από την ποιητική συλλογή μου «Στου Αιγαίου τον Έρωτα» ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΘΗ

13177142_1769799023250425_2332677201414819516_n

Μέσα σε μέθη γράφουν οι ποιητές
με την αμοιβή των ονείρων
με τη μαγεία του δειλινού
και του ανέμου το κλάμα
ξενυχτώντας στο κιόσκι τους
στης ζωής την πληγή
στη νηνεμία της ρέμβης.
Γράφουν με τη δροσοσταλίδα της φτέρης
και το χαμόγελο του παιδιού
με τα ξεπροβοδίσματα της αυγής
και τα κρυφομηνύματα τ’ Ουρανού
καταπίνοντας τη βροχή
και μασώντας τη δάφνη τους .
Κι ύστερα με τη μουσική των αγγέλων
χάνονται μες στο φως
και με φως επιστρέφουν .
Γράφουν και σβήνουν
σβήνουν και γράφουν.
Γελάνε και κλαίνε
κλαίνε και σκουπίζουν το δάκρυ τους
και τραβάν την καλούμπα του ήλιου
και χιμάν στων αδύτων τα άδυτα
να αναδυθεί η αλήθεια γυμνή.
Μέσα σε μέθη γράφουν οι ποιητές
χωρίς να ξέρουν γιατί
αλλοπαρμένοι απ’το τραγούδι του ήλιου
απ’το μαϊστράλι της θάλασσας
απ΄των Μουσών το τραγούδι.
Γράφουν στα κρηπιδώματα των σταθμών
στα κρησφύγετα των αϊτών
στα ανάκτορα της Κνωσσού
στις ακτές των Κυθήρων
σε σαβάνες ερήμων
στων μοναστηριών τη γαλήνη
με το μίσχο των φύλλων
και τη μυρσίνη των βράχων
με την πέτρα των φαραγγιών
και της ανεμώνας το χάδι
μυκτηρίζοντας την πυρά
για το επικηρυγμένο τους ποίημα
κι εγκαταλείπουν στο κύμα της θάλασσας
το εγκιβωτισμένο τους ποίημα
καινή διαθήκη, για τις ατράκτους της γης!

Θεόδωρος Σαντάς ,Θεσσαλονίκη
Από την ποιητική συλλογή μου
«Στου Αιγαίου τον Έρω»

Ακροβατώ

15219557_1866159666947693_4324158580120571565_n

Προσπαθώ
με δεμένα μάτια να ισορροπήσω
στα όρια
ανάμεσα δάκρυ χαμόγελο.

Ακροβατώ στις χορδές,
με νότες που διαστέλλονται
στις αντιστάσεις του έρωτα.

Πέταξε μου ένα φιλί να πιαστώ ,
φοβάμαι ότι γκρεμίζομαι
στο αίνιγμά σου.

» Λόγια δραπέτες »
Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική

Πίνακας : Γιώργος Σταθόπουλος

 

Φίλοι μου, δηλώνω συγκλονισμένη από την εικόνα και «σχολιάζω» με τον δικό μου τρόπο… ΠΕΤΡΙΝΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ

15230794_1866144323615894_6099421825837166005_n

Κι αν είναι Θεέ μου, οι καρδιές, να μοιάσουνε με πέτρες,
κι αν γίνουν κρύσταλλο οι αγκαλιές κι αν γίνει να παγώσουν
και λέξεις να τινάζονται σαν βέλη από φαρέτρες
γεμάτες δηλητήριο με στόχο να πληγώσουν…

Πώς νά ‘βρω Θεέ μου αναπαμό, πώς νά ‘βρω μαξιλάρι,
πού ν’ αποθέσω το κορμί και πού να τ’ απογείρω
τη μάνα να ονειρευτώ, τους φόβους μου να πάρει,
σε ποιο σκληρό προσκέφαλο τις λύπες μου να γείρω;

Κι αν είναι, Θεέ μου, ετούτη η πέτρα σου σκληρή,
βρυσούλες κάνε τις καρδιές με τη δική Σου Χάρη
και στάζοντας το δάκρυ τους σιγά σιγά μπορεί
να λιώσει η πέτρα η σκληρή, να γένει μαξιλάρι!

Ελένη Βεζύρογλου

Η ΦΛΟΓΑ

15319320_1866018833628443_2486134149174700131_n

Όταν το όνειρο σπαρταράει
πάνω στα τζάμια
με καταιγιστική ορμή
και γίνεται η εκκένωση
της σκέψης σπίθα
και ανανεώνεται η παροχή
στο πιο λεπτό συναίσθημα
μια φλόγα στο σκοτάδι
άδειου αρχοντικού
δείχνει τα ίχνη της ζωής
τα χνώτα υγραίνουν τους τοίχους
γύρω της.

Κι εκείνη τρέμει, παίζει, σβήνει
και μετά αναθαρρεί
τότε είναι που αλλάζουνε
του Χρόνου οι τεχνίτες
σκαρφαλωμένοι σε στύλους, την τάση
αποκτά η όραση
την πραγματική της έννοια
αντικρίζει για πρώτη φορά
τα αποκεφαλισμένα της είδωλα
αναγνωρίζει και τα σάραντα κύματα
τα προσπερνά
μ’ ένα νεύμα τ’ αποχαιρετά.

Σοφία Περδίκη

Μαρία Πασχαλίδου, Ζαφειρένια

15338801_1865977743632552_6401310842876330638_n

 

ο του Έρωτος ελίσσοντας Άγγελος
ο επιτιμών ψυχές και σώματα
ο εξ απολύσας Παντοκράτορ,

εμφανίζεται από το πουθενά

έ ξ α φ ν α

με άγρυπνα μάτια,
αφανισμένα ιμάτια
και χέρια που ανυψούνται
σε ευχές που θρέφουν ζωή…

βυθισμένος σε θάλασσα φωτός
βρέχει πυρ με κρίνα π’ ανθίζουν,
επάνω σε χείλη αστρικά…

~~~

μόνον εσύ υπάρχεις απροσδόκητος
ωσάν τη θύελλα
φέροντας στην ορμή σου μπροστά νικητές,
θεογέννητους δρόμους…

…και η μορφή μου η ίδια,
αναπαύεται

ενώπιόν σου…

Μαρία Πασχαλίδου, Ζαφειρένια
Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016