Αρχείο | Δεκέμβριος 2016

ΑΛΚΕΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΤΣΑΤΣΑ

15822624_1880348278862165_1935769934617321012_n

Η ΑΛΚΕΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΤΣΑΤΣΑ είναι μια σύγχρονη ποιήτρια με καταγωγή από την όμορφη Κορυτσά, το Παρίασι της Ανατολής όπως ακοκαλούσαν κάποτε την Κορυτσά και μετοίκισε στο Παρίσι του νότου, στην μακρινή Μελβούρνη. Το αλβανικό κοινό την εκτίμησε και την αγάπησε από τις πρώτες της δημοσίευσης. Ήμουν κι εγώ από τους πρώτους που τη χαιρέτησα για το ύφος της, την τόλμη της, την ιδιαίτερη αφοσίωση στην ποίηση, το πηγαίο της ταλέντο και την πλούσια μεταφορική και γλωσσική έκφραση. Η πρώτη της ποιητική συλλογή «Πως πεθαίνει μια γυναίκα», που εκδόθηκε πρόσφατα στα Τίρανα χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό, από το λογοτεχνικό κοινό. Διαβάστε τη είναι αξιολάτρευτη.

ΠΑΤΕΡΑ, ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕΣ;

Δεν επιθυμώ να πολεμήσω ενάντιά σου, Κύριέ μου,
ο κόσμος έχει μείνει χωρίς πρωινό,
η νύχτα κρατάει όμηρο τ’ αστέρια,
μεθυσμένα μάτια ρεύγονται σε σκύβαλα απορριμμάτων,
τον ανθοπώλη τον διώχνουν έξω από την πόλη,
οι μύγες σαν βρικόλακας φτύνουν τον τυφλό κόλπο,
σε πληγές σκύλων στεγάζεται το μίσος των δακρύων.

Κύριέ μου,
ο κόσμος έχει ξεμείνει από νεύρο, από μυς,
οι λύκοι βολτάρουν με επιπολαιότητα στην πιάτσα μαρτυριών,
σωροί από κοκαλιάρικα οστά πετροβολούνται,
ένας ιερέας κι ένας ηλικιωμένος ιμάμης
σημειώνουν τα ονόματα του θανάτου
ο ουρανό από ψηλά μοιρολογάει τους ψαλμούς των αγίων.

Κύριέ μου,
Η πορνεία χορταίνει με σάρκα και με τσίπουρο,
ο μύλος της ευημερίας αλέθει ανδρικά παντελόνια,
τα κοράκια παρηγορούν τα κουρασμένα μαστίγια,
δεν υπάρχει βάλσαμο για την ασθενική ζωή,
κυρτωμένα πλήθη αναμένουν την ανατολή του ηλίου.

Κύριέ μου,
δεν μπορώ να παλέψω μαζί σου,
ο κόσμος κουρελιάζεται από την μπαμπεσιά,
κατεβαίνω κάτω,
πολύ κάτω στη σκοτεινή γης
αναμένοντας τον Θεό του λόγου,
για 7 ημέρες τον Θεό της Φωτιάς.

A.S.C
Μελβούρνη
Μεταγλώττισε: ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ

Το δίχτυ Το ποίημα βραβεύτηκε με έπαινο στον διαγωνισμό ποίησης της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών . Η απονομή θα γίνει 22/01/2017 στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών , Ακαδημίας 50 στην αίθουσα Αντώνης Τρίτσης και ώρα 10 πμ .

13312747_1776160445947616_5926180955498465885_n

Ολημερίς,
κάρφωνε τα διαλυμένα φύλλα των ημερολογίων,
τα παλιά κασόνια με τις αναμνήσεις,
τους μπόγους με τις πραμάτειες.

Ολημερίς,
σκάλιζε τις εικόνες, να πονέσουν οι άγιοι,
να αγριέψουν οι μορφές τους.

Τις νύχτες,
έσερνε το δίχτυ με τα μπαλωμένα λόγια,
μάζευε τη σκόνη των αστεριών,
ανακάτευε τα ρεύματα της οργής
με την καρτερία της ελπίδας.

Κάθε πρωί,
σχολαστικά τα διαχώριζε για υποστυλώματα
και δοκάρια, για λάσπη και τοιχώματα.

Εμείς,
για χρόνια δε βλέπαμε τους τοίχους,
τις πόρτες και τα παραθύρια,
ούτε τους κήπους με λουλούδια.

Όταν ξεστράτιζε η απορία μας, απαντούσε μονότονα:
– Όλα όσα ποθούν τα μάτια σας
βρίσκονται εντός μου.

Βαθιά γεράματα, καθότανε στην άκρη του γκρεμού,
στα πόδια του κρεμόταν ένα σκούρο μπλε σε βαθιά υπόκλιση.
Τα λευκά του γένια έγλυφαν το αλάτι
που στράγγιξε στην εσχατιά του βράχου.

Του χάιδεψα τα μαλλιά, κι ένα δάκρυ σταλαγμίτης
μου τρύπησε την καρδιά.

– Η θάλασσα είναι ο άνθρωπος, μου είπε.
– Σαν ήταν ήρεμη την κουβάλαγα,
μέχρι την τελευταία σταγόνα και γέμιζα την ψυχή μου.
Μα σαν θύμωνε,
ξαναχυνόταν στο πέλαγος. Κι έμεναν μόνο τα βότσαλα μέσα μου.
Δεν κατάφερα να κρατήσω λίγα φύκια και δυο αφρούς κυμάτων.

Το δίχτυ από χέρι σε χέρι
συνέχισε να μαζεύει κοχύλια, τραγούδια, αστραπές …

Κώστας Βασιλάκος

ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΜΕΛΙΤΩΝΑ

15492137_1873229919574001_4690246697377924141_n

Φίλε!
η καθ αυγή τον ήλιο η τη βροχή θα φέρει
κι η νύχτα για καντήλι κάποιο αστέρι,
βιγλάτορα στα ονείρατα.

Στην καλοσύνη, στου κακού τα νέφια,
στα πόδια ας σταθούμε σαν αδέρφια
στης νιότης τ αδύνατα.

Κι ειν η ευχή μου ,η γιορτινή που υψώνω:
-Να μη σκουπίσεις δάκρυα βαθιά στο χρόνο
και πυρωμένο ίδρωτα.

Ιερουσαλήμ 1965
Το παραπάνω ποίημα μου είναι αφιερωμένο στην φιλία μου με τον Βασίλειο Καβατσικλή, μετέπειτα επίσκοπο Μαραθώνος.

Αφιερωμένο στην Α. Θ. Μακαριότητα
τον πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. κ. Βενεδίκτου Α!

Με την γιορτή σου την άνοιξη φέραν τα χελιδόνια,
κάμποι, βουνά θε να ντυθούν στα γιορτινά και πάλι
και μέσα του κάθε αδελφός νεώτερος η με χιόνια
στην κεφαλή, ευχή θα υψώσει στο θεϊκό περιγιάλι.

«Έτη πολλά πατέρα μας» με όλων των Ελλήνων χείλη.
Στον θρόνο του αδελφόθεου, άξιος και ταγμένος
στα ιερά και άγια της γαλανής πατρίδας. Να το καντήλι
του Θεού στα χέρια σου! Γιατ είσαι ο «Ευλογημένος.»*

Κι ότι ανεξίτηλα χάραξε το στιβαρό σου, ισχνό χέρι
πάνω στις αρχαίες εκκλησιές και του Ναού το σώμα
αιώνια θα το υμνολογεί η λύρα του γένους στο αγέρι
και του ιστορικού η αλάθητη γραφίδα και το στόμα.

«΄Ετη πολλά πατέρα μας» κι απ την ιλαρή λαμπράδα
που απλώνεται στην όψη σου κι ανθεί η καλοσύνη,
θρόνος νοιώθω πως γίνηκε στο έθνος, την Ελλάδα
που με τιμή στους κόλπους της το όνομα σου κλείνει.

Ιερουσαλήμ 1965

Benedictus=Βενέδικτος=Ευλογημένος
(Το ποίημα αυτό απήγγειλε ο διάκονος (1.3.65 (16.2.1965 Π.Η. Δευτέρα) Μελίτων (Βασίλειος Καβατσικλής) μετέπειτα επίσκοπος Μαραθώνος, στην μεγάλη πατριαρχική αίθουσα, όπου και δέχτηκα τα συγχαρητήρια του ίδιου του πατριάρχου Βενεδίκτου του Α΄)

Μίμης Μάζης

Όμορφα ευλογημένα Χριστούγεννα φίλες και φίλοι ! Εύχομαι από καρδιάς η γέννηση Του Θείου Βρέφους και το Αληθινό Πνεύμα Των Χριστουγέννων ν’ αγγίξει την καρδιά σας ! ~ ΕMΠΡΟΣ ΣΤΗ ΦΑΤΝΗ ~ { Μαίρη Ηλιάδη}{.

15747427_942414079225450_8146305857356360293_n

Στάθηκες εμπρός στη φάτνη σιωπηλός
μίλησε το Θείο βρέφος στη ψυχή σου
ήταν σαν να ανοίξαν οι ουρανοί
γεννήθηκε η Αγάπη στη Ψυχή σου.

Δώρα δεν έφερες μα πήρες
το φως τ΄ανέσπερο σ αγκάλιασε και είδες
πέρ΄απ΄αυτά που βλέπουνε τα μάτια
πέρ΄απ΄τα δώρα τα υλικά
μικρού παιδιού η Άγια Στράτα
σ΄αναγεννάει τα φτερά.

Φτερά Αγγέλων που τα είδες
εδώ στα μάτια σου μπροστά
που τα σκοτάδια σου ξορκίσαν
που στη καρδιά δώσαν Χαρά.

Πέρα τη θλίψη σου χουν διώξει
το φως που δέχτηκες να ΄ρθει
μέσ΄τη ψυχή σου και να νιώσεις
πέρ΄απ΄την ύλη τη φθαρτή.

Αφθαρτη ετούτη η φλόγα μένει
και τ΄Αστεριού το Μέγα φως
καθώς το δρόμο το δικό σου
ορίζει πάντα προς το Φως.

Και του Χριστού μας την Αγάπη
Ήλιος αιώνιος Χρυσός
Το φωτοστέφανο π΄Αγγίζει
Του Θείου Βρέφους τα μαλιά,
και στη Ψυχή φέρνει Γαλήνη
και την Αιώνια Γιατρειά.

{ Ποίηση Μary Eliadi Μαίρη Ηλιάδη}{.

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ

15230589_1866173190279674_2921529269595009214_n

Ύμνοι Χριστουγέννων
απλώνεται στην ησυχία της νύχτας
Ο Χριστός, ξαναγεννιέται στη φάτνη του !
Ασπροντημένη η γη.
Πέπλο απαλό χιονιού τη σκεπάζει
Η νύχτα ξάστερη
κι ένα ολόφωτο Άστρο
φωτίζει τον θόλο
ένα αστέρι που λάμπει περισσότερο .
Άραγε είναι το Άστρο της Βιθλεέμ ;
Το Άστρο που οδήγησε
απ´ τα βάθη της Ανατολής τους μάγους
στην ταπεινή φάτνη
να αποθέσουν με δέος στα πόδια
του νεογέννητου βρέφους
τα δώρα τους στο σπήλαιο Βηθλεέμ !
Αφήνομαι σε ταξίδι μακρύ
Άγγελοι αναβοκατεβαίνουν απ´ τα ουράνια
και ψάλλουν .
Χριστός γεννάται,δοξάσατε !
Αγάπη , Ειρήνη και καλοσύνη
ας έλθουν στον κόσμο !
Καλά Χριστούγεννα !
Καλά Χριστούγεννα !

Soula Maropaki.

ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ ΑΕΡΑΣ

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Χιόνια, παγωμένος αέρας ..
Οι νεράιδες με μάλλινο υφάδι
πλέκουν πανωφόρι βαρύ
να ζεστάνουν την πλάση
απ´την κρυσταλλωμένη ανάσα του ανέμου
να ζεστάνει του κόσμου την μοναξιά
αυτό το παγωμένο απόβραδο του Δεκέμβρη
αυτή την ώρα του δειλινού
που τ´αστέρια πληθαίνουν
κι η λάμψη τους είναι ονειρική
γίνονται ανεπαίσθητες πυγολαμπίδες
και αχνοφέγγουν στο στερέωμα .
Το παγωμένο βοριαδάκι
σιγοψιθύρισε γλυκιά μελωδία
πνοή αγάπης, νότες ελπίδας
γλυκύτατος ήχος, δική σου ανάσα
μπήκε διακριτικά, πέρασε γλυκά
μέσα απ´τα μαλλιά μου
χάιδεψε το πρόσωπό μου
κι εγώ αφέθηκα να περιπλανιέμαι
στην χώρα των παραμυθιών και των ονείρων…..
Soula Maropaki

Σε όλες και όλους τους Αγαπημένους μου Φίλους ….! ΕΥΧΕΣ ΚΑΡΔΙΑΣ : ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ !!! Με Υγεία, Αγάπη,Ελπίδα, Ευτυχία, Αισιοδοξία !!!

13512030_1790923017804692_5308209264580271151_n

Η πλάση μας αγκαλιάζει, μας ψιθυρίζει
Χαρμόσυνα λόγια ! λόγια Αγάπης !
ευχές …σαν ροδοπέταλα να φτάσουν
στην καρδιά μας ….!
Soula Maropaki

Σ’ΕΝΑΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΟΥΡΑΝΟ Στη μνήμη του λατρεμένου μας φίλου Δημήτρη Κύρου

15442246_1876641055899554_3938637441820069381_n

Πώς γίναν έτσι οι καιροί
και φεύγουν φίλοι ακριβοί
και κλειούνται μες στο χώμα;
Πώς να μιλήσεις,τι να πεις
πληγή η σκέψη της θανής
στάζει ένα μαύρο χρώμα.

Φίλε
Σ’έναν απέραντο ουρανό
και σ’ένα θόλο αστραφτερό
θα πας όλο το βιος σου.
Ποιήματα ευωδιαστά
κι όσα έγραψες αληθινά
να είν’ το άγιο φως σου.

Ψάχνω ένα θαύμα αληθινό
να ‘ρθεις μαζί μας πάλι εδώ
με το παράπονό σου.
Να πεις δυο λόγια ,ορθά κοφτά
με τη στιλπνή σου την ματιά
για το θεατρικό σου.

Δημήτρη της όμορφης ζωής
της τέχνης της ποιητικής
είν’όλοι εδώ οι δικοί σου.
Κι οι φίλοι σου και οι γνωστοί
εδώ,αντάμα σου κι αυτοί
βουβοί ,ως κι η σιωπή σου.!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,23-12-2106

Καλό ταξίδι φίλε μας
και καλόν παράδεισο!

ΜΕΡΕΣ ΑΓΑΠΗΣ

15230589_1866173190279674_2921529269595009214_n

Μέρες αγάπης,μέρες γιορτών
μέρες γαλήνιες,μέρες
των Χριστουγέννων
να μοιράζεσαι τη χαρά
και να αποδιώχνεις τον πόνο
μέρες που ξαναγυρνάς
στην πρώτη σου αθωότητα
να νιώσεις παιδί.
Μέρες ανάρτυτες
για ίαμβους και ανάπαιστους
να συγχρωτισθείς με την ποιητική
των Θεών και τις συγχορδίες των άστρων.
Λες καλημέρα
και αγαλλιάζει ο ήλιος
λες καλησπέρα
και δέεται ο Αποσπερίτης
κι ερωτεύεται η νύχτα
το άστρο των Χριστουγέννων.
και δοξολογούν το βρέφος οι άγγελοι.
Γράφεις έναν ύμνο
και τον ψάλλεις μονάχος
να μη σε ακούν
και να μη σε βλέπουν οι γύρω!
Η ποίηση λειτουργεί
στο αντιφέγγισμα της καρδιάς
με ταπείνωση κι ανιδιοτέλεια
και κατευνασμό των παθών
με αγάπη στους ανοικτίρμονες
και χωρίς κύμβαλα αλαλάζοντα!
Στο άναρθρο ουσιαστικό
η ποίηση προσθέτει
το οριστικό του το άρθρο
και την επωδό των αγγέλων!
«Χριστός γεννάται ,δοξάσατε.
Καλά Χριστούγεννα,καλά Χριστούγεννα»»

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,21-12-2016

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ Στον φίλο μου ,Γιώργο Μπουρμπουτέλη

13245427_1770955236468137_4446060212333415437_n

Περνάει ο καιρός
κι όταν όλα καταλαγιάσουν
και πάρουν μια απόσταση
και δεις τι έμειναν
στης ψυχής την κλεψύδρα
κάνεις μια σύντομη απογραφή
και λες,Θεέ μου σ’ευχαριστώ
που κρατιέμαι ολόρθος ακόμα
που υπάρχει μια στέρεη
φιλία από χρόνια
και κρατάει τη ζωή μας
με Πρωτομαγιές και με Καλοκαίρια
μ’ευσυγκίνητο δάκρυ
και τραγούδι της ευτυχίας!
Ευτυχώς που υπάρχει ακόμα
ένας φίλος που διαβάζει
κι εμβαθύνει στην ποίησή μου
και τη στέλνει παντού
ένας Μπουρμπουτέλης αυθεντικός
απ’τα μέρη του Έβρου
που μιλάει και τρίζει ακόμα ο αγέρας
κι ανταμώνουμε και μιλάμε από καρδιάς
κι όλα όσα ζήσαμε ,ένα τα κάνουμε
σε τούτη την άγια πόλη
που μας έγινε έρωτας!
Κι αν αυτό δεν είναι παράδεισος
τότε ποιο είναι;

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,22-12-2016