Αρχείο | Νοέμβριος 26, 2016

ΕΙΠΑΝ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Είπαν πως είσαι ο έρωτας
η ομορφιά της Αμαρυλλίδας
που στάζει τον καημό των Καλοκαιριών
απ’τα χείλη των κόκκινων τριαντάφυλλων.
Είπαν πως είσαι ποίημα
με την προσευχή της ολονυχτίας
η μουσική της Τζοκόντας
στα τραγούδια του Μάνου
ο χορός στις λίμνες των κύκνων
με το ρυθμό των αγγέλων.
Το βλέπω ,οι ποιητές της Ανδαλουσίας
σου ζητούν αποκλειστικότητα
κι οι φίλοι σου αγωνιούν
μην τους αφήσεις έξω
απ’την τελετουργία της ποίησης!
Ομορφιά της Αμαρυλλίδας
άσε τα λυτά σου μαλλιά
πάνω στους ώμους σου
κι άκουσε το δικό μου το δάκρυ
στην απαλοσύνη της νύχτας
κι έλα μαζί μου σε ταξίδι μακρύ
να περάσουμε με πίστη στο όνειρο
να περπατήσουμε πάνω στο κύμα
να τυλίξουμε τους ανέμους στη δίνη μας
το δικό μας το θαύμα να ζήσουμε
«το έργο των θεών
να μην το διακόψουμε εμείς
τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής»

Θεόδωρος Σαντάς, Θεσ/νίκη,9-11-2016

ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Πόσο όμορφο να σε αγαπούν
και το μόνο που περιμένουν
από σένα ποιητή
-αν μου επιτρέπεις έτσι να σε αποκαλώ-
ένα ποίημα της αγάπης
να αφήσεις το χάδι σου
εκεί που δεν έφτασε ο ήλιος της μέρας.
Πόσο όμορφο να μιλάς
για το όνειρο του Καλοκαιριού
που γεννήθηκε πάνω στο κύμα
να μιλάς για την Άνοιξη των ανθρώπων
για το λουλούδι που κυοφορείς μέσα σου
κι ευωδιάζεις μαζί του
κι ας σε κατακλύζουν τα πάθη
εσύ τα ωθείς στων ανέμων τη δίνη
να μπορείς να γράφεις με αγιότητα
σαν τους άγγελους που πετούν
και διαγράφουν τις τροχιές τις αόρατες
σαν τους στίχους που μιλάνε μαζί σου
μόλις δουν το πρώτο σου δάκρυ
να μουσκεύει το χαρτί που τους έγραψες
ή το τραπεζάκι το υπολογιστή
στις αδιάλειπτές σου ολονυχτίες!

Θεόδωρος Σαντάς,22-11-2016

ΑΓΝΑΝΤΙ

 

 

13895502_1809711389259188_1468583557639639090_n

Από του παραθυριού μου το άνοιγμα,
αγναντεύω της θάλασσας την απλωσιά
και βυθίζω όσο μου είναι μπορετό
το γερακίσιο βλέμμα μου
στο αδιευκρίνιστο βάθος της…
Σ’ ενός μικροκαϊκιού τα φινιστρίνια,
Γλαριά μαθές και Χελιδονόψαρα,
κατά πως φαίνεται,
με μελάνι το αρμυρονέρι της θάλασσας
υπογράφουν Ανακωχή μεταξύ τους,
ενώ,ένας ρικνός Γερο-Ναύτης μάρτυρας,
με βουλιμιά τραβάει καπνό απ’ την πίπα του.
Και,όσο η Θάλασσα θα παραμένει
Ήρεμη,Ανέγγιχτη και Αφουρτούνιαστη,
θα συνομιλώ με το θαλασσινό μου Όνειρο,
μέχρις ότου έρθει του Ήλιου το γέρμα,
κι Ύστερα,
θα πλουτίσω τη Σκέψη και τα Μέσα μου
με μιά Σιωπή…Απροσμέτρητη.
Λουκας Νικολαιδης

«ποιητικό κενό»

15134696_1861993164031010_3245356859458592417_n

Σαν που ομοιώθηκες με Άγγελο
πρέπει και λόγο να αρθρώσεις.
Την αγγελία τη σωστή να φέρεις
σ’ αυτούς που πάνω σου κάτι θεόσταλτο είδανε.
Τους βλέπεις να σε καρτερούν
σκυμμένο το κεφάλι και απόγνωση στα μάτια.
Κρύψε το βλέμμα σου, κενό να μην το δουν.
Αυτό δεν το αντέχουν.
«Και τι να πω μέσα απ’ τα άδεια του μυαλού μου;»
«Τότε, να εφεύρεις, ποιητή μου, να εφεύρεις!»

Διώνη Δημητριάδου
(φωτογραφία της Noell S. Oszvald)

Η Βούλα Μάστορη δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσά μας…αφήνει όμως πίσω της ένα μεγάλο έργο… Καλό παράδεισο! Συνέντευξη με τη συγγραφέα Βούλα Μάστορη «Η φιλαναγνωσία διδάσκεται σε πρώτη φάση στην οικογένεια και σε δεύτερη στο σχολείο» Συνέντευξη: Βάσω Β. Παππά vas_nikpap@yahoo.gr

15171014_1861992470697746_8966524577673239492_n

Η συνέντευξη με τη Βούλα Μάστορη έγινε με αφορμή «Το Παραμύθι των ψυχών», το πρώτο της μυθιστόρημα για ενήλικες. Όταν πέθανε ο πατέρας της, της άφησε το ημερολόγιό του. Όμως για είκοσι χρόνια, όποτε το άνοιγε, δεν κατάφερνε να το διαβάσει – ίσως γιατί δεν καταλάβαινε το γραφικό χαρακτήρα του ή γιατί δεν μπορούσε να ξεπεράσει το θάνατό του. Άρχισε να γράφει «Το Παραμύθι των ψυχών» όπως λέει, με σκοπό να σκορπίσει τον πάγιο φόβο της για το θάνατο.

B.Π. Κυρία Μάστορη, ας ξεκινήσουμε από το παρελθόν και τις επιθυμίες σας ως παιδί. Ποιοι άνθρωποι σάς επηρέασαν πολύ;

Β.Μ. Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια όπου υπήρχε αγάπη, ηθικές αρχές, αισθητική κι αξιοπρεπή ανέχεια. ΄Εξω από αυτή συνάντησα καλούς και κακούς ανθρώπους. Όλοι με επηρέασαν με το δικό τους τρόπο, αλλά θα θυμάμαι πάντα εκείνους τους καλούς που με ξεχωριστό τρόπο ο καθένας συνέβαλαν στην ολοκλήρωσή μου ως προσωπικότητα: Ο φιλόλογος στη Β΄ γυμνασίου Αμφίσσης, Κων/νος Μοσκαχλαϊδής, ο άντρας μου, Δημήτρης Μάστορης, και η πρώτη εκδότρια του Κέδρου, Νανά Καλιανέση. Ο φιλόλογος μού άνοιξε τα παράθυρα της λογοτεχνίας, του θεάτρου και της μουσικής, ο άντρας μου μού έδωσε τη δυνατότητα να καλλιεργήσω τα ταλέντα μου και η Νανά, σαν δεύτερη μάνα, με παίνεψε και με καμάρωσε στα πρώτα μου βήματα στην παιδική λογοτεχνία.

Β.Π. Μιλήστε μας για το βιβλίο σας που φέρει τον τίτλο «Το παραμύθι των ψυχών».

Β.Μ. Είναι ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στη Μικρασία του χτες (1822-1922) βασισμένο στο ημερολόγιο του Μικρασιάτη πατέρα μου Τιμολέοντα Μιχαηλίδη, τον πρώτο άντρα που σφράγισε υπέροχα ανεξίτηλα τη ζωή μου.
Όταν πέθανε ο πατέρας μου, μού άφησε το ημερολόγιό του. Όμως για είκοσι χρόνια, όποτε το άνοιγα, δεν κατάφερνα να το διαβάσω – ίσως γιατί δεν καταλάβαινα το γραφικό χαρακτήρα του ή γιατί δεν μπορούσα να ξεπεράσω το θάνατό του. Άρχισα να γράφω «Το παραμύθι των ψυχών», με σκοπό να ξορκίσω τον πάγιο φόβο μου για το θάνατο. Τότε, εντελώς ανεξήγητα, μπόρεσα να διαβάσω και το ημερολόγιο του πατέρα μου και ήταν αυτό που έδωσε τελικά και τη χρονική τοποθέτηση της ιστορίας αυτού του βιβλίου, μια και αποτέλεσε βασική πηγή έμπνευσης και πληροφοριών.
Το βιβλίο γράφει για «μια μακριά αλυσίδα γυναικών, της οποίας κανείς δεν ήξερε πότε είχε ξεκινήσει ο πρώτος κρίκος ή ποια ήταν αυτή που είχε κληρωθεί πρώτη αλλιώτικη. Κι αν τύχαινε ο θάνατος να κόψει τούτη την αλυσίδα, μια καινούρια ξεκινούσε την ίδια στιγμή κάπου αλλού στον κόσμο, πάλι με μια πρωτοκόρη που είχε το γνώρισμα και που αναλάμβανε να γίνει ο μέντορας αυτής της παράξενης φύτρας». Και κάθε τέτοια πρωτοκόρη είχε μάτια αόρατα σ’ όλο της το κορμί κι έβλεπε τη ματιά απ’ όπου κι αν ερχόταν, μύριζε τους ανθρώπους από μακριά –ειδικά τους άντρες–, ερωτευόταν, χωρίς κοινωνικές αναστολές, ένα μόνο άντρα στη ζωή της και μπορούσε να επικοινωνεί μαζί του από μακριά με όνειρα ζωντανά…. Ώσπου μια μέρα μαζί με μια τέτοια πρωτοκόρη γεννήθηκε κι ένας δίδυμος αδερφός, και είναι γύρω από αυτόν και μετέπειτα το γιο του που εστιάζεται η όλη ιστορία του βιβλίου με την αλυσίδα των γυναικών να πλαισιώνει αυτούς τους δύο άντρες με καθοριστικές επιρροές κι ενίοτε επεμβάσεις.

Β.Π. Το τελευταίο σας βιβλίο είναι το πρώτο σας μυθιστόρημα για ενήλικες. Τα παραμύθια που μάς μάθαιναν όταν ήμασταν μικροί έχουν ευτυχισμένο τέλος. Κατά τη γνώμη σας υπάρχουν παραμύθια χωρίς ευτυχισμένο τέλος;
Β.Μ. Ναι, το «Παραμύθι των ψυχών» είναι το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψα για ενήλικες και ελπίζω μέχρι το φθινόπωρο να έχω τελειώσει το δεύτερο που γράφω εδώ και καιρό. Όσον αφορά το ευτυχισμένο τέλος των παραμυθιών, θα έπρεπε να λάβουμε υπόψη ότι το παραμύθι είναι πρώτα παραμυθία και μετά παραμύθιασμα. Ως παραμυθία οφείλει να δώσει και ένα τέλος που θα παρηγορήσει τον αναγνώστη ή ακροατή του, κι αυτό τελικά είναι το παραμύθιασμα, διότι ευτυχισμένο τέλος δεν μπορούν να έχουν όλες οι ιστορίες. Και τι είναι, στην τελική, ευτυχισμένο τέλος; Το «Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ακόμη κι αν το τέλος το οποίο διαβάζουμε ή ακούμε είναι ευτυχισμένο, δε σημαίνει ότι επειδή ο συγγραφέας έβαλε αυτό το τέλος στη συγκεκριμένη γραφή έχει τελειώσει και η ιστορία της, διότι στην ουσία οι ήρωές της είναι πάντα «εκεί». Καμία ιστορία σε βιβλίο δεν τελειώνει πραγματικά…

Β.Π. Από τις ηρωίδες των βιβλίων σας ποια μοιάζει περισσότερο μ’ εσάς;

Β.Μ. Η Άννα, η ηρωίδα της τετραλογίας μου: «Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι», «Στο γυμνάσιο», «Ένα-ένα-τέσσερα» και «Κάτω απ’ την καρδιά της». Και όχι τυχαία, αφού και τα τέσσερα αυτά βιβλία είναι αυτοβιογραφικά.

Β.Π. Καθημερινά έρχεστε σε επαφή με νέα παιδιά στα σχολεία. Σήμερα η νέα γενιά έχει διαμορφώσει μια δική της, ιδιόμορφη γλωσσική επικοινωνία ενώ παρατηρείται και μια τάση ξενομανίας στο γλωσσικό τομέα. Πώς το εξηγείται αυτό; Πιστεύετε ότι κινδυνεύει η γλώσσα μας από το γλωσσικό ιδίωμα των νέων και από την εισβολή ξένων στοιχείων;

Β.Μ. Οι έφηβοι είχαν ανέκαθεν το δικό τους ιδιόλεκτο. Αυτό είναι μέρος της διαδικασίας ωρίμανσής τους. Δεν πιστεύω ότι κινδυνεύει η γλώσσα μας από αυτό, εφόσον εμείς οι ενήλικες συνεχίζουμε να τη διδάσκουμε και να τη χρησιμοποιούμε σωστά. Η χρήση των ξένων στοιχείων από τα νέα παιδιά υπήρχε και στη δική μου εφηβεία. Οι σχολικές τσάντες έφεραν με μαρκαδόρο όλους τους εγγλέζικους δημοφιλείς τίτλους τραγουδιών και στις συνομιλίες μας ανακατεύαμε ό,τι εγγλέζικο μαθαίναμε στα «ινστιτούτα» ξένων γλωσσών. Και όμως, η γλώσσα μας επιβίωσε τότε. Σέβομαι απόλυτα τη γλώσσα των εφήβων και τη χρησιμοποιώ –ακόμη και την αθυροστομία τους- στους διαλόγους των σχετικών βιβλίων μου, όπως έκανα πρόσφατα στο «Ψίθυροι αγοριών», προκειμένου να έχουν αυθεντικότητα.

Β.Π. Στις μέρες μας ξεχωρίζουν τα καλά βιβλία. Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα;

Β.Μ. Τα καλά βιβλία στο παρελθόν ξεχώριζαν αργά ή γρήγορα, διότι τους έδινε το υπάρχον σύστημα παραγωγής το απαραίτητο χρονικό περιθώριο. Οι πάγκοι των βιβλιοπωλείων δεν ανανεώνονταν κάθε βδομάδα με νέα παραγωγή βιβλίων! Τώρα ένα βιβλίο, εάν δεν προλάβει να ξεχωρίσει γρήγορα, είναι 99% καταδικασμένο στην αφάνεια. Ακόμη χειρότερα, εάν αποδεχτούμε ότι «ξεχωρίζουν» σημαίνει «πιάνουν μια θέση στη λίστα των ευπώλητων». Οπωσδήποτε αυτή η λίστα είναι μια πονεμένη ιστορία και δε θα ήθελα να τη συζητήσω, μόνο που για αποφυγή εσφαλμένων τυχόν υποθέσεων θα ήθελα να αναφέρω ότι το «Παραμύθι των ψυχών» έχει μπει κι αυτό μια φορά στη δεκάδα των ευπώλητων.

Β.Π. Είναι γνωστές οι πολλαπλές ωφέλειες που προσφέρουν τα βιβλία στον άνθρωπο και τον πολιτισμό. Σήμερα επίσης υπάρχουν οι προϋποθέσεις για την κυκλοφορία τους και τη διεύρυνση του αναγνωστικού κοινού. Ποιες προτάσεις ή μέτρα θα είχατε να προτείνετε για την ευρύτερη διάδοση τους;

Β.Μ. Η φιλαναγνωσία κανονικά διδάσκεται σε πρώτη φάση μέσα στην οικογένεια και σε δεύτερη φάση στο σχολείο. Εδώ στην Ελλάδα οι ενήλικες φιλαναγνώστες είναι απελπιστικά λίγοι, ενώ και η παιδεία δεν ευνοεί τη φιλαναγνωσία. Εάν υπήρχε κάποιο πρόγραμμα επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών (με προτεραιότητα αυτών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης) κι έμπαινε το εξωσχολικό βιβλίο στην τάξη ως ψυχαγωγικό (τονίζω: ψυχαγωγικό!) μέσο, τότε θα είχαμε στο μέλλον ενήλικες φιλαναγνώστες που θα μεταλαμπάδευαν αυτή την αγάπη τους στα δικά τους παιδιά και θα σχηματιζόταν μια αέναη αλυσίδα προσπάθειας διεύρυνσης του αναγνωστικού κοινού. Σε προσωπικό επίπεδο, χρόνια τώρα επισκέπτομαι σχολεία και κάνω προσπάθεια αυτή η επίσκεψή μου να είναι όσο το δυνατόν πιο εποικοδομητική και να μην περιορίζεται απλά σε μια «συνάντηση με συγγραφέα». Εφέτος ειδικά ανέβασα σχετικά και μια ανοιχτή πρόσκληση στο φέισμπουκ (http://www.facebook.com/event.php?eid=133184050038206&ref=mf).

Β.Π. Σύμφωνα με τον Αλ. Δημαρά «Ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που το χαρακτηρίζουν οι μονόδρομοι των ευκαιριών, τα μονολιθικά σχολεία, οι διδασκαλικοί μονόλογοι, το καθεστώς του μοναδικού βιβλίου, η παντοδυναμία της κεντρικής εξουσίας, καθώς και η αποθάρρυνση του διαλόγου και της έρευνας, δεν οδηγεί τους νέους να συνειδητοποιήσουν τις αρχές, τ’ αγαθά και τις ανάγκες της δημοκρατίας, ή να είναι έτοιμοι να την αποκτήσουν ή να την υπερασπιστούν». Κατά τη γνώμη σας ποια είναι τα αίτια ή οι λόγοι που έχουμε ένα τέτοιο σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα;

Β.Μ. Κατά την ταπεινή μου γνώμη φταίει που εξακολουθούμε να έχουμε ένα σύστημα
ακριβώς όπως το περιγράφει ο Αλ. Δημαράς. Φυσικά υπάρχουν μέσα σε αυτό κι εμπνευσμένοι εκπαιδευτικοί (τους έχω συναντήσει στο παρελθόν ως μαθήτρια και μετά ως συγγραφέας στις επισκέψεις μου στα σχολεία) που ενάντια στο σαθρό σύστημα επιτελούν έργο και θαύματα.

Β.Π. Ποιο «ρεύμα» της σύγχρονης μουσικής ξεχωρίζετε;

Β.Μ. Μου αρέσουν όλα τα ρεύματα, παλιά και σύγχρονα, όλα τα είδη της μουσικής. Ανάλογα με τη στιγμή. Θα μπορούσα να αναφέρω τι δε μου αρέσει, αλλά έτσι θα το χαρακτήριζα ως μουσική και θα ήταν άδικο για τη Μουσική.

Β.Π. Aν σάς ζητούσα να διακρίνετε κάποιο συγγραφέα/ποιητή που ξεχωρίζετε, ποιος/α θα ήταν;

Β.Μ. Για μένα πρότυπο παραμυθένιας ποίησης υπήρξε ο Όμηρος. Με αυτόν αγάπησα τη λογοτεχνία – σε μια εποχή, βέβαια, που δεν είχα προσωπικά τη δυνατότητα πρόσβασης σε άλλα βιβλία. Όμως, εκ του αποτελέσματος, αυτός ο ένας ήταν αρκετός. Πιστεύω ότι λάθος εμείς οι Έλληνες γιορτάζουμε το παιδικό βιβλίο σε συνάρτηση με τα γενέθλια του Άντερσεν. Πολύ μεγάλος παραμυθάς ο Άντερσεν αλλά εμείς έχουμε τον πρώτο παραμυθά του κόσμου – τον Όμηρο. Εάν μπορούσα θα καθιέρωνα να γιορτάζουμε την ημέρα του βιβλίου στο όνομα του Ομήρου.

Εφημ. ΓΝΩΜΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ, 01.08.2010.

Στις γειτονιές των αγίων Πηγές δακρύων αναβλύζουν..

15267553_1861988110698182_2264846897251411231_n

Οι νύχτες τρέχουν να ενωθούν
με γέλια, κλάματα, ψιθυρισμούς,
φωνές, κραυγές, αστεϊσμούς..
Ύμνο συνθέτουν για τους θεούς..

Αγάπη μπάσα, ο πόνος φάλτσα
Και οι χορδές,
κορμιά τεντώνουν
Ήλιους απλώνουν και συννεφιές..
Του πιάνου πλήκτρα η κάθε πίκρα,
Και το τριζόνι, ωδή σκαρώνει
υποδοχής..
Καρδιές χρυσάφι,
πιάνουν την άκρη του λυτρωμού
και με αγάπη
στρώνουν το χώμα του γυρισμού..
Αφήνουν ίχνη για την ελπίδα
με τενεκέδες, χόρτα και ξύλα,
σφαλίζουν πόρτα στις ενοχές
μη και χαθούνε στου νου τη ρότα,
οι εποχές..

Στων αγίων τις γειτονιές,
με όνειρα χτίζουν τα πουλιά φωλιές.
Ο θάνατος & η ζωή
Μία διαρκής εναλλαγή..

Οι καμπάνες της Ιεριχούς,
Συνοδεύουν τη μετάβαση..
Αναστάσιμη η ακολουθία..

Ακριβή Μεριδιώτη
*

https://www.youtube.com/watch?v=NWwBoHTCwYA

Πέννυ Μουρελάτου 4/10/2016 «Μια περιήγηση, στους ορίζοντες των ανθρώπων ……»

anemos.gpg

Τίποτα σημαντικό δεν » τελειώνει » .Παίρνεις μια ανάσα και επιστρέφεις στην καλή σου την ώρα.
Σε σένα μιλώ παιδί της νιότης που σε βλέπω αντίκρυ κάθε αυγή κι αναζητάς την ευτυχία στη χίμαιρα. Αγάπησε τον εαυτό σου ,όπως κι αν είναι κι αγωνίσου να υψωθείς πιο ψηλά,να δεις τον κόσμο πιο όμορφο!
Κι αν σκοτάδια σε βρίσκουν,σε όλους το ίδιο συμβαίνει.
Η ευτυχία δε χαρίζεται.Την προσεγγίζεις με χίλιους τρόπους αν μάθεις να είσαι ολιγαρκής.
Ανακάλυψε τις αδυναμίες σου και πριόνισε την άμπωτη που σε πνίγει, με το φως της αγάπης ,με τη φιλία ανθρώπων που χαρίζουν τα αγαθά που απέκτησαν με τιμιότητα και σκληρή εργασία.
Μη φοβάσαι τα δάκρυα ,είναι η λύτρωση της ψυχής να περάσεις τη θύελλα αναίμακτα…………