Αρχείο | Νοέμβριος 13, 2016

Βυζαντινό Χάραγμα

15094471_1855602364670090_3597963363465339107_n

Χωριό μου με τη βρύση σου
Στέρνα με τη βοή σου
Δάσος μου μυστικό
Κι o ουρανός- ρίζωμα βράχου, ακίνητος.

Ποτάμι μεγαλόσυρτο
στου χαλικιού το σκάμμα
Στρατοί νικητές και μονόφθαλμοι
σμάλτα και σάπφειροι, άχρηστα πλουμίδια,
φτηνά ρουμπίνια, σκλήθρες.

Δυο μάτια σκοτεινά
στο φρύδι καρφωμένα
της Ανατολής.
Και δυο
καμμένα δάχτυλα κρατούν ξανά
τα σύμβολα.
Θυμώνουν ξεραμένα λαρύγγια
στο ισοκράτημα αρχαίων ύμνων .
– Τί τα φορτώσατε;
τους στίχους, το μέλος
τα λόγια,
λόγια που δεν ελόγιασαν
της ξενιτιάς τη μοίρα τους…
Και πάλι
κάτω απ’ τον αέρα,
Η ποδιά μιας γυναικός με το παιδί
που άρρωστο
είτε ανήμπορο ή και χειρότερα.
Πάνω από τον αέρα
προσμένει πια χωρίς τα σύμβολα, μη και
τουμπαρισμένα σύμβολα – όρθια νοήματα
κινήματα ζωής πάνω σε σάπιο πτώμα
Μήπως ξεκρίνει.

Στέρφο ποτάμι χωρίς το δικό του νερό,
κλεμμένο νερό, σπασμένο τσουκάλι.
λαμπάδες που τις πνίγουν νωρίς. Οικονομία.
κρανία – κολοκύθες – παιχνίδια
στο μικρό, ετούτο, κόσμο,
πολύ μικρό.
Τουμπαρισμένα σύμβολα – όρθια νοήματα
κινήματα ζωής πάνω σε σάπιο πτώμα
μήπως ξεκρίνει.

Φονικά εγχειρίδια κι αντίστροφα φαρμάκια –
Πάλι οι θρόνοι…
Ψαλμοί κι επιθαλάμια και θρήνοι
της ώρας που ποτέ δεν μάθαμε αν θα’ ρθει
ή μήπως μας ξεγέλασε.
Eκείνο το φτερούγισμα στον πόντo
Τ’ άκουσες;

Ακύμαντοι αιώνες σιωπηλοί
έπειτα γέρνει χλοϊσμένο το τείχος
κι ήμερη μια φωνή που λέει,
«Κουράγιο. Πέρασαν αυτά,»

Της τάβλας, της αγάπης και του μισεμού
τραγουδιστές κι ακρίτες
ο μαραγκός, ο αγγειοπλάστης
ο χτίστης κι η κεντήστρα
ο πελεκάνος, η ανυφάντρα
ο κύρης κι η κυρά του.
Τα έργα των χεριών του,
όποιος ακόμα πονεί
πολύ αφού
όλα γίνηκαν γκρεμίδια.
κρατάει δεμένα κόμπο τα κειμήλια τα παλιά
στο μαντήλι του,
σα νάταν κοπανέλλια τ’ ουρανού
-μη και σχιστούν-
στα δόντια των αχρείων.
Αυτός
ο κόσμος ο μικρός
μη πειραχτούν τα ιερά του
και τα όσια.

Χωριό μου με τις γλώσσες σου
Στέρνα που κελαρύζεις
Θόλοι που ας είναι και παράταιροι
ηχούν ξανά
Δάση καημένα κι άλλα
που σκάνε τώρα μύτη
στην κρούστα πάνω
των βουνών,
Ο ουρανός ρίζωμα βράχου.
Ακίνητος.

Μαριάννα Παπουτσοπούλου, Απόστιχα, 2012