Αρχείο | Νοέμβριος 2016

Το ωραιότερο χαρακτηριστικό μιας γυναίκας είναι η αξιοπρέπεια

15171114_1862635760633417_1565416610327669628_n (1)

Η ακεραιότητα ήταν ένα στοιχείο του χαρακτήρα της που δε μπόρεσε ποτέ να νικήσει. Την έβγαζε εκτός ορίων η αγένεια και ο εγωκεντρισμός του κόσμου. Η ιδιοτέλεια και ο νεποτισμός που θρονιάζονταν ξεδιάντροπα πίσω από κάθε μεγάλη πόρτα. Αυτή η αίσθηση που έχουν κάποιοι ότι επειδή κατέχουν μια θέση μπορεί να είναι παράλληλα και ανεύθυνοι και απαραβίαστοι όπως οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου.

Ποτέ της δε ζύγισε τα λάφυρα ή τις απώλειες κάθε που την ακεραιότητά της διαφύλασσε. Δεν είχε τέτοια ζυγαριά. Δεν της χρειαζόταν άλλωστε. Οι απώλειες ήταν ορατές και μετρήσιμες. Όταν κοίταζε όμως το περίγραμμα του χαρακτήρα της στον καθρέπτη της ψυχής της το έβλεπε ακόμα ολόκληρο, συμπαγές και αυτό της επέτρεπε να κοιμάται τα βράδια.

Μάζεψε τα χαρτιά και τα μολύβια της και τα τακτοποίησε προσεχτικά στην τσάντα της. Για εκείνη, αυτά ήταν όλος της ο κόσμος. Μπορούσε να τα χαρίσει. Όχι όμως να τ’ ανταλλάξει μήτε να τα ξεπουλήσει. Πάνω σε εκείνα τα χαρτιά είχε αποτυπωθεί το δάκρυ της ψυχής της κάθε που η λεπίδα της ζωής ξεφλούδιζε δίχως συμπόνοια τα όνειρα και τους κόπους της.

Άφησε ένα σημείωμα κάτω από το τασάκι που ήταν στο τραπεζάκι της μεγάλης σάλας. <<Σας ευχαριστώ πολύ, αλλά θα πρέπει να αποχωρήσω. Έτσι είμαι εγώ και δεν μπορώ, μήτε και θέλω ν’αλλάξω. Καλή συνέχεια… Μυρτώ>>. Χωρίς φωνές και φανφάρες. Οι εντάσεις δεν ήταν ποτέ του χαρακτήρα της. Τρόμαζαν τα χρώματα που έβαφαν τη μέρα γύρω της και ο κόσμος της σκούραινε ανυπόφορα. Άνοιξε την πόρτα, βγήκε έξω και έκλεισε πίσω της σιγά μην ταράξει την ομήγυρη που συνέχιζε ανενόχλητη τη βραδινή της βεγγέρα.

Έξω είχε ένα δροσερό αεράκι λες και το είχε μόλις σκάσει από την καρδιά του ανέμου. Σαν να ψιχάλιζε λίγο. Έβγαλε το καπέλο της και έλυσε τα μακριά καστανά μαλλιά της. Ένιωσε τα δάκρυα τ’ουρανού στο πρόσωπό της να την φιλούν γεματά κατανόηση. Χαμογέλασε. Μπορούσε ακόμα να κοιτά τα άστρα κατάματα χωρίς να ντρέπεται. Άρχισε να σιγοσφυρίζει…

Θυμήθηκε δυο λόγια που της είχε πει κάποτε ένας καπετάνιος πολύ μεγάλος στα χρόνια, ψημένος στο αλάτι της θάλασσας…

<<Το ωραιότερο χαρακτηριστικό μιας γυναίκας είναι η αξιοπρέπεια!>>

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

Μαρία Σκουρολιάκου ( «ΧΡΩΜΑ ΑΥΡΙΟ» )

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

Στο κεφαλόσκαλο,
ένα πανέρι ρόδια
λύνουνε την ποδιά καταμεσήμερο
κι ανθίζουν βυσσινιά τα περιβόλια
κατηφορίζοντας ως το ηλιοβασίλεμα
να βάψουν κόκκινα φιλιά το κύμα.

»ΧΡΩΜΑ ΑΥΡΙΟ»’

Ανείπωτη θάλασσα φεύγει
σκουπίζοντας με ξέπλεκα μαλλιά τις μέρες.
Η καλημέρα
φυλλοροεί αδιάκοπα στο κίτρινο του χρόνου.

Ένα μαντήλι στα φτερά του ανέμου
χορεύει την ελπίδα.
Μέσα μας χορεύει.

»ΧΡΩΜΑ ΑΥΡΙΟ»

Ωκεανός η Ποίηση(απο την ποιητ.συλλογη μου » Στους Δρομους που περπατησα….»)

13051735_1762076000689394_8118660031941381585_n

Ωκεανός η Ποίηση απλώνεται μπροστά μου..
Αρχίζω να μετρώ, τα κύματα…
Λέξη τη λέξη..
Οι στίχοι νησάκι για να ξεκουράζεται η ψυχή,
να χαλαρώνει..!
Λέξη ..το κύμα, στιχο το νησάκι,
κολυμπώ στην απέραντη μεγαλοσύνη του..
Ατέλειωτος φαντάζει,
σαν μερικές σταγόνες να έχω διανύσει μόνο…
Ναυαγός του τρελού υλόφρονος καιρού
που στο ιδεατό και άξιο αναζητά τον τόπο του..
Πώς θα’θελα μια στάλα του να γίνω
την υπέρτατη ν’ αγγίξω τη χαρά..!
Γλυκός ο κόπος κι ας ματώνουν στην προσπάθεια
οι αισθήσεις..
Κουράγιο λοιπόν και δύναμη,
αντέχεις ψυχή μου ακόμα…!

(Στέλλα Σοφία Ζυγούρη2012)

Σε τούτο το ταξίδι

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Παρατηρώ το φευγιό των βημάτων.
Έρχονται, φεύγουν…
Τελικά, πάντα εκεί να εξομολογούν
των δακρύων τα φλογισμένα χείλη,
τις ληγμένες επιταγές των ματιών.
Στων χρόνων το γύρισμα…
Πυρπολημένες ανάσες
πάνω στης φλόγας την παραζάλη
κορμιά ζυμωμένα με νιότης ανθό,
φωνασκούν
στης κρήνης την τρεχούμενη σιωπή.
Στις απλωμένες παλάμες
σφιχτά κρατημένη η σταρόψυχα,
κείνη που δίναμε στης εσπέρας την έλευση,
στο γέλιο του πρωινού.
Μυθική πολιτεία η αγάπη,
στων νερών τη σαγήνη αφημένη.
Κι ούτε λόγος για το παιχνίδι του θησαυρού.
Σε τούτο το ταξίδι, απλά,
χωριστοί θα ‘ ναι οι δρόμοι.

Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογιού 22/10/2016

Για ποιο συναίσθημα μιλάμε;

15134764_10205751584307805_7156508717365404335_n

Σ’ ένα κοχύλι που φλερτάριζε ο άνεμος
έκρυψα τις αναμνήσεις.
Τις νύχτες, – εν αγνοία μου –
ξεστράτιζαν στα πέλαγα.
Τις μέρες, με ρούχα παραλλαγής
έκοβαν βόλτες στα πάρκα και στις πλατείες
αυτοσαρκαζόμενες.
Βύθισαν στο σκοτάδι τον ήλιο,
τ’ ανάδελφο φεγγάρι που μου ‘ταζε
τον κόσμο ολάκερο τις ώρες της προσμονής.
Στο κρεβάτι των όρκων,
λιποτάχτες στιγμές έφευγαν αθόρυβα
ωσάν τους επί χρήμασι εραστές.
Για ποιο συναίσθημα μιλάμε;

Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογιού . 16/11/2016

ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΦΩΤΟΣ

13082500_1762632550633739_4461701500734294080_n

Ω, οιωνοσκόπε
βγες από τις λέξεις
κι ανέβα στον ουρανό.
Διαταγές δεν παίρνει το φεγγάρι
απ’ τη συνήθεια.
Ούτε και τ’ αστέρια ακούνε :
την πλήξη.
Οι οικογενειακές θεότητες
μένουν γερά γαντζωμένες στα δωμάτια
των πολλαπλασιασμών ,
τρέμουνε να κοιτάξουν τ’ άπειρο.
Οι τύχες δεν καθορίζουν
την ελευθερία
αλλά το βύθισμα στις θάλασσες
του άχρονου.
Να , οιωνοσκόπε
υψηλή αποστολή : γράψε τη μουσική
τ’ ουρανού
κι άφησε τα τραγούδια
να γεννούν φως
που να κραυγάζει από ευτυχία
και τις καρδιές
να χορταίνει με χαρά.

Χριστόφορος Τριάντης

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

 

Απόφθεγμα 1

Ο τελευταίος σου λόγος πρέπει ν ’αφήνει μια καθαρότητα

που αν αστράψει ο ουρανός, να μην μπορεί να σε κάψει !

Απόφθεγμα 2

Σ’ένα γραμματόσημο καθρεφτίζεται της αγάπης η καλημέρα

και σ’ένα γράμμα της ποίησης,ο παράδεισος της ψυχής κι η

καλλιέπεια των ποιητών!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη .

ΕΙΠΑΝ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Είπαν πως είσαι ο έρωτας
η ομορφιά της Αμαρυλλίδας
που στάζει τον καημό των Καλοκαιριών
απ’τα χείλη των κόκκινων τριαντάφυλλων.
Είπαν πως είσαι ποίημα
με την προσευχή της ολονυχτίας
η μουσική της Τζοκόντας
στα τραγούδια του Μάνου
ο χορός στις λίμνες των κύκνων
με το ρυθμό των αγγέλων.
Το βλέπω ,οι ποιητές της Ανδαλουσίας
σου ζητούν αποκλειστικότητα
κι οι φίλοι σου αγωνιούν
μην τους αφήσεις έξω
απ’την τελετουργία της ποίησης!
Ομορφιά της Αμαρυλλίδας
άσε τα λυτά σου μαλλιά
πάνω στους ώμους σου
κι άκουσε το δικό μου το δάκρυ
στην απαλοσύνη της νύχτας
κι έλα μαζί μου σε ταξίδι μακρύ
να περάσουμε με πίστη στο όνειρο
να περπατήσουμε πάνω στο κύμα
να τυλίξουμε τους ανέμους στη δίνη μας
το δικό μας το θαύμα να ζήσουμε
«το έργο των θεών
να μην το διακόψουμε εμείς
τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής»

Θεόδωρος Σαντάς, Θεσ/νίκη,9-11-2016

ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Πόσο όμορφο να σε αγαπούν
και το μόνο που περιμένουν
από σένα ποιητή
-αν μου επιτρέπεις έτσι να σε αποκαλώ-
ένα ποίημα της αγάπης
να αφήσεις το χάδι σου
εκεί που δεν έφτασε ο ήλιος της μέρας.
Πόσο όμορφο να μιλάς
για το όνειρο του Καλοκαιριού
που γεννήθηκε πάνω στο κύμα
να μιλάς για την Άνοιξη των ανθρώπων
για το λουλούδι που κυοφορείς μέσα σου
κι ευωδιάζεις μαζί του
κι ας σε κατακλύζουν τα πάθη
εσύ τα ωθείς στων ανέμων τη δίνη
να μπορείς να γράφεις με αγιότητα
σαν τους άγγελους που πετούν
και διαγράφουν τις τροχιές τις αόρατες
σαν τους στίχους που μιλάνε μαζί σου
μόλις δουν το πρώτο σου δάκρυ
να μουσκεύει το χαρτί που τους έγραψες
ή το τραπεζάκι το υπολογιστή
στις αδιάλειπτές σου ολονυχτίες!

Θεόδωρος Σαντάς,22-11-2016

ΑΓΝΑΝΤΙ

 

 

13895502_1809711389259188_1468583557639639090_n

Από του παραθυριού μου το άνοιγμα,
αγναντεύω της θάλασσας την απλωσιά
και βυθίζω όσο μου είναι μπορετό
το γερακίσιο βλέμμα μου
στο αδιευκρίνιστο βάθος της…
Σ’ ενός μικροκαϊκιού τα φινιστρίνια,
Γλαριά μαθές και Χελιδονόψαρα,
κατά πως φαίνεται,
με μελάνι το αρμυρονέρι της θάλασσας
υπογράφουν Ανακωχή μεταξύ τους,
ενώ,ένας ρικνός Γερο-Ναύτης μάρτυρας,
με βουλιμιά τραβάει καπνό απ’ την πίπα του.
Και,όσο η Θάλασσα θα παραμένει
Ήρεμη,Ανέγγιχτη και Αφουρτούνιαστη,
θα συνομιλώ με το θαλασσινό μου Όνειρο,
μέχρις ότου έρθει του Ήλιου το γέρμα,
κι Ύστερα,
θα πλουτίσω τη Σκέψη και τα Μέσα μου
με μιά Σιωπή…Απροσμέτρητη.
Λουκας Νικολαιδης