Αρχείο | Οκτώβριος 15, 2016

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ …

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Μια απαλή ανάσα είναι ο έρωτας ,
μέχρι να ξεραθούν τ’ αγιοκλήματα ,
στις αυλές του φθινοπώρου .
Μια βαθιά ανάσα είναι ο έρωτας,
σαν το κελάηδημα
των πουλιών της νιότης .
Ω, ο έρωτας είναι μια άχρονη γη ,
δίχως πύλες και σύνορα
να φυλακίζουν την ελευθερία .
Ο έρωτας είναι ένα άνοιγμα στο χάος ,
όπου Άγιοι καβαλάρηδες καρφώνουν
σαρκοφάγους του Ήλιου ,
να ξεψυχούν- ευτυχισμένοι- οι Ίκαροι .
Ο έρωτας είναι ένα αναστάσιμο ταξίδι
στα χώματα της γης ,
στις λέξεις των ποιημάτων,
στα όνειρα της νύχτας
και της χαραυγής .
Χριστόφορος Τριάντης

ΜΝΗΜΕΣ

14322580_1822292178001109_6476691953471104199_n

Χρωματίστηκαν οι πέτρες
απ’ τον Ήλιο του μεσημεριού
και τις ευχές της μάνας .
Η ιστορία πέρασε ανάμεσά τους
αφήνοντας λίγες σταγόνες μνήμης
στις σχισμές τους .
Κατέβηκες τον δρόμο
κοιτώντας τους αγίους
καθώς περίμεναν τη νύχτα
να χορέψουν με τ’ αστέρια .
Έφτασες αργά στην καρδιά της σιωπής ,
ολόγιομος χαρά
κι άκουγες τα πουλιά
που ξεδιψούσαν στη μυστική πηγή .
Αιώνες φώλιαζαν στα δέντρα των ονείρων,
παρέα με τις νεράιδες των βελανιδιών.
Από ‘κει ερχόταν της αγάπης η δροσιά
και στο πρόσωπό σου απλωνόταν,
σαν γλυκιά μελωδία της νύχτας .
Και γέμιζαν τα μάτια έρωτα και ελευθερία .
Χριστόφορος Τριάντης

Μαίρη Σουρλή

14708128_1838175033079490_8023327582671829590_n

Ο καθρέφτης

Ο καθρέφτης της αγάπης μου φως
υφίσταται ως λίμνη αποδοχής.
Καταπίνει ό,τι λέει η καρδιά στα μάτια
αντανακλώντας λάμψη απ’ τ’ άστρα.
Περικλείει το αληθινό πρόσωπο
της ψυχής μου την ομορφιά, χαμόγελο
που γυρεύει να στεγνώσει το δάκρυ.
Ψάχνοντας Νάρκισσε την έκτασή μου
έσκυψες πάνω μου σα ρόδων κύμα
με ερεθιστικές μουσικές,
μα ήσουν μεγάλου μύθου ψεύτης
γι’ αυτό πήρες του σκοταδιού τη θέση.
Μελαγχολίας έγινες πικρό ποίημα
στην αφή του χρόνου,
σημαδεμένη σιωπή στη μνήμη
μ’ εντυπώσεις λάθος διάκριση.
Σ’ ένα κόσμο μετέωρο έσβησε απλά
ο μυστικός ήχος του έρωτα,
χάθηκε η ουσία, τo μεταξένιο όνειρο
του πάθους και της τρυφερότητας.
Στης αναμονής το απατηλό πέπλο
ζωγραφίζονται αναχωρητικές διαθέσεις.
Αν θες ελπίδας σφιχταγκάλιασμα
λύτρωσης χορού, αγαλλίαση μείνε,
αλλιώς φύγε έτσι άχαρα
μην ταράζεις τη γαλήνη, τα νερά μου
μην ταράζεις την καρδιά μου!

Μαίρη Σουρλή

14/9/2016

ΧΙΛΙΟΦΙΛΗΤΗ

13267835_1773328319564162_6677240285852171674_n

Αλμύρα θάλασσας,
κι ιώδιο μυρίζεις,
όταν περνάς και πρόσχαρα,
χαμόγελα χαρίζεις,

κάνεις κορμιά νεανικά,
μ΄έρωτα να ριγήσουν,
και να ονειρευτούν,
αγάπη να τρυγήσουν,

σαν περπατάς αμέριμνη,
μες στου νησιού τις στράτες,
και κάνεις να σκοντάφτουνε,
αμήχανα οι διαβάτες,

αλμύρα θάλασσας,
γεμάτο το κορμί σου,
και με γλυκάδα του μελιού,
φτιαγμένο το φιλί σου,

ονείρων χιλιοφίλητη,
νησιώτισσα του Αιγαίου,
για πάντα αμετανόητη,
θαυμάστρια του ωραίου.

ΑΝΘΙΜΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΣΤΟΥ ΓΙΑΣΕΜΙΟΥ ΤΗΝ ΕΥΩΔΙΑ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Στου γιασεμιού την ευωδιά μένω
στις μνήμες που επιστρέφουν
στη γαλήνη που με πάει στον παράδεισο
με της ψυχής του «το χάδι».
Κι όταν οι σκέψεις μου ταξιδεύουν
κι όταν οι θύμησες με πονούν
ψάχνω για εκείνο,στο σπίτι της γιαγιάς
που με μεθούσε το άρωμά του .
Ταπεινό και τρυφερό
και μ’ ευάλωτα άνθη ……
φοβόμουν να τ ’αγγίξω
μην το πληγώσω !
Πάλευε με τη βροχή και το κρύο
με τη θύελλα των ανέμων
και είχε τυλιχθεί σε όλο το σπίτι .
Ήταν αντίθετο στα φανταχτερά
στα ρόδα που σαγηνεύουν το βλέμμα!
Ξάνοιγαν τα πέταλα
στου ήλιου το φως
κι όταν εκείνος απομακρυνόταν
σε άλλες ατράκτους κι ακρογιαλιές
τα πέταλά τους σφράγιζαν
και περίμεναν υπομονετικά
το φως της αυγής
που ήξεραν πως την επομένη θα ‘ρθει .
Πόση σοφία και δύναμη
είχε εκείνο το λευκό
λεπτό και τόσο ντελικάτο
που ξεγελούσε «πολλούς»
κι ήταν ο καλός μου φίλος
ο σύντροφος ο πιστός!
« Η ομορφιά είναι πάντα ταπεινή»
μου έλεγε ο παππούς!
Ανοίγω τα χέρια μου διάπλατα
όπως και τότε
και αφουγκράζομαι το λευκό της νιότης
παραδομένη στην ομορφιά του ονείρου
στο τετράφυλλο δάκρυ του έρωτα
που γίνεται ένα με την ψυχή!

Πέννυ Μουρελάτου 28 / 6/2016

ΑΠΟΣΠΕΡΙΤΗΣ

12592449_1097139433638594_7761506109139905974_n

Εκείνα τα χρώματα σου Ήλιε
όταν σε παραβγαίνουν τα δειλινά
μοιάζει σαν να θέλεις να τα
ακουμπήσεις παντού,
γλιστράς να αποσπερίσεις
με στέμμα να φιλέψεις
του μεταξιού σκιές
που σέρνονται στου
Οκτώβρη το γιορτάσι,
σαν να στοχάζεσαι
στη γλώσσα του ανθού………

Νεκταρία Παπαθανασάκη ( ΗΛΙΟΚΑΠΝΙΣΜΕΝΑ )

——– ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ————–

13307419_1777521382478189_7300048839006762429_n

Η αγωνία της ξεραμένης γης
είναι ο έρωτας
που αποζητά σαν βροχή
την γυναίκα.
Ανάμεσα στις δενδροστοιχίες των πόθων
το ακατόρθωτο κυκλάμινο
με πελώρια φύλλα
και το φέγγος του ήλιου,
με καμπύλες ναού
και φτερά αγγελίσια.
Χωρίς φεγγαριού θρήνους,
στον ύμνο της Θέωσης σε γυρεύω.
Κόρη του νου και της Ελπίδας,
που ακίνητη στον ουρανο
αγναντεύεις την γή μου
φωσφορίζοντας.
Δες τους κάμπους των επιθυμιών
και το αμπόλιαστο δάσος της νύχτας.
Κι’ύστερα,
εκεί στις ποιητικές φυτείες
του ζαχαροκάλαμου,
θα με βρείς να υπηρετώ
την χαμένη Ατλαντίδα
πριν τον καταποντισμό
και των ηφαιστείων
την πυροκλαστική ροή.
Εκεί
ανήμερα στη γιορτή της αγάπης
σε περιμένω.

Πνευμ.δικ. Γιάννης Φιλιππάκης
15/10/2016

ΒΡΟΧΗ ΨΙΧΑΛΙΣΤΗ …

14657432_1327193863997618_2873021717667546879_n

Μοσχοβολιές φθινοπωρινές,
αύρα Αιγαιοπελαγίτικη !
Μοσχοβολιές που έγιναν αναμνήσεις,
χρυσοκίτρινα φύλλα εύθραυστα στο
πέρασμα του χρόνου .
Ροδοπέταλα μυρωμένα, έγιναν
βροχή ψιχαλιστή, μέσα στο όνειρο
κι η ελπίδα πέταξε σε μια νύχτα
στο πέρασμα της διαδρομής…
Μακρόχρονης, σύντομης, κάνεις
δεν το ξέρει?
Κι η θάλασσα του καθενός,
η θάλασσα μέσα μας, βαθιά …
κι ανεξερεύνητη…..ποιος ξέρει?
θαμπή νύχτα? θολό τζάμι που ραγίζει….?
Κι όμως βαθιά μέσα μου σκιρτά
η φλόγα της αγάπης ….!
Soula Maropaki 14/10/16

ΟΠΩΣ ΤΩΝ ΙΝΚΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

Τραφήκαμε από νωρίς με σύννεφο.
Ήταν γλυκό πολύ και μείναμε γρήγορα
χωρίς δόντια.
Μας τρώνε από τότε μικρά τρωκτικά
τα ούλα μας δείχνουμε αναμεταξύ μας
κι αναγνωριζόμαστε
όπως των Ίνκας τα παιδιά.

Στις παλάμες μας γεννήθηκαν ρόζοι
από τ’ ατέλειωτα χάδια
και τα παιχνίδια με τα χάρτινα σπαθιά.
Ηττημένοι πάμε σε κάθε μάχη a priori
μ’ ανεστραμμένες παλάμες
αντικριζόμαστε από τ’ αντικριστά βουνά
μας πιάνει απ’ τη μύτη το αίμα
είναι οι ρίζες μας μιας ποιότητας
που’ χει μηδενικά
για πρόσημα.

Κι έχουμε στα μάτια αγκάθια
τα βλέπουμε όλα ραγισμένα.
Δεν μεταβολίσαμε φαίνεται καλά
τα άμυλα
στις γλυκερές φωνές ματώνουνε τ’ αυτιά
στην υποκρισία μπροστά μας πιάνει ναυτία
εκ γενετής μας είπανε
σε βρίσκει η αμφιβολία
σε ακολουθεί μετά σαν στίγμα.

Με μια κουφάλα στην καρδιά
από το φύσημα το δυνατό του αγέρα
λικνιζόμαστε ιστία τρύπια
σε μονίμως θολά νερά.

Σοφία Περδίκη

ΣΕ ΣΕΝΑ ΣΤΕΛΝΩ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

13873051_1804860529744274_8343794384445353004_n

Έχεις χίλια Καλοκαίρια
στο πρόσωπο
χίλιες ανταύγειες στον νου
κι ένα χαμόγελο
που αφοπλίζει τον ήλιο
έχεις τα χρώματα
που λεν καλημέρα
κι αναμερίζεις το σύννεφο.
Κι αν οι ποιητές κεντούν
το αυγινό τους ποίημα
κι η πλέξη τους είναι
μια ποίηση των χελιδονιών
σε σένα στέλνω την Άνοιξη
να ζεις το πέταγμα
των πουλιών.
Κι αν ένα φως
με φωτίζει να γράψω
λίγους στίχους ακόμα
με το καλειδοσκόπιο του ουρανού
ποιο ρήμα δικό σου να βρω
να το βάλω στο τέλος
να σου πω σου
σε σένα ανήκει το ποίημα;
Με άλλα λόγια θέλω να πω
είσαι μια διαλεχτή του θεού
πλασμένη,στην πιο καλή του την ώρα!

Θεόδωρος Σαντάς,11-10-2016