Αρχείο | Οκτώβριος 9, 2016

Demetrios Aristoteles Hatzikos Painter

14517648_648179315359566_7643493928029787769_n

Philippe,a young visitor in my studio! Philippe came to my studio with his mother Αλεξάνδρα Μπαρούτα Ξυνή,some weeks ago.Now,he is a very good friend of mine.He is just 11 years old and he loves very much arts,sports, greek history, books and nature.But listen what he said to his mother the day after their visit: «Mum,I am so proud of Dimitri.I am so happy that the best (in life) painter in Greece is my friend!» His mother:»But how do you know that he is the best?». Philippe:»Mum,do you know a better one?» His mum:»No,I don’t know». Philippe:»Do you see?You don’t know anybody,because there is NOT!»

In this photo,you can see Philippos Xinis in front of my taller (but not biggest) artwork «The Assumption of Virgin Mary».Dimensions:275cm x 135cm (2002)

O Φίλιππος Ξυνής μπροστά στο ψηλότερο αλλά όχι μεγαλύτερο έργο μου,τη «Μετάσταση της Θεοτόκου».Έργο του 2002,με διαστάσεις 2,75μ x 1,35μ.(βλέπετε αναλυτικά: www.demetrioshatzikos.com).

O Φίλιππος από πολύ καιρό είχε εκφράσει στη μητέρα του Αλεξάνδρα Μπαρούτα Ξυνή τη μεγάλη επιθυμία του να δει τα έργα μου.Η μέρα μας ξεκινησε με την επίσκεψή μας στο μουσείο της Βεργίνας και τους Μακεδονικούς τάφους,στη συνέχεια στον κάμπο με τις ορυζοκαλλιέργειες και καταλήξαμε στο σπίτι μου και το εργαστήριό μου.Ο μικρός μου φίλος,που αγαπάει πολύ τις τέχνες,την ιστορία,τον αθλητισμό και τη φύση,στο τέλος μας βεβαίωσε πως ήταν η πιό εντυπωσιακή και ιδιαίτερη μέρα της ζωής του.Και την επομένη έγινε ο ακόλουθος διάλογος με τη μητέρα του: «Μαμά,ξέρεις είμαι πολύ χαρούμενος και περήφανος που ο σπουδαιότερος εν ζωή Έλληνας ζωγράφος είναι φίλος μου»! Η μαμά χαμογέλασε και τον ρώτησε:»Μα πώς ξέρεις πως είναι ο σπουδαιότερος;» Φίλιππος:» εσύ ξέρεις κάποιον καλύτερο;» «Δεν ξέρω» ήταν η απάντηση της μητέρας του. «Βλέπεις,δεν ξέρεις κάποιον γιατί δεν υπάρχει!». Αυτά ήταν από τα πιο όμορφα λόγια που άκουσα ποτέ,με τον νου και την καρδιά ενός εντεκάχρονου παιδιού κι ας ήταν βέβαια υπερβολικά.
[Φίλιππε,κι εγώ είμαι πολύ περήφανος που είσαι φίλος μου!]

www.demetrioshatzikos.com
Demetrios Aristoteles Hatzikos Painter
Demetrios Hatzikos/ART
info@demetrioshatzikos.com

ΣΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ ….

14520473_1830817150481945_5842571646857325786_n

Ειδικά εκείνη την τελική στιγμή,
εκεί που μπλέκεις ζωή και θάνατο
εκεί που θέτεις τη ζωή στο παρελθόν,
στη θύμηση,και το θάνατο στο παρόν,
στο κορυφαίο σημείο,εκεί που κεντάς με λέξεις…….
Τέσσερα χρόνια….. μετά ίδιος ο πόνος, ίδια θλίψη
μόνη διαφορά πια είναι πως είμαι εκπαιδευμένη
να κρύβω τη θλίψη ….
να προσπαθώ χωρίς να μπορώ να διαχειριστώ
τον πόνο ….
Αδελφέ μου πόσο μου λείπεις………..

Soula Maropaki 29/9/16

Φωτογραφία : Υάκινθος αγαπημένο του άνθος ….

Ονειροβασιες

14368766_975739962549551_1398038703868238246_n

Σε ειδα να περνας απο του Ολυμπου τα μονοπατια
αυτα που πολλοι θνητοι προσπαθησαν να τα διαβουν
Μα οι Θεοι ειχαν βαλει φυλακες τερατα δρακους
για να προστατευσουν το αβατο στον θρονο του Δια..
Εσυ Κορη Αθανατη πανεμορφη τριγυριζες στο δασος
και με το τοξο σου κυνηγουσες της φαντασιας ορνια.
Αυτα που καθε Πρωϊ ετρωγαν το μυαλο της Φυσης..
Ειχαν σταματησει οι εποχες, τα πουλια ειχαν χαθει
Ακομη και η Αφροδιτη ειχε χασει την ομορφια της
Βαδιζες με το αγερωχο υφος σου κι εγω σε κοιτουσα
κρυβομουν πισω απο τους κορμους των δεντρων
και τα ματια μου εκαναν ερωτα με το κορμι σου…
Και κατεβαιναν τα αστερια και σε φωτιζαν
ριχνοντας επανω σου ολη την μαγεια τους..
Νυχτα.. Παντα Νυχτα, μονο εσυ λαμπεις τωρα..
Φευγω,με τυφλωνει η τοση λαμψη..
Αποφασισα να γυρισω στα ονειρα μου….
Μονο εκει μπορω να σε κανω δικη μου
Μονο εκει θα σε καταχτησω…
Απροσπελαστος ο δρομος που θα με φερει κοντα σου..
Μονο οι Θεοι τον διαβαινουν…
κι εγω ειμαι θνητος ματια μου…

Pantelis Velkos …..30/9 2016

ΒΡΑΔΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

13413764_1913243132236095_4380978431314646681_n

Τα βράδια
οι δρόμοι και οι πλατείες ερημώνουν
οι φωνές των παιδιών κουκουλώνονται
κάτω από ζεστά σκεπάσματα
τα σχόλια της καθημερινότητας
υφαίνουν τον ιστό τους
για το επόμενο πρωινό ξύπνημα
οι χειρώνακτες ονειροπολούν
προσδοκώντας την άσπρη μέρα
μέσα στη μαύρη μιζέρια τους
οι επιχειρηματίες συναλλάσσονται
με τα έρποντα αρπακτικά
για να εκτοξεύσουν τον ευδαιμονισμό τους
στο άπειρο
οι μαστροποί σπαταλούν
σε βρωμερά καταγώγια τα άνομα κέρδη
από την εκπόρνευση της άβουλης σάρκας
οι πολιτικοί μηχανορραφούν
με απτόητη ανηθικότητα
συνεπαρμένοι από την ηδονή της εξουσίας
και οι λιγοστοί μοναχικοί διαβάτες
μετρούν τις ώρες χτυπώντας
μια μια τις χάντρες
στο κομπολόι της σιωπής.

© Δημήτρης Φιλελές

Η ΚΑΡΔΙΑ ΡΑΓΙΖΕΙ …

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Τις νύχτες που η σιωπή
είναι ανυπόφορη αυτές
της ώρες που ταξιδεύεις
στο πουθενά η καρδιά
θέλει να πετάξει να
σκορπίσει στον άνεμο …
Τη ώρα που ο ουρανός
γεμίζει αστέρια και η
Σελήνη σκορπίζει το
αργυρόχρυσό χρώμα της
αυτη την ώρα που ο
άνθρωπος είναι τρωτός
η ψυχή επαναστατεί η
καρδιά ραγίζει .
Το χρώμα της Σελήνης,
η μοναξιά, νιώθεις τελικά
μόνο ό,τι σε θλίβει.
Σκέφτεσαι,προσπαθείς
να καταλάβεις τι έχει
συμβεί και όσο δεν
βρίσκεις απαντήσεις
ο πόνος είναι οδυνηρός…
Soula Maropaki

ΟΡΤΑΝΣΙΑ ΚΙ ΥΑΚΙΝΘΟΣ

14572270_1835496450014015_3493756403836683235_n

Ορτανσία του Αιγαίου
ποιο κύμα σε σπρώχνει
και ποια μυρωμένη ανάσα
κι η θάλασσα σε υπακούει
και σ’ ακολουθεί;
Πελαγίσιο φιλί ,σε σένα μιλώ
που σε αναζητώ στα καυτά Καλοκαίρια
και στη φιλήδονη ώρα
όταν με πέρασες στην αθανασία.
Ποιο αρμυρίκι τώρα σε εξουσιάζει
και στενάζουν στα ξωκλήσια οι υάκινθοι
κι οι Αποσπερίτες στους όρμους σου ;
Τα σήμαντρα της «Παντάνασσας»
για σένα ακόμα ηχούν
κι οι άγγελοι ευαγγελίζονται
και ψάλλουν τα χαίρε σου .
Σε ποια ακρωτήρια τώρα γλιστράς
στους ίσκιους των φεγγαριών
και μένουν μετέωροι οι ποιητές
τη νύχτα που οι πυγολαμπίδες μίλησαν
με το δάκρυ των ποιητών.
Φιλί του ανέμου,σε γυρεύω παντού
σε κάθε μου βήμα
και δε σε βρίσκω στις γρίλιες .
Όμως εγώ θα επιμείνω
στις ανταύγειες των άστρων
και στο χρώμα των δειλινών!
Οι ήλιοι ανατέλλουν και δύουν
μα κάποτε αποφασίζουν να κάνουν
μια στάση στα ηλιοστάσια
κι όλα με μια αναστροφή-αν το θες-
ξαναβρίσκουν τη λάμψη τους
κι ο έρωτας υπογράφει με τον σφυγμό
της ορτανσίας και του υάκινθου!

Θεόδωρος Σαντάς, Θεσσαλονίκη,6-10-2016

Εικαστικό : Από το χρονολόγιο Rosario Morello

Μιλώ για την Πατρίδα μου Στον Κώστα Νίγδελη

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

Η ζωή μετριέται με φως.
Μη σπαταλάς τη διαύγεια του νου
για όσους δεν αγάπησαν
τους υάκινθους που άνθισες
με άλγη κι ολονυχτίες.
Πόσο ουρανό κουβαλάς
κι είναι ο λόγος σου
ο αιώνιος καημός
με ρήματα της ελευθερίας
για τα ιερά και τα όσια
που αποψιλώνει η συλλογιστική
της παράνοιας.
Ποια νοητική των ανθρώπων
δε θα ζήλευε τη χάρη
και τη ρώμη της γλώσσας σου
να υπερασπίζεσαι το ουσιαστικό
το δίχως πρόθεση κι άρθρο
να μιλήσουν ,δήθεν πιο σύντομα
οι νέοι Αλεξανδρείς
και να μας πουν ότι
«Μένουμε Ελλάδα».
Για ποια Ελλάδα μάς μιλάτε
γι ‘αυτή του Εφιάλτη
γι’αυτή του ράθυμου και του απαίδευτου
που απαρνιέται τη γλώσσα μας
και μάς σπρώχνει στην άβυσσο ;
Ζητώ μια Ακαδημία να μιλήσει
να μιλήσουν επιτέλους
του πνεύματος οι επιφανείς.
Μη θρηνείς ποιητή
όσο υπάρχουν Έλληνες
όσο υπάρχουν παλικάρια
με λευκό και γαλάζιο
θα ενυδατώνονται οι στίχοι σου.
«Τι ησυχία ιερά!
Τι σιωπή, τι λήθη!
Θαρρείς υπό τους θόλους της
το πνεύμα απεκοιμήθη.»(Η Ακαδημία,Κ.Σκόκος)

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,6-10-2016

“Μυριάνθη” Ιωάννη Παπαδασκαλόπουλου

14572429_1835458373351156_1646768049157739497_n

Πήρα να κυματίζομαι σιγά-σιγά πάνω στα ποιήματα της τρυφερότιτλης συλλογής “Μυριάνθη” του ποιητή Ιωάννη Παπαδασκαλόπουλου. Ξεφύλλιζα, μια απ’ την αρχή, μια απ’ το τέλος, απ’ τη μέση και ξανά και πάλι. Λες μπουκαλάκια με αρώματα, που ήθελα με μια μυτιά στο καθένα, να μαντέψω τον κάμπο τους.
Άρχισα να βλέπω…. Οι λέξεις να αφήνονται έτσι…., διασπερμικά, με μιαν αδιαφορία θα ’λεγα, όπως ακουμπάμε στα ορτέξ μικρές πλήξεις, μα ξαφνικά, αυτές οι λέξεις να δένονται σε τραγούδι. Σάμπως, οι μάγνητές τους να γομώθηκαν από μια νοτιά που καιροφυλακτούσε. Αλλού πάλι οι λέξεις αποξαρχής ν’ αρχινίζουν το χορό, “μάτια ψηλά στον ουρανό, μάτια βαθιά μέσα στη γη”, κι έτσι ως το τέλος να διακλαδίζονται εν χορδαίς και οργάνοις. Στιγμές, ο ποιητής γίνεται Γκιούλιβερ. Ιστορίες, μύθι-μύθι… και κάμποσα ποιήματα κυλούν στο σώμα του, με αφέλεια και χάρη.
Ας μιλήσω όμως, για “το λουλούδι της μιας μέρας”… Όπως ανάτρεμο έτρεξε το ψυχούλι απ’ την αυγή ως το λιοδύσι, αφιώντας στα χείλη μας φιλιά, στα μάτια μας μιαν αρμόνια ιστορία, ξεγλιστρώντας εξαίφνης, ξεψυχώντας σιγανά, έτσι κι οι λέξεις αίλουρες, για να προφτάξουν το θαύμα, βλάστησαν αυτό το υπέροχο ποίημα.
Ποιητή, με γέμισες μουσικές, ουράνιες, απ’ αυτές που πολύ αγαπώ και με κάνουν να ερωτεύομαι. Η ποίηση, οι τρίλιες, τα μέλπη, του λουλουδιού σου τα λουλούδια!!!! Τι ωραία να πετάς ανάμεσα στα πουλιά, να ’χεις φιλιά στο στόμα, τραγούδια…. Α, η ζωή έτσι, πώς γίνεται ολόκληρη μια ανοιχτωσιά, ένας τριανταφυλλώνας!!!
Στιγμές, ο δημιουργός Ιωάννης Παπαδασκαλόπουλος, τραβάει ψηλά, να βγει στο ξάγναντο, γιατί -λέει- έχει ένα τραγούδι να πει. Λες κι αποξέχασε που από πριν μελωδούσε! Όμως εδώ η λύρα του -ναι, στ’ αλήθεια- κρατάει από χέρι ορφικό και γίνεται το ποίημα μαγνάδι, σ’ αποτυλίγει και σε πάει -απίστευτο- στο κίτρινο σπίτι του Vincent.
Καλέ μου φίλε, με πήγαν οι ρίμες σου, ένα βραδάκι με τους ίσκιους, κι εμένα ως την Arles, στο κίτρινο σπίτι. Κρατούσα τα μάτια σου, τον πυρετό στο σφυγμό σου, μην και πετύχω κι εγώ τον τρελό, στη χαμοκέλα του να πιούμε αψέντι. Τι κρίμα, τον είχε η Sien, η αγαπημένη του πόρνη. Εσύ, το ξέρω, κεράστηκες από πριν, και όπως κόρωνε αυτός κι οι σκοτεινιές του γίνονταν ηλιανθοί, έτσι κι εσύ ζούρντισες τις λέξεις σ’ έναν στροβιλισμό ανοχύρωτο, ακροπατώντας από την πέτρα ως το κυκλάμινο, από τη ρίζα ως τη βροχή, από τη Χάλκη ως το café de la Gar. Αναδακρύωσαν τα κύτη σου. Και μετά…., ήπιες τη νύχτα σαν κρασί, κι αναλήφθηκες.
Τώρα μένουν τα σημάδια σου, μικρές χαραγές πάνω στο χαρτί. Σε ακουμπάνε τα μάτια μας. Οι λέξεις σου, χαρτοκόπτης και ζαχαροκάλαμο. Διαλέγουμε. Εκεί που τρέχει αίμα, εκεί που νέκταρ και βάλσαμο. Η “Μυριάνθη” τα ’χει όλα και συμφέρει…..

Αντώνης Σαμιωτάκης

ΚΑΝΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ!..

14494855_1835509653346028_4928569229612553951_n

Κάνε το χέρι μου να ζωγραφίζει την Ειρήνη,
Κάνε το βλέμμα μου να βλέπει τ’ αψηλά,
Κάνε στη γη καρπόφορη να βγει κουβέντα
Απ’ της ψυχής μου μέσα τη φωλιά.
Σαν το φτερό το πουπουλένιο ναν’ το στάχυ,
Σ΄ άνυδρη γη κι αν πέσει να φυτρώσει η ελπίδα,
Να μη λυγίσει η καρδιά του κόσμου
Όποια κι αν έρθει καταιγίδα.
Κάνε τον ήλιο της καρδιάς μου
Του κόσμου Ηλιάτορα
Που σβήνει όλα τα σκότη.
Ας ξεχειλίσει η ομορφιά σε τούτη τη ζωή
Την έχει πιότερο ανάγκη η ανθρωπότη
Να ξανανθίσουνε στα χείλη τα φιλιά.
Κάνε αγέρας να φυσήξει στο λειμώνα
Τ’ ανεμολούλουδου δώστου φτερά
Να πλημμυρίσει η γη μ’ αρώματα μες το χειμώνα,
του κάθε ανθρώπου διώξ ’ την παγωνιά.
Κάνε το χέρι μου αγάπης προσκεφάλι,
Σε κάθε αδύναμη ψυχή παρηγοριά,
Κάθε μου βήμα να λογιάζω που πηγαίνω,
Και οδηγό μου να ’χω μόνο την καρδιά.
Kostas Kapelouzos .

Εικαστικό : Turgut Daruga !

ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ……Το ξημέρωμα !!!!

14657460_1835506860012974_6995096178764814339_n

Το ξημέρωμα,
έχει διάφανο πρόσωπο
που κοιτάζει τα μέλλοντα
και στην αλληγορία του φωτός
υποκλίνεται !!

Το σούρουπο.
-αραχνο ύφαντο δάκρυ της ψυχής σου-
καμαρώνει τις ανάσες των παιδιών
που προ υπαντούν το όνειρο !!

Με ακολουθεί το βλέμμα
της ποίησής σου,
με ενδυναμώνει ο μανδύας
της διαίσθησής σου !!

Δώσμου ένα χαμόγελο !!

Κώστας Καρούσος

Εικαστικό : Turgut Daruga !