Αρχείο | Οκτώβριος 2016

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

14718677_1832961523611515_7023728717174732539_n

Όλου του μεγαλείου
Κι όλου του πόνου σου
Το βάθος
Στο σπέρμα της ψυχής σου είναι
Είσαι η λευκή και γαλάζια γραμμή
Η μια κοντά στην άλλη
Λευκός κι ο σταυρός
Που δονεί την καρδιά μας
Και μας θυμίζει
Ω! μας θυμίζει
Τι πέρασε από τούτο
Τον τόπο
Και πόσο αίμα
Χύθηκε στην αδικία
Και πόσα μάτια
Έκλεισαν στην απορία
Ως να γίνεις άγγελος
Της αποστολής σου
Γένος οικουμενικό
Μην περιορίζεις
Μην περιορίζεσαι
Εσύ που γνώρισες της θάλασσας
Το πλάτος ενώ ατενίζεις
Τον ουρανό τον ατέλειωτο
Γίνου ξανά αυτό που ήσουν πάντα
Πνοή ελευθερίας
Ύμνος της δόξας
Που συναρπάζει την ύπαρξη
Λευκό και γαλάζιο το μέλλον σου
Λευκό και γαλάζιο το πεπρωμένο σου
Γιατί πληρώθηκε ο τόπος
Αυτός ακριβά για νάναι
Κατοικία των Θεών
Άνθρωπε αυτής της γης
Κοίτα πως μίκραιναν
Τ’ ανάστημά σου οι καιροί
Πως χάθηκες
Πως χάνεσαι κάτω
Απ’ τη γυαλιστερή επιφάνεια
Των πραγμάτων
Δεν σου πάει αυτή η ζωή
Συ θέλεις λιτότητα
Να γίνεις κυπαρίσσι
Να γίνεις ελιά
Που θρέφεται απ’ άνεμο
Και ήλιο
Γιατί σφραγίστηκες με Λόγο
Κι είναι εκείνο το «ήθος ανθρώπω δαίμων»
Βαριά κληρονομιά
Κι είναι στο μέτωπό σου
Χαραγμένη η έννοια του μέτρου
Μην το ξεχνάς.

Αλκμήνη Κογγίδου

Η ομορφιά του ΑΛΗΘΙΝΟΥ(απο τη π.συλλογη μου » Στους Δρομους που περπατησα..»)

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

Όμορφα και ευωδιαστά είν’ τα τριαντάφυλλα.
Κι οι μαργαρίτες όμορφες, σεμνές κι αγαπημένες.
Πώς θα φαινόταν κάποτε αν βλέπαμε – λέω αν- τις μαργαρίτες τις γλυκές, τριαντάφυλλα «ντυμένες»;
Το ψέμα κι αν στολιστεί, ψέμα θα παραμείνει.
…Αυθεντικότης κι ομορφιά, διαχρονικά, ιδανικό ζευγάρι.
Πόσο άσχημα θα ήταν εάν στον ήλιο τον καυτό έμοιαζε το χλωμό, ρομαντικό φεγγάρι;
Όλα τα έπλασε ο Θεός μ’ απόλυτη σοφία, τέλεια μεσ’ στην τελειότητα, και με την ίδια αγάπη.
Μα κάθε ένα ξεχωριστό, με το δικό το «κάτι».
Η εποχή μας σήμερα «σνομπάρει» την αλήθεια, μόδα είναι η μίμηση, και η ζωή συνήθεια.
Το δύσκολο, μοναδικό πάντα θα μας τρομάζει.
Το «ίδιο» την οκνηρία μας ξέρει να ησυχάζει.
« Πόσο όμοια όλα φαίνονται», συχνά παρατηρούμε, εκφράσεις, συμπεριφορές, μία κοινή εικόνα.
Και τότε ψάχνεις, μάταια, να βρεις την «φωτεινή» εξαίρεση.
Ισχύ κάθε κανόνα..!(Στελλα Σοφια Νικ Ζυγουρη2010)

ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΝΗΣΥΧΟ

14358653_1827658657464461_145696531889724117_n

Κορίτσι ανήσυχο
πάντα θα αναζητάς το ιδανικό
την κάτω όψη που κρύβει ο χρησμός
κι ανθρώπους ,δίχως πρόσωπο
και πάντα οι ορίζοντες θα βαθαίνουν
μέχρι να σου αποκαλυφθεί
το φως του παράδεισου!
Τη γη της Επαγγελίας
θα την ανακαλύψεις αργά
κι η διάβαση της ερήμου
να εύχεσαι να διαρκέσει πολύ
να μπορέσεις να αντιληφθείς
τη ζωή που σου παραδόθηκε.
Κράτησε την ψυχή σου αλώβητη
κι όταν σαν Χριστός θα ξανασταυρώνεσαι
κι οι άπιστοι θα λογχίζουν το σώμα σου
εσύ συνέχισε ν’ αγαπάς!
Πίσω απ’το σύννεφο, το ξέρουμε
θα βρούμε τη θάλασσα ακύμαντη
μετά την καταιγίδα
θα επακολουθήσει γαλήνη
κι όταν ο ήλιος θα κάνει
στάση στο μέγιστο
τα σήμαντρα θα σημάνουν
την μεσουράνηση!
Και μην ξεχνάς
καθένας μας κρύβει μια αγάπη
ένα χάδι απαλό
σαν των ανεμώνων τον έρωτα
μια μελωδία ,σαν το τραγούδι της ευτυχίας!
Καθένας μας κρύβει μια χουρμαδιά
του Θεόφραστου, στη μέση της έρημου.
Μην την αφήσουμε έρμαιο
στην ανομβρία μας !
Ας κρατήσουμε σαν κι εκείνη
«τα πόδια μας στο νερό
και το κεφάλι μας, στη φωτιά !»
Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,19-10-2013

Η άποψή μου για το βιβλίο της Ελένης Στασινού ΒΡΩΜΟΘΗΛΥΚΑ της ΙΣΤΟΡΙΑΣ. ΠΑΤΡΑ 3/10/2016

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος αξιών που χιλιάδες φορές στην ζωή του γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται… Με τα χρέη μας και τα πιστώματά μας. Κι αν ο ένας δεν πρόκαμε, παίρνει σειρά ο επόμενος… (σελ 350)
Κι ανάμεσα από τις ρωγμές της νύχτας περνά η ζωή, άλλοτε σαν όνειρο, άλλοτε σαν εφιάλτης και, που και που, σαν πραγματικότητα ίσως κι αλήθεια.
Η μνήμη είναι ευχή και κατάρα (σελ, 171), σαν την Ιστορία.
Μάτια και θάνατοι.
Κορμιά και Σταυρώσεις.
Ψυχές και Αναστάσεις
΄Ερωτες και ελπίδες.
Πόλεμοι και θάνατοι.
Και εκεί πίσω απ΄όλα αυτά, υπάρχουν πάντα κάποια βρωμοθήλυκα.
Τα βρωμοθήλυκα, που αξιώνουν να υπερβούν το ανθρώπινο.
Τα βρωμοθήλυκα που ως προπομποί ορίζονται
να καταδικαστούν με μόνον αντάλλαγμα την ίδια τους την ζωή.
Τα βρωμοθήλυκα η κεντρομόλος δύναμη του κόσμου κατά τον Πλάτωνα και, του βιβλίου αυτού επίσης.
Σαν τοιχογραφία ζωντανεύουν μπρος μας όλα εκείνα τα αρχέτυπα που διάβηκαν από νερό και φωτιά και αναστήθηκαν μπρος μας μέσα από ψιθύρους-μοιρολόγια, αθέατες – εξιστορήσεις, μυστηριακές εκμυστηρεύσεις που φυλάσσονταν σαν πολύτιμα κρυμμένα φυλαχτά.
Σαν το εξώφυλλο του βιβλίου.
Γυναίκες που ξεπήδησαν από την τοιχογραφία της Ιστορίας και συνομιλώντας μας κοιτούν ειρωνικά μα και με δέος.
Σαν τι να λένε;
Σαν τι θέλουν να μας αποκρύψουν;
Σαν τι θα επιτρέψουν να μάθουμε κι εμείς.
Το βιβλίο αυτό, πραγματεύεται τον άνθρωπο σε συνάρτηση με τον χρόνο, την ιστορία, την κοινωνία, την εθιμοτυπία, διότι οι νόμοι είναι ανίσχυροι σ΄ ένα κράτος που ακόμη δεν έχει συσταθεί. Σ ένα κράτος που λαβωμένο ανασύρεται μέσα από δεισιδαιμονίες να διαμορφώσει την νέα ηθική, την αυτοδιαχειρίσιμη ψυχή, την νεότερη συνείδηση.
Ο έρωτας ο πόλεμος κι, ο θάνατος.
Σταθμοί ακέραιοι και μόνοι, ικανά υπολογίσιμοι- απέναντι στην ζωή.
Παντού ανθίζει ένας έρωτας πόλεμος,
και στον πόλεμο, ο έρωτας πάντα ανθίζει και ορίζεται ως ζωή απέναντι στον θάνατο.
Ο έρωτας έχει και φόβο. Σελ 414
Κι ο πόλεμος έχει φόβο.
Και ο μόνος λυσιτελής και απόλυτα ακραιφνής σταθμός ο θάνατος, στα χρόνια του πολέμου, μετατρέπεται σε ζωή – ανάσταση.
Η Ελένη Στασινού στο έργο της ΒΡΩΜΟΘΗΛΥΚΑ της ΙΣΤΟΡΙΑΣ καταπιάνεται με το πρωτόλειο τρίπτυχο που γέννησε την λογοτεχνία.
Τον έρωτα τον πόλεμο τον θάνατο.
Σαν τους αρχαίους υμνωδούς. Εξιστορώντας εποχές. Εξυμνώντας ήρωες. Καταγράφοντας ζωές. Ως άλλος Όμηρος, στην Ιλιάδα. Ως άλλος Ευριπίδης, στις Τρωάδες στην Ιφιγένεια εν Ταύροις. Ως άλλος Λόρκα στον Ματωμένο Γάμο. Ως Κων/νος Θεοτόκης στους Σκλάβους στα Δεσμά τους. Ως Κάλβος στις Ωδές.
Κι όχι οι παραλληλισμοί μου δεν είναι καθόλου μα καθόλου άσχετοι.
Σίγουρα η συγγραφέας Ελένη Στασινού, έχει μελετήσει αρκετά όλους τους προαναφερόμενους δημιουργούς καθώς διαβάζοντας το έργο της ανακαλύπτεις πως διαχειρίζεται επάξια τα αφηγηματολογικά και γλωσσικά της εργαλεία.
Οι διάλογοι, ενστερνίζονται και εναρμονίζονται απόλυτα με την χρονική περίοδο της πλοκής.
Ο παντεποπτικός χαρακτήρας της άλλοτε ακολουθεί κι άλλοτε επεμβαίνει να μας προϊδεάσει.
Εκπληκτικός φυσικά εδώ ο ρόλος κι ο χειρισμός, του στοιχείου της προ-οικονομίας.
Κάτι που όλο και πιο σπάνια συναντάμε στην νεώτερη λογοτεχνία.
Επίσης παρατηρείται μια μοναδική πολυπλοκότητα στο ύφος της, που σύμφωνα με τον τόπο και το χρόνο διασπάται και αφομοιώνεται απόλυτα με τους χαρακτήρες και το χρόνο.
Η πολυμορφικότητα στον ρυθμό της, είναι απόλυτα συνοχική και λειτουργική ορίζοντας την αποτίμηση της αξίας του έργου.
Στην ουσία διαχειρίζεται εκπληκτικά την Αλήθεια, το γεγονός, το αξίωμα, το παραλληλισμό, την παρέκκλιση, την αντίθεση.
Και εδώ φυσικά χρειαζόμαστε μια πολυσχιδής γλώσσα, που οφείλει να χειρίζεται τους κατάλληλους φθόγγους και να αποτελεί την φωνή της αφήγησης. Και φυσικά η Ελένη Στασινού το κατορθώνει και μάλιστα μας το παρουσιάζει να φαντάζει μπρός μας πανεύκολο. Αυτό αποδεικνύει την δεινότητα της. Πως όλα γίνονται ένα μέσα μας βαφτίζονται αυτόματα δικά μας με την ακριβέστατη χρήση και εισαγωγή των συμβολικών επιρροών, του ποιητικού μέτρου και, των λυρικών συναιρέσεων.
Οι ιδιωματισμοί, τα μοιρολόγια, τα ηρωικά έπη, και τα τραγούδια, εισάγονται επίσης με αυστηρή ισονομία και με εκπληκτικό τρόπο, ενισχύοντας το βάθος της δεύτερης γραμμής αφήγησης.
Της εν δυνάμει, συναισθηματικής προοπτικής.
Τα ΒΡΩΜΟΘΗΛΥΚΑ της ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ορίζονται ολόγυμνα μπροστά μας επειδή μόνον ο έρωτας κι ο πόλεμος ήταν τα μόνα – ικανά να αναδείξουν την πολλαπλότητα του ψυχισμού τους, τονίζοντας την φαντασία τους, και την δυνατότητα, της αυτό-ανασύνθεσής τους, και, του αυτό-μετασχηματισμού τους. Κι ύστερα, γεννάται μια νέα αναζήτηση, μια άλλη κατεύθυνση, που λειτουργεί εντός τους πυροδοτώντας τα , αντιδεολογικά απέναντι στο παγιωμένο παρελθόν.
Η παλιά αντίληψη περί ηθικής, στέκει μετέωρη για χρόνια, ενεργοποιώντας μια άλλη μεταφυσική διάσταση –μοίρα, στα μάτια των πολλών, ώσπου να εδραιωθεί στις συνειδήσεις τους. Έτσι για να μην χαθεί, ο οδηγητικός μίτος που δικαιώνει τις πολιτιστικές ή πνευματικές αναφορές τους, έτσι για να μην παράγουν άλλο φόβο πάνω στον εφυσηχασμένο παλαιό.
΄Ετσι γιατί είναι δύσκολο ν΄αλλάξει το ηθοκρατικό, θεσμοκρατικό κατεστημένο, παρελθόν τους.
Την συνείδηση που καθορίζει και την ηθική τους.
Η βούληση, η θέληση, η επιθυμία οφείλουν να είναι γινόμενα και αθροίσματα συμπορεύσιμα με το ‘Ολον.
Η αυτοδιάθεση, η αυτοπραγμάτωση, η αυτοεκπλήρωση, η αυτεπίγνωση, η απελευθέρωση, προσλαμβάνονται ως ύβρεις, ως δαιμονικές αυθαιρεσίες αρχικά, που δημιουργούν αυτόματα εσχατολογίες. Κι ύστερα περνούν στην σφαίρα του παράδοξου, αργότερα του μύθου, κι αργότερα του Αποδεκτού.
΄Ετσι θεμελιώνονται οι νέες ιδέες, οι νέες έννοιες, οι νέες θεωρίες, που θ αποτελέσουν βάσεις για τις μετέπειτα γέφυρες, της αγαστής επαναπροσδιοριζόμενης Καθολικότητας.
Κάποια βρωμοθήλυκα έγιναν οι ακρογωνιαίοι λίθοι.
Θυσιάστηκαν για να σταθούν τα γιοφύρια της Εξέλιξης.
Σαν την γυναίκα του Πρωτομάστορα στο γεφύρι της ΄Αρτας.
Και μόνον με θυσία και αίμα, αποκαθίσταται η Τάξη του Κόσμου τούτου. Και μόνον τότε τα σκουτιά-ρούχα του φόβου, της θρησκείας, (σελ. 105) της δεισιδαιμονίας, στενεύουν και διαρρηγνύονται αφήνοντας την ψυχή και το πνεύμα ελεύθερο.
Ο κύριος και ουσιαστικός παράγοντας που καθορίζει την ατομική ανάσταση και, την ώριμη κοινωνική συμπεριφορά του ατόμου, έγκειται στην κατάλληλη χρήση των ιδιωτικών του εργαλείων ώστε να καταρριφθούν οι φόβοι, οι ιδεοληψίες κι οι ψυχαναγκασμοί.
Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό ανθρωποκεντρικό έργο της συγγραφέως, που υμνεί την σπουδαιότητα της οικογένειας την βάση του Κόσμου. Μια ωδή για την καλοσύνη μιας κι από αυτή την αξία ξεκινά και κλείνει o περίπλους του μύθου της.
Αξία παρεξηγημένη, ίσως και ξεχασμένη σήμερα μα που η είναι η πρωτόλεια δύναμη της αγάπης.
Η φιλία που έρχεται δεύτερη κατά σειρά να επιβεβαιώσει μια αξία που φθείρεται στο κοινωνικό σημερινό μας καταναλωτικό γίγνεσθαι.
Κι ύστερα ο έρωτας η αρχέγονη κινητήριος δύναμη που το Εγώ μεταλαμβάνεται στο Εμείς.
Στην ενσυνείδητη ολοκλήρωση του Ατόμου.
Η ορμή του ως άλλος έσω πόλεμος που ενεργοποιεί εκείνους τους προϋπάρχοντας υποσυνείδητους μηχανισμούς μεταμορφώνοντας την μέχρι πρότινος ανθρώπινη ύπαρξη σε κάτι θείο.
Κι ο θάνατος αυτός που αναπαραγάγει αυτοστιγμεί το θηρίο που θρέφεται κρυφά στα σπλάχνα σου.
Δίκαιος εφησυχασμένος θάνατος…
Άδικος ατελεύτητος θάνατος…
Ψυχές εν ειρήνη.
Ψυχές εν αορίστου μεταβάσεως.
Αερικά, δαιμόνια, βουρκόλακες.
Κι εδώ η συγγραφέας με την πένα της αναζητά μα δεν ανησυχεί, δεν τρομάζει, δεν καταδικάζει.
Μια μεταφυσική αναζήτηση καθόλα ερμηνευτική μέσα από τις περιπλανήσεις της Ειρήνης, τις αμφιλεγόμενες αφηγήσεις της Γιασεμής, τις παράδοξες ονειρικές μεταβάσεις της Βάλιας.
Στα μάτια τα ανθρώπινα φαντάζουν χιλιάδες ερωτηματικά, μα μόνο μια είναι η αλήθεια.
Η Αλήθεια της μηδαμινότητας, της φθοράς,
του μικρού Τεράστιου Τίποτα του ανθρώπου όπως αναγράφεται περίτρανα και από την πένα της συγγραφέως (σελ 187).
Κι όπως αναφέρει ο ΄Αγιος Μάξιμος ο Ομολογητής,
Στο ερώτημα «ο άνθρωπος είναι απλώς και μόνο ψυχή και σώμα»;
Απαντάει «όχι».
Και λέει το εξής εκπληκτικό.
«Ό,τι και να προσθέσουμε απ΄ όσα γνωρίζουμε για τον άνθρωπο, ούτε το άθροισμά μας θα είναι ίσο με αυτό που είναι ο άνθρωπος. Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να γίνει το όλον».
Δηλαδή έχει μέσα του μια υποδοχή για την καθολικότητα.
Αυτή την καθολικότητα πραγματεύεται και αναδεικνύει η συγγραφέας με το κατάστικτο, από συμβολισμούς και αρχέτυπα έργο της.
ΒΡΩΜΟΘΗΛΥΚΑ της ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
Τίτλος σαρκαστικά παραπλανητικός μα και αντιπροσωπευτικός με την ευρεία έννοια του όρου μιας κι εκεί αναλύονται οι γυναίκες ως κοινωνικές υποστάσεις αλλά και αρχέτυπα μιας καταναλωτικής αστικής κοινωνίας. Γυναίκες γεμάτες αγωνία, σύνθετο αυθεντικό ψυχισμό, και με πολλαπλά αρχέγονα – αληθινά όμως συναισθήματα.
Αγάπες, κι ανασφάλειες που χαρτογραφούνται με χιούμορ, ειρωνεία, συμπάθεια και συγχωρητική διάθεση από πλευράς της συγγραφέως αποδίδοντας άριστα το κοινωνικό αλλά και ανθρωποκεντρικό ανάγλυφο που τείνει να αναπαριστά εξαιρετικά ρεαλιστικά όλη την μυθιστορία της.
Δανειζόμενη τις δικές της γυναίκες υφαίνει ψηφίδα την ψηφίδα το δικό της ψηφιδωτό, που πάνω του θα κεντηθούν οι νέες ζωές.
Αδιάφορος ο δρόμος της ζωής απέναντι στα πρέπει και στα δεν ενός πεπρωμένου.
Ξεπληρώνεται το άδικο από γενιά σε γενιά.
Με σώμα και αίμα φτάνουμε στην Σωτηρία περνώντας από σπίτια ρημάδια πηγάδια ακοίμητα δρόμους αφύλακτους,
Η Μαρία Δρακοπούλου, η Αγγελίνα Καννέτου, η Αννέτα Καννέτου, η γυναίκα – κορίτσι, η γυναίκα-παιδί που μπορούσε να καταπατήσει όρια και κανόνες. Μια τέτοια γυναίκα στο πλάι ενός άντρα θα αποτελούσε κινητήριο δύναμη για επιτεύγματα που δεν θα φανταζόταν κάποιος (σελ, 253)…….η Μαρία Πανοπούλου, η Μαριλίτα Κάλλαρη, η Λίνα Πανοπούλου, Ματζίκα-Λίνα η Σουζάνα Φαρή, θυσιάστηκαν για να στηθούν τα νέα θεμέλια ενός Νέου κόσμου. Για να στηθούν τα Νέα σπίτια.
Οι νέες πολιτείες. Τα κράτη. Οι πολιτισμοί. Οι νόμοι. Όλα ως συνέχεια και μόνον του αρχέγονου και μόνου πολυτίμου δώρου. Του δώρου της Ζωής.
Με εξόχως έμπειρο λογοτεχνικό τρόπο, προβάλλονται οι πολυάριθμες ανθρώπινες αδυναμίες, οι κυκλόθυμες μέρες, οι δύσθυμες διαθέσεις, οι ανταγωνιστικές εκρήξεις και, οι άτολμες οι τολμηρές σεξουαλικές παρενοχλήσεις
Η συγγραφέας με οδηγό- ιχνηλάτη, την Ιστορία, επιχειρεί να μας καθοδηγήσει, να διανύσουμε χρόνους σταθμούς, σε μια Ελλάδα που πάντα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της.
Από την περίοδο της λεηλασίας του 1819 έως το 1971.
Χωρίς περιστροφές, μας τονίζει ότι ναι, το πεπρωμένο μας, αποτελεί βασικό αίτιο, που ενεργεί καταλυτικά στην προσωπικότητά μας. Τολμά να μας καταγράψει πως είναι μια συνάρτηση χιλιάδων ψηγμάτων που έχουν άμεση σχέση, με την καταγωγή, το οικογενειακό περιβάλλον, την μόρφωση, την οικονομική, κατάσταση, και την πολιτική ιδεολογία.
Τίποτα αμετάκλητο τίποτα σταθερό τίποτα βέβαιον και προπάντων ο άνθρωπος.
Ελένη Στασινού σ΄ευχαριστώ.
Ευχαριστώ τα αξιολάτρευτα θηλυκά σου.
Θα ακολουθήσει και η αναφορά μου από μια άλλη σκοπιά, έτσι όπως ανοίξαμε την εκδήλωση στην Λέσχη Ανάγνωσης Πετρούπολης.

Αιχμάλωτη κι ελεύθερη δίπλα σου

14518637_10154074485596701_1206775251_n

Βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις γεννούν τα μάτια σου…

γκρίζο φόντο το βελούδο σου

σε μια απέραντη όψη φαντασμαγορικών αντιθέσεων

στενό το πέρασμα

κι οι κινήσεις μου αλλότριες ανήκω εκεί

που δεν ανήκει κανείς…

σε τριάντα τρία δευτερόλεπτα στην Τροία της ξυπόλυτης

ανάγκης μου παραδίνομαι…

κι όποιο χέρι απλώσει να μου δώσει το χέρι του

συγγνώμη θα ζητήσω…

δε χωράω σε άδειες τσέπες…

δάμασα τα χρόνια που χόρεψαν δίπλα μου

κι εσύ αγάπη μου περίλαμπρη έμαθες να αφουγκράζεσαι όσα

επιθυμούσα;

ανάσα μου αιθέρια,

εγώ πάντα θα σε νοιάζομαι…

γιατί πριν από το σπέρμα της ήβης σε αγκάλιαζα

και αγαλίαζε η ψυχή…

πριν από το είναι μου

σε άγγιζε η ουσία των όλων…

σε κάθε στιγμή που γεννιόμουν

σε κάθε στοργή που συλλάβιζαν τα χείλη μου τα φωνήεντα του έρωτα

σ’όλα εσύ εκεί

μέσα μου,

γύρω μου,

ανάμεσα…

επιδέξια κι ανείπωτα

αιχμάλωτη κι ελεύθερη δίπλα σου.

Μαρία Βούλγαρη

Θυμήσου!

14650593_10205656456449599_3054469205218915722_n

Ο εαυτός μου ναυαγός σε κουπαστή
μου λέει……
αγναντεύω τα πελάγη της ζωής σου
και μεσοπέλαγα ο χτύπος της καρδιάς
σήμα κινδύνου στέλνει λέγοντας θυμήσου…
θυμήσου γέλια παιδικά σε καλντερίμια
κι όνειρα πάνω σε πολύχρωμα κιλίμια
τώρα που αρμενίζεις με πανιά σχισμένα
και με καΐκια που ‘ναι πολυκαιρισμένα
κι αφού το «τώρα» δεν ταιριάζει στο σκαρί σου
θυμήσου…
Θυμήσου χάδια μες στην άμμο βουτηγμένα
τ’ ασπρόρουχά σου στα χαλίκια απλωμένα
ο ήλιος ήταν φαροφύλακας δικός σου
κι η ξενιτειά ο μεγαλύτερος εχθρός σου
Κι αφού το «τώρα» δεν γιατρεύει το κορμί σου
θυμήσου….
Το παρελθόν μου στη θάλασσα μπουκάλι
μου λέει….
δες με αράζω στη μοναχική ακτή σου
μήπως και βρεις τη χαμένη θύμησή σου
σαν δεις σημείωμα να λέει μέσα…
Θυμήσου….
Αφού και συ πήγες εκεί που πάνε όλοι
όσοι δεν έχουν στη ζωή αραξοβόλι
τώρα που βγήκα εγώ να σε περιμαζέψω
κι απ’ τα ναυάγια της ζωής να σε ξεμπλέξω
κι αφού το «τότε» θα σου σώσει τη ζωή σου…

Θυμήσου…

Marw  Vianaki

ΟΜΟΡΦΙΑ,ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΑΣ

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Κορίτσι που επαναστατείς
και ζητάς υπογραφές
απ’ της Αφροδίτης τον γιο
άκουσε τις ώριμες φωνές
που έζησαν την πυρκαγιά
στα ξανθιά Καλοκαίρια
κι έμειναν στην ευδαιμονία
των ασημένιων πανσέληνων.
Το ξέρω,με την πρώτη βροχή
θα αναζητήσεις τη νοτισμένη
αγκαλιά των χρυσάνθεμων
μα ο αποβροχάρης ο άνεμος
κανένα κοχύλι σου
δε θα λυπηθεί πάνω στην άμμο.
Είναι καιρός να μυρίσεις την άψινθο
στην κόμη του Απόλλωνα
και με το φως του να περάσεις
σε ό,τι σου στέρησε ο λυγμός
στο νησί του Οδυσσέα
χωρίς να πονέσεις και να καείς
και σε μια αίθρια νύχτα
οι Νύμφες κι οι Χάριτες
με τον ψίθυρο των ανέμων
και τις αύρες των πόθων
να σε ονομάσουν αγάπη
ομορφιά,γυναίκα και έρωτα!

Θεόδωρος Σαντάς,17-10-2016

Παύλος Παυλίδης

14717170_1840239596206367_305237419844397856_n

Κόκκος άμμου σε μια κλεψύδρα.

Αδειάζει ο χρόνος…

Ακίνητος τον κοιτάω,

φυγάς που πιάστηκε στα πράσα.

Ασφυκτιώ, δεν είμαι και ο μόνος…

Πράγματα σημαντικά, ασήμαντα γινήκαν,

σε μια στιγμή…

Γέλιο και δάκρυ δεν τα ξεχωρίζω πια.

Είναι ασθενείς οι μνήμες του κορμιού μου.

Ταπεινός προσκυνητής, που έχασε τον δρόμο,

προσεύχομαι ευλαβικά.

Την λύτρωση γυρεύω.

Γρατζουνάω την κιθάρα του χρόνου.

Φάλτσα μου φαίνεται πως παίζω.

Μα μόνο εγώ με ακούω…

Παύλος Παυλίδης 29/09/2016

Πηγή : ΕΜΒΛΗΜΑ

Μαριανθη Πλειωνη

14680552_1840210012875992_1110394849773525753_n

Βράδυ με πανσέληνο σε μια όμορφη εκδήλωση αφιερωμένη στον ποιητή Γιώργο Σεφέρη,πραγματοποιήθηκε και η απονομή βραβείων κι επαίνων του 16ου λογοτεχνικού διαγωνισμού της ΕΤΕΠ Κερατσινίου. Με μεγάλη χαρά παρέλαβα το Γ΄βραβείο για το διήγημά μου «ένα κοφίνι γεμάτο τζιτζίκια» και συναντήθηκα με φίλους διαδικτυακούς παλιούς και νέους! Συγχαρητήρια στους διοργανωτές ενός πραγματικά έγκριτου διαγωνισμού,για την οργάνωση και την προσφορά τους στην πολιτιστική ζωή του τόπου!
Μαριανθη Πλειωνη .