Αρχείο | Σεπτέμβριος 27, 2016

Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη

14457348_1828073770756283_219160734769728373_n

Σεπτέμβρης με πολλή απουσία,
απουσία γαλάζιου γύρω από τα πόδια σου,
απουσία φωτός πάνω στα χείλη σου.
Ψέμα ήταν η θάλασσα; Η σελήνη κι η νύχτα;
Το αλογάκι της Παναγίας άφησέ το να παίζει
με τα ξεχασμένα άσπρα φύκη
στις θαλασσινές σου παντόφλες.
Μας πάει αυτό το πεύκο πάνω από την κλίνη μας
και όλα τα άστρα που μας κοίταζαν.
Πολύ μας πάει αυτό το σπίτι μας,
που μέρα –νύχτα ονειρευόταν.

Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη
(Σεπτέμβρης 2015)

Μιχάλης Οικονόμου, Σπίτι που ονειρεύεται. Ύδρα. Ιδιωτική Συλλογή.

Στον ήχο της σιωπής

13096209_1047238142037724_3892490883757682088_n

Στον ήχο της σιωπής
πόσα όνειρα άραγε ταξιδεύουν;
Όνειρα αγάπης που γίνονται ελπίδες..
Ελπίδες που γίνονται όνειρα
kαι ταξιδεύεις μέσα τους..
Χάνεσαι σε εικόνες,αρώματα,χρώματα
προσδοκώντας όλα να βγουν αληθινά..
Όμορφα ταξίδια του νου και της καρδιάς..
Ταξίδια της ψυχής μέσα από τις αλήθειες σου…
μέσα από την ανοιχτή καρδιά σου….
Και το αύριο που πεθύμησες,θά΄ ναι πιο γλυκό….
Γιατί μόνο εσύ το δημιούργησες!!!!
Αλέκα Κροκίδη

ΗΤΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Ήταν ο έρωτας ,γελαστός σαν τον ήλιο
ξανθός σαν το Καλοκαίρι
τρυφερός σαν την Άνοιξη
εύθραυστος σαν το φύλλο του Φθινοπώρου
λευκός σαν της νύφης το πέπλο.
Με κοιτούσαν τα γαλάζια του μάτια
κι έσταζαν στάλα-στάλα τραγούδια του Μάη
δάκρυ της ευτυχίας
πυρετό που πυρώνει το θλιμμένο το σύννεφο.
Κάπως έτσι είπα θα είν’ ο Παράδεισος
κάπως έτσι είν’η αγάπη ατόφια
χωρίς των ζωγράφων τα χρώματα
παρθενική και αμόλυντη
αχειροποίητη σαν της Παναγιάς την εικόνα
ελπίδα της σωτηρίας, κάθαρση της ψυχής
ποίημα που δεν το εξαργυρώνει ο χρόνος .
Κάπως έτσι είπα θα είν’των αγγέλων το πέταγμα
των φτερών τους η προστασία
κάπως έτσι θα είναι το κύμα
με το πρώτο χάδι του ήλιου
να σκιρτάει ο πυρήνας του.
Ήταν η βροχή που έφερνε ευτυχία
που γονιμοποιούσε το στίχο μου
κι έγραφα-έγραφα ατελεύτητα, δίχως να ξέρω γιατί
δίχως να καταλάβω
ότι η πρώτη αχτίδα απ’το φως
ερωτευόταν ό,τι είχα γράψει ως χθες.
Ήταν ο έρωτας
ασύνορος σαν την έρημο,καυτός σαν το λίβα της.
Χίμηξε ως τα έγκατα
τραγούδησε ως την άκρες του κόσμου
κι ύστερα με πήρε στ’απαλά του τα χέρια
με χόρεψε σαν παιδί
και μ’άφησε πάνω στη χλόη του
να ονειρευτώ τον κόσμο
με το πιο γλυκό του χαμόγελο
κι ύστερα έφυγε σαν τον άνεμο
με μια στροφή δεξιά
κι ένα άλμα εμπρός χάθηκε
σαν το φως στα μεσάνυχτα
μα το όνειρο έμεινε, μα το ποίημα ζει
δίχως να απορρίψει το μέτρο του
τον ηδονικό του το στίχο
τραγουδάει ρυθμικά κι ατέρμονα
σαν το πουλί το ελεύθερο
και ξαναβρίσκει το χαμένον του έρωτα!

Θεόδωρος Σαντάς