Αρχείο | Σεπτέμβριος 14, 2016

ΦΟΒΑΜΑΙ

13319731_1779528662277461_1573736089170781756_n

Φοβάμαι!
Σε λίγο οι λέξεις
δε θα μυρίζουν Ελλάδα
θυμάρι και ρίγανη, φλισκούνι και δίκταμο
Το πεύκο δε θα θροΐζει
τα Καλοκαίρια μας
και τα περβόλια της Παναγιάς
μια θλίψη θ’αφήνουν στον ύμνο τους.
Το κροτάλισμα των ερωδιών
θα έχει βαθύνει
και τα χελιδόνια θα έχουν απολέσει
τη στέγη τους.
Ως πότε η πνιχτή κραυγή
της απελπισίας θα πνίγεται στη σιωπή
και οι γόοι των αγαλμάτων
θ’ αναθεματίζουν τους αίτιους.
Ως πότε θα ζούμε
την άπνοια του πνεύματος;
Πατρίδα μου , σε λίγο δε θα υπάρχουν
Έλληνες να σε κατοικήσουν
των ανέμων οι θύελλες
θα έχουν ξοδέψει και το τελευταίο
κανίσκι των Καρυάτιδων
Ποιος θα υπάρχει να ψάλλει
την ομορφιά του Αλκαμένη
ή του Καλλίμαχου!
Πατρίδα μου
σε λίγο θα σε έχουν απογυμνώσει
συνεχώς παραποιώντας την ιστορία σου
και ασελγώντας πάνω στην πίστη σου!
Κι η δοξαστική η μυρσίνη
μια ανάμνηση θα’ναι
στο παραγκωνισμένο τραγούδι του ποιητή
που κι εκείνο σε λίγο ,δε θα βρίσκει
τραγουδιστή να το τραγουδήσει!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

~Άννα Γεωργαλή~

14316809_1822778137952513_3039992396970942201_n

Μες τον απέραντο ωκεανό των ματιών σου
ταξιδεύει ένα μοναχικό άσπρο πανί.
Το κοχύλι σφυρίζει θλιμμένα το τραγούδι του.
Ο γλάρος τινάζει τα φτερά του
καθώς μια αχτίδα ήλιου τα σημαδεύει.
Κι εγώ πουθενά
Εσύ ένας μικρός Ποσειδώνας στη θάλασσα
ψάχνεις τα άστρα που ναυάγησαν στο βυθό της.
Μαγεμένος από την ομορφιά του κοραλλιού
τραβάς περήφανα μέσα στα κύματα.
Κι εγώ να σέρνομαι
μια ακαθόριστη μορφή θάλασσας.
Εκεί,στο χείλος του ορίζοντα
βυθίζομαι και χάνομαι
Στη φουρτούνα των ωκεανών μένω
και περιμένω την δικαίωση.

~Άννα Γεωργαλή~

Dimitris Nomikos

cf80ceb1cf81cf84-10

Πως τις λένε αυτές τις ημέρες που σχεδόν τίποτα δεν πηγαίνει όπως ήλπιζες; Που όσο και να βάζεις τα νούμερα κάτω, οι λογαριασμοί δεν βγαίνουν; Που ότι και να έχεις προγραμματίσει, δείχνει να κολλάει πίσω από μια αόρατη γιγαντιαία σφαλιάρα; Τότε που αισθάνεσαι ότι το σύμπαν φοράει ένα μικρό και σατανικό χαμόγελο στρεφόμενο εναντίον σου;
Αυτές οι μέρες, είναι οι πιο σημαντικές. Είναι αυτές, που καλείσαι στον εαυτό σου να αποδείξεις τη στόφα από την οποία αποτελείσαι. Είναι αυτές, που θα μετρήσεις την ποιότητα του ατσαλιού που έχει η ψυχή σου. Είναι αυτές, που η διαχείρισή τους θα κρίνει όλη την έκβαση της διαδρομής σου. Είναι αυτές, που οι πράξεις που θα κάνεις θα συνεχίσουν να χτίζουν ή θα γκρεμίσουν την πορεία σου. Είναι αυτές, που στο μέλλον θα αναφέρεσαι με περηφάνια για τη στάση που κράτησες, ή που ντροπιασμένος θα τις σβήνεις από το μνημονικό σου.
Τέτοιες μέρες, να δημιουργείς συνέχεια, μέχρι που το σώμα σου να κλάψει ζητώντας έλεος. Να στρέψεις το μυαλό σου στην ενσυνείδητη δημιουργία, και με χαρά να εκτελέσεις τα καθήκοντά σου ακόμα και αν αυτό είναι να πλύνεις τα δόντια σου ή τα πιάτα. Τέτοια μέρα, μην τεμπελιάσεις ούτε στιγμή! Ο χρόνος έχει μεγάλη βαρύτητα και σε αυτές τις στιγμές θα δείξεις το πόσο καλά τον διαχειρίζεσαι. Από το ποτήρι της ζωής μην αφήνεις να χαθεί ούτε μια στάλα.
Τέτοιες μέρες, συλλογίσου διπλά! Υπάρχουν αυτά που δεν πάνε καλά, αλλά υπάρχεις και εσύ που είσαι καλά. Διαχώρισέ τα, για να δώσεις στον εαυτό σου την αξία που του πρέπει, και στα γεγονότα τη θέση που τους αναλογεί. Θυμήσου, ο κίνδυνος είναι πάντα πραγματικός, αλλά το πώς θα τον διαχειριστείς είναι θέμα της επιλογής σου. Το χαμόγελο, η εμπιστοσύνη για την τελική έκβαση, η δράση, και το πυρωμένο βλέμμα, είναι αποφάσεις που οφείλεις να διατηρήσεις όχι για αυτά που σου συμβαίνουν, αλλά για το ποιος είσαι.
Και τότε, στη δύση μιας τέτοια μέρας, θα ανακαλύψεις με γαλήνη πως ακόμα και εσύ, μετά από όλες αυτές τις κακουχίες, μπορείς να πιεις ένα ποτήρι κρασί κραδαίνοντάς το προς τα ψηλά, επειδή το χαμόγελό σου θα είναι η απόδειξη ότι το μπόι σου φτάνει ίσαμε με το σύμπαν.
Dimitris Nomikos

Dimitri Jani Kokoveshi ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΙΝΗ.

12592449_1097139433638594_7761506109139905974_n

Σε πείσμα ζωής οι αγωνίες μας
καπνίζουν
να στραγγαλίσουν την αυγή.
Ω φως της μέρας
εσύ, ανταγωνιζόμενο της έντονης
ανησυχία μας
μια αγκαλιά σε τιμωρίες
ξαγρυπνούν
σε μία ποινή ονομασίας ζωής!…
Δεν οδηγώ
σε λάμψεις στιγμούλας
δεν τις μπορώ
ανέχειες σαν μας προσφέρουν!…
Χρόνο, μικρής
χαρούλας πως να την ζω;…
Δεν ξεπερνά
τα χείλη, πλημμυρίζουν τιμωρίες
ξεχνούν
τον ήλιο;…Αντιμετωπίζω
μα την ψυχή;!..
Με την φυγή παλεύω, αγγέλων
ψυχομαχητό
δεν κρατώ στον ήλιο;… Ολίγες
πράξεις
εξαπάτησης διαβολικοί
μας περιμένουν
ψυχές!… Που δεν πλησίασαν
Θεό.
Dhjk© 11-09-2016

~Μέλη Φωτιάδου~

14322417_1822789347951392_4282932434472306028_n

Πήρε ο γιός της λησμονιάς στα ψυχρά χέρια του,την σκοτωμένη αγάπη και πήγε να την θάψει στον κήπο των αγγέλων!
Μαύρισε η λίστα των ευχών…………..……κατάρα από μάγισσες με σατανά ραβδί….
Οι πόθοι στα φτερά των αρχαγγέλων μάτωσαν ….στη γειτονιά τους λεηλάτησαν το γέλιο!
Βροχή απ τ’απόκρυφα της καρδιάς τους άρχισε να στάζει, στην έρημο της λήθης…………..να ποτίζει με αρώματα επιθυμιών…….
Χρέος βαρύ για την λύπη, που ντύθηκε χειμωνανθούς θρήνου, εκεί στην άνοιξη της ψυχής…
Η πύλη των ονείρων τώρα φλέγεται … κόβουν τις φλέβες άγγελοι γεμίζουν τις κανάτες….σε άγιο δισκοπότηρο κρασί κερνούν μυριάδες………….διαμάντια από δάκρυα στην πόρτα του Θεού….
Ξεράθηκε το αγιόκλημα ……το ‘πνιξε ο Μανδραγόρας………………
Είναι οι ίδιοι άγγελοι!!αυτοί που στήνανε χορό σε ένα σ αγαπώ!που μαγνητίζαν βλέμματα και ξόρκιζαν δαιμόνια…
Που ένωναν τα θαύματα ,μαγεύοντας τις ηδονές σε αυλή του παραδείσου ….
που κάρφωναν αστέρια στα μαλλιά! που σκιρτούσαν χτυποκάρδια σαν άγγιζαν μέλισσες τα φτερά τους στα χείλη να τρυγήσουν τα φιλιά ολόγλυκα από μέλι…
Μισεμός αγκαλιάζει όρκους ,προσκύνημα σε ιερό που ήταν………χειροπέδες τους φορά για να λουφάξουν οι ελπίδες……….
Διακονιάρηδες άγγελοι τραύματα να επουλώσουν δεν μπορούν………οι σάλπιγγες τους οι βουβές, τρυπούν την νοσταλγία…
Επτά ουρανοί………….επτά μαχαίρια ακόνισαν το θαύμα για να σφάξουν..
την μέθεξη την επι γής ………αγγέλων συνουσία..…μια αγάπη τόσο δυνατή ατέρμονη στο κάρμα…………
μέσα στον κήπο της εδέμ να την δολοφονήσουν!!!

~Μέλη Φωτιάδου~