Αρχείο | Σεπτέμβριος 13, 2016

Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΠΑΕΙ …

14333821_1823113521252308_4610622299910223164_n

Η καλοσύνη είναι το πιο όμορφο
πράγμα στον κόσμο.
Δε ζητά ανταλλάγματα.
Δε ζητά αποδείξεις.
Δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη.
Και τη δύναμη πρέπει να τη
χρησιμοποιείς πάντα με σοφία.
Η καρδιά σπάει…
Κι η υπομονή εξαντλείται….
Αν δώσεις ευκαιρίες σε ανθρώπους
που δεν το αξίζουν, φτάνει το τέλος
της ημέρας που αφήνει μία πολύ
πικρή γεύση σε ‘μας.
Ο άνθρωπος, μπορεί να αντέξει
περισσότερα από όσα νομίζει …
δεν μπορεί, όμως, να αντέξει τα πάντα….
Soula Maropaki 12/9/16

ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΘΗ

william-adolphe-bouguereau-art-and-literature

Μέσα σε μέθη γράφουν οι ποιητές
ξενυχτώντας στο κιόσκι τους
στης ζωής την πληγή
στη νηνεμία της ρέμβης.
Γράφουν με τη δροσοσταλίδα της φτέρης
και το χαμόγελο του παιδιού
με τα ξεπροβοδίσματα της αυγής
και με τα χρώματα τ’ Ουρανού
καταπίνοντας τη χρυσή τη βροχή
και μασώντας τη δάφνη τους .
Κι ύστερα σαν μουσική των αγγέλων
χύνονται μες στο φως
και με φως επιστρέφουν και πάλι.
Γράφουν και σβήνουν
σβήνουν και γράφουν.
Γελάνε και κλαίνε
κλαίνε και σκουπίζουν το δάκρυ τους
και τραβάν την καλούμπα του ήλιου
μην ευδοκιμήσει η άπνοια
και αποσχηματίσει το στίχο τους.
Μέσα σε μέθη γράφουν οι ποιητές
με το μίσχο των φύλλων
με τη μυρσίνη των βράχων
μυκτηρίζοντας την πυρά
για το επικηρυγμένο τους ποίημα
κι εγκαταλείπουν στο κύμα της θάλασσας
το εγκιβωτισμένο τους ποίημα
καινή διαθήκη, για τις ατράκτους της γης!

Θεόδωρος Σαντάς

Άστεγες απουσίες – του Δημήτρη Π. Κρανιώτη

14292368_1823431984553795_946129223008350889_n

Κατά λάθος
γεννήθηκες
με χίλιες δυο προφάσεις,
γέμισες
με κενά “παρών”
άστεγες απουσίες,
ξόδεψες
στίχους ποιητών
με ανέξοδα “πωλείται”,
γκρέμισες
θεμέλια ιδανικά,
λήστεψες
αγκαλιές μύθους,
ντύθηκες
χαμόγελα πλαστά,
χαστούκια τα όνειρά σου.
Δημήτρης  Π. Κρανιώτης

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ]

ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΕΙΣΒΑΛΛΟΥΝ

14317544_1823432747887052_7275720429655925758_n

Σε βρίσκει το φτερό τού γλάρου
Τής ελιάς το στήθος
Του κύκνου ο λαιμός
Ο απόγειος τού Αόρατου
Της πεταλούδας η χορευτική φεγγοβολή
Η Χοζοβιώτισσα και η Παραμυθιά
Τα τοξωτά γεφύρια των ονείρων
Κι η εκρηξιγενής Ευ-λογία τού Απόμακρου
Σαν οβίδα μέσα σου τότε σκάζει
Που νιώθεις την αλλότρια Χώρα
Τη μακρινή σαν μύθο
Τόσο εγγύς που πια ανασαίνεται !

Μάς κυνηγά ωσάν ελάφι η Παρουσία
Και στο κατόπι μας κινείται συνεχώς το Θαύμα
Μήπως κι ένα μικρούλι πάτημα βρει
Ανάμεσα απ’ τις διχάλες μας
Και στην αλήθεια μας μάς καθρεφτίσει
Σα φωτογραφία ταυτότητας

Αλήθεια είπε κείνος ο γέρος κάποτε
Πως δεν χλομιάζει στην παραμόρφωσή μας
Η αρχιτεκτονική της Ομορφιάς
Και μειλίχια μάς κυνηγά αδιάκοπα
Οπόταν βρίσκεσαι σε μια στιγμή με μιαν Εκατονταπυλιανή
Σμιλεμένη μέσα σου
Με τα καλέμια του αέρα
Και τις γλυφίδες των ακροπατημάτων ενός κλέφτη δωροφόρου !

Λιμνάζεις μες στα μισά των ημερών σου
Και σαν κατάπιομα τής τύρβης και των φάλτσων σου
Κινείσαι κάτω από τον Ήλιο
Κυνηγώντας μ’ αδέξια χέρια μιαν Ειρήνη
Μα ξέρουν οι Χοζοβιώτισσες !
Αποφασιστικά σαν μάνες σ’ αγνοούν
Και μ’ όλα τα χάδια των καταστροφών τους
Έρχονται και μέσα σου στήνονται
Και σ’ αποκαθιστούν στη Μουσική σου !
Αυχένα στις κλάψες σου δεν κλίνουν
Και σε μεγαλουργούν
Μ’ αυτιά ανίδρωτα στις ύβρεις που εξαπολύεις σαν κουρούνες
Και μειδιάματα μητρικά στα λόγια σου περί ανυπαρξίας…
Σκληρές σαν χάδια οι Χοζοβιώτισσες !
Απόδειξη δεν παίρνουν, ούτε και κατοχή
Τις νιώθεις μοναχά κι αυτό είν’ όλο
Απροσδόκητα
Στα πιο απροσδόκητα μέρη
Στ’ ακατάλληλα
Στην επαναλαμβανόμενη μελωδία τής κάθε σου μέρας
Και την αδικαιολόγητη Αρμονία τους τότε αισθάνεσαι
Που ψιθυριστά στον ένα ήχο της σού εκμυστηρεύεται :
« Βλέπεσαι.» !…
« Και βλέπεσαι στενά.»
!…
« Όπως η αγκαλιά
Ή το φιλί
Σα θάνατος ολόκληρος
Ζωή φλοισβιστική
Όπως η αγκαλιά
Αξεκόλλητος …»
!…
© ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ

Θέλω έναν ουρανό

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Είναι όμορφο να βλέπεις
το χρόνο μέσα από τη τέχνη
της ζωγραφικής,
και της φωτογραφίας
να αλαλάζουν οι εποχές .

στη μνήμη δε σβήνουν
τα συναισθήματα .

τις φθινοπωρινές μέρες
σύννεφο με χρώματα
θέλω να ντυθώ,
να λυγίσω κλαδιά δέντρων
να νιώσω το παλμό τους .

πόσο ζωή μου δίνει
η φύση ας φυλάξουμε
σε ένα βάζο
το χρόνο .

φύλαξε το καλοκαίρι σου
μη φοβάσαι δε θα πνιγείς
στην αγάπη !

Ιωάννης Σκούρας
12 – 09 -16

ΤΗΣ ΘΎΕΛΛΑΣ

11150619_952411264778079_4052013412324553954_n

Χαμηλά μέσα στα σύννεφα
ακούστηκε να χλιμιντράει
ακούστηκε να καταφτάνει
άγριο κι ανεμόδαρτο
το άλογο της καταιγίδας

Κι όπου πατά ανταριάζει

Πέτρα καρδιά της φοβισμένης νύχτας
στην πλάτη σου χτυπάν τα πέταλά του

Θοδωρής Αργυρόπουλος

ΑΘΗΝΑ 12/9/2016