Αρχείο | Σεπτέμβριος 10, 2016

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ…..

13245427_1770955236468137_4446060212333415437_n

Τωρα που φευγεις στ αστερια για να πας
παιρνεις μια λαμψη απ το φως του φεγγαριου
μοιαζει με ηλιογερμα που σβηνει στα Νησια
ταξιδι κανεις στην καρδια υου δειλινου……..

Εισαι το Σελας μες τους Παγους που ριζωνεις,
σαν το διαμαντι λαμπυριζεις μες το φως
μα εχεις μια θλιψη στην ματια σου που πληγωνει
το δακρυ αιμα, βαφει μωβ το δειλινο…………

Ελα και παρε με κι εμενα στο ταξιδι σου
σαν δυο πουλια ερωτευμενα να πεταξουμε,
δως μου το χερι και θα γινω δαχτυλιδι σου
Κι οτι σε πνιγει,αγκαλια εμεις μαζι να ξεπερασουμε……………

Θα ταξιδευουμε στων αστεριων τον δρομο,
χωρις να εχουμε κανεναν να μας κρινει
θα ειμαι παντα διπλα σου για να μη νιωθεις πονο
Θαμαι της Μανας η ευχη,που στο παιδι της δινει..

Pantelis Velkos….13/11/2014

ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΙΛΩ

13873051_1804860529744274_8343794384445353004_n

Πάντα για σένα μιλώ.
Πάντα η αστροφώτιστη εσύ
και πάντα το αναρριχώμενο εγώ
που γαντζώνεται πάνω σου.
Πάντα το ποίημα εσύ και πάντα το στιχάκι εγώ.
Άσε δυο στίχους να ‘ρθουν απ’τα μάτια σου
άσε δυο λέξεις να ‘ρθούν απ’τα χείλη σου
κι εγώ θα τις κάνω τραγούδι
κι εγώ θα τις κάνω ζωή.
Πάντα για σένα μιλώ.
σαν να μην υπάρχουν οι άλλοι
σαν να μην υπάρχει ο Μάης
να ξεχαστώ με την ποίηση.
Πάντα για σένα μιλώ.
Δυο βήματα πάω μπροστά
και γυρίζω πάλι σε σένα
και γυρίζω στον πρώτο μας όρκο
να τυλιχθώ σαν αγράμπελη
πάνω σου.
Πάντα για σένα μιλώ.
Έτσι το’θελε η μοίρα.
Εσύ ο άνεμος κι εγώ το κλαράκι το αδύναμο
που το παρασέρνει η δίνη σου
εσύ το κύμα κι εγώ ο γιαλός που σε περιμένει.
Μη με ξεχνάς, όταν η συννεφιά
διαποτίζει το σώμα μου
μη με ξεχνάς, όταν το φυλλαράκι μου τρέμει
μη με ξεχνάς, όταν ο χρόνος αναρριπίζει σκιές.
Πάντα για σένα μιλώ
πάντα για σένα υπάρχω
πάντα για σένα ,θα γράφω ποιήματα!

Θεόδωρος Σαντάς Θεσσαλονίκη

Νίκη Ταγκάλου �#30ημέρες� �#ΕκδόσειςΠηγή

14292298_1821940831369577_2874684492516593553_n

Θαυμάζω τους σκληρούς ανθρώπους, τους ανθρώπους που νικούν τους φόβους τους, τα πάθη τους.
Εγώ έχω σκοντάψει πάνω σε αυτά και είμαι συνέχεια μελανιασμένη από την ζωή που δεν χαίρομαι.
Με φθείρει η πραγματικότητά μου, καρτερώ το άπιαστο.
Χορεύω με τον έρωτα σαν ιδέα, με τον έρωτα σαν ύλη, μαχαιρώνομαι.
Σαν ζητιάνα, ζητάω τα πάντα και στο τέλος δεν παίρνω τίποτα γιατί ως γνωστόν, ο ζητιάνος από πείνα πεθαίνει.
Σε αγαπώ τόσο πολύ που δεν σκέφτομαι καν ότι ποτέ δεν σε έχω αντικρίσει και είναι χαζό και ίσως είμαι και εγώ μια χαζή που αναπνέω για το ακαθόριστο.
Το καθορισμένο δεν το ήθελα ποτέ.
Μια ασυμβίβαστη χαζή…
Ώρες-ώρες γλιστράω από το κορμί μου, χύνομαι κάτω και με ποδοπατώ και δεν βγάζω μιλιά. Ούτε ένα αχ…ούτε ένα πονάω…
Συνήθισα έτσι να ζω, οι μέρες μου είναι ένα παραμύθι με λύκους.
Σκοτώνω τον έναν, γεννιέται άλλος.

Νίκη Ταγκάλου
#30ημέρες
#ΕκδόσειςΠηγή

Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

13432437_521134998086397_7984793488031796619_n

Λόγια σκληρά κι απάνθρωπα,
κραυγές μίσος γεμάτες,
μάτια που βγάζουνε φωτιές,
και νύχια σαν τις γάτες,

έτοιμα να ξεσκίσουνε,
όποιον δεν τους αρέσει,
αν είναι μαύρος…κίτρινος,
η αν φοράει φέσι,

μιλούν για καθαρότητα,
στο δέρμα και στο χρώμα,
λες και δεν μάθανε ποτέ,
ότι στο ίδιο χώμα,

κάποια στιγμή όλοι μαζί,
στα ύστερα θα μπούμε,
γιαυτό δεν πρέπει άνθρωποι,
ανθρώπους να μισούμε,

γέμισε ο κόσμος τέρατα,
άγρια λυσσασμένα,
που θέλουν να σκοτώνουνε,
όσα θεωρούνε ξένα,

κι εμείς οι άλλοι ανήμποροι,
αμήχανοι κοιτούμε,
να δυναμώνουν τα θεριά,
και μες στο φόβο ζούμε,

ο ρατσισμός δυνάμωσε,
οι γειτονιές γεμίσαν,
χιλιάδες τέτοιοι υπάνθρωποι,
που μες στο μίσος ζήσαν

ΑΝΘΙΜΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΨΥΧΕΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)

14212048_1646256615684511_6971295589704338446_n

Υπάρχουνε αγγελικά κορμιά… καρδιές… μυαλά…
Υπάρχουνε διαβολικά.
Στον διάβα της ζωής στήνουν καρτέρια μοχθηρά.

Τα αγγελικά είν’ θαυμαστά
απ’ τους πολλούς μέσ’ την ματιά.
Ζηλεύουν τα διαβολικά! Φθονούν!

Να γίνουνε τα δεύτερα οι κατακτητές των πρώτων προσπαθούν!
Ποθούν πολύ οι της ψυχής μικροί…
.
Να κάνουν τους πλούσιους πρίγκιπες
να μοιάζουν με ρακένδυτους ζητιάνους!

Να κάνουν τους περήφανους αετούς να μην πετούν στους γαλανούς αιθέρες!

Να κάνουν τις αγγελικές ψυχές
να χάσουν τα πάλλευκα φτερά τους!
Ξεχνούν αυτοί οι της ψυχής φτωχοί… Τα δώρα τ’ ακριβά είν’ απ’ τον Πάνσοφο δοσμένα!

Φως Θεού δυναμώνει πάντα την ψυχή τους! Δύναμη Ουρανού φωτίζει πάντα τη ζωή τους!

Οι διάβολοι πολύ μικροί κι ανίσχυροι
μπρος του Θεού τις πράξεις!

Έλενα Χατζηγιάννη-Β

Μεταμεσονύχτια Πρόποση

13902699_1805181639712163_4203749740373643362_n

Τα καλοκαίρια μυρίζουν αγάπη, πάθος
Μυστικοπάθεια
Τα αγριοκαίρια ποτίζουν με δάκρυ
Τις απροστάτευτες φυλλωσιές
Των ταλαιπωρημένων κορμών
Η νύχτα χαϊδεύει το σκοτάδι
Με το λευκό μανδύα της αγνότητας
Νιώθω, ζω, αγαπώ, νοσταλγώ…

Σοφία Σκλείδα

Μαίρη Μαυρωνά

13600182_1793540457542948_774562153214881044_n

Η φιδόμορφη θεά,σπάει απόψε ένα ένα τα μυστικά μου είδωλα.
Μαχαιρώνει δάκρυα μέσα στα νερά.
Και εκείνο το νήμα που με φόρτωσε τετράγωνα,παραπαίει ασάλευτο.
Κάτι τρελλοί γύρω από το τραπέζι,ανταλάσσουν φωτιά με κοχύλια.
Ο έρωτας αρχίζει να μιμείται πως υπάρχει και όλοι χειροκροτούν όσα δεν θυμήθηκα.
Δεν θέλω τη φοβισμένη γεύση του κρασιού στα σκέλη μου.Ούτε αντίγραφο της σκιάς μου,να μετράει το αδάμαστο.
Τη φυλή μου θέλω απόψε….να με χωρέσει ατσαλάκωτη.Δίχως φτιασίδια και κολακείες θανάτου.
Στο αταξίδευτο κόκκινο,έναν ίλιγγο να υπογράψω.
Να ναυλώσω μιά δοκιμή φιλιού .

Στο περίσσιο του δέρματός μου, γυαλίζω μιά φλέβα ,που με συνάντησε όταν πονούσε η λησμονιά της μάσκας…….

Μαίρη Μαυρωνά

Αλέκα Κροκίδη

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Μοιάζει θλιμμένη αυτή η φθινοπωρινή βροχή…οι στάλες της φέρνουν θύμησες γλυκές από ένα όμορφο καλοκαίρι ψυχής…Ποτίζουν τη διψασμένη μας καρδιά,ξεδιψούν τις βαθιά κρυμμένες προσδοκίες μας…Και εμείς ρουφάμε αχόρταγα τη δροσιά τους προσδοκώντας και ελπίζοντας.πιο γλυκές μέρες….Ζώντας για τις στιγμές που περιμένουμε να ζήσουμε!!!!!
Αλέκα Κροκίδη

Μικρή ζωή

13895196_1803390393224621_3105342756530574688_n

Ήρθα στον κόσμο αιχμάλωτη μέσα σε μεγαλεία,
περιπλανήθηκα πολύ σε διάφορα σχολεία.
Ήρθα στον κόσμο αιχμάλωτη μέσα στην αταξία
ημέρωσα τα θέλω γιατί είχαν αναρχία.

Κοίταξα λίγο ουρανό, κοίταξα και το χώμα
σωσία μου είχα τον καιρό κάθε που είχε χειμώνα.
Ήρθα στον κόσμο απρόσκλητη μετά από φαγοπότι,
με πέντε φάσκελα μαζί κι έναν πατερά ιππότη.

Μικρή τη βρήκα τη ζωή
μεγάλη τη βλακεία.
Μικρά τα βρήκα τα σχολειά
τεράστια τα θηρία.
Φόρεσα κάθε ενοχή και βγήκα έξω στους δρόμους
βαρέθηκα την τύχη μου, τα έβαλα με αστυνόμους.

Κι έπειτα γνώρισα τη φυγή, η καλύτερη μου φίλη
τύφλα να έχουν τα αίματα κι οι εκπαιδευμένοι σκύλοι.
Έτσι λοιπόν υποσχέθηκα να παραμένω αγρίμι
περιοδείες έκανα πάμπολλες και μόνη έχω απομείνει.

Είπα ξανά στη μάνα μου το παιδικό μου ποίημα
θυμάμαι μου υποσχόταν χαρά με κάθε τίμημα.
Διασκέδασα τη διαδρομή και κάθε της λακκούβα
μα πάντα όσο κι αν ξέφευγα βρισκόμουν σε μια κλούβα.

Συχνά εξαφανιζόμουνα μέσα σε άδειες σκέψεις
ήταν γιατί δεν γούσταρα καθόλου επισκέψεις.
Τέλος για τους φιλότιμους, τάχα δήθεν ανθρώπους
τους εύχομαι τα λάθη τους να στείλουν σε άλλους τόπους.

Μικρή, μικρή είναι η ζωή
μεγάλη η βλακεία.
Μικρά και τα μαθήματα
μπροστά στη μαλακία.
Φόρεσα κάθε ενοχή και βγήκα έξω στους δρόμους
βαρέθηκα την τύχη μου, τα έβαλα με νόμους.

Βασιλική Μελισσουργου – HoneyMaker

Μαρία Βούλγαρη

13102898_1768759653354362_5402517611493727576_n

Και πάλι στέκεις εκεί
στην ίδια θέση
και μέσα απο την ίδια εικόνα
κεντάς με άρωμα έρωτα το χρόνο
με άρωμα αλήθειας τις στιγμές στο φως
τόσο κοντά
τόσο έντονα
τόσο όμορφα
τόσο αρμονικά….

η γεύση που μου αφήνεις
είναι τόσο δροσερή κι ερεθιστική
όσα και τ’ αγγίγματα που χαράζεις
μέσα απο τις εκφράσεις των ματιών σου
στα δικά μου μάτια…

παύση…
κι’απ’ τα βήματα του ανέμου
το πρόσωπό σου ζωγραφίζεται στα μάτια μου
το βλέμμα σου καθρεφτίζεται στον ήλιο
κι η έκφραση σου αινιγματική ανασαίνει…

δεν είναι οι μπλε μου στιγμές
που χαράζουν στη φαντασία μορφές αέρινες
ούτε τα αναφωνητά μου
που καλωσορίζουν ενίοτε την τρέλλα

είσαι εσύ
μια ύπαρξη καλά κρυμμένη
στο τούνελ της προσμονής
που σταθερά κι αναλλοίωτα στέκεις
σαν το ρολόι του χρόνου
να έχει παγώσει στη νύχτα

και στέκομαι πάλι
μπροστά απ’ τον καθρέφτη της μοναξιάς μου
να χαζεύω τους χειμώνες
και τα φθινόπωρα των σιωπών μου…

στέκομαι πάλι
στο μεταίχμιο του χθες απ’το σήμερα
νιώθω μια φωτιά
να καίει το χωροχρόνο
και να κεντάει τη λήθη
με αγκάθια κόκκινα
σαν τότε που έμενε μόνη η σελήνη
να θωρεί κάποιο μακρινό αστέρι…

Μαρία Βούλγαρη

Αυτή η καταχώρηση δημοσιεύτηκε στις Σεπτέμβριος 10, 2016, σε Uncategorized. 1 σχόλιο