Αρχείο | Σεπτέμβριος 2016

Ολοκαύτωμα

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Αμπαρώνω την ψυχή μου
κάθε που η ματιά σου σκορπά
σαν τα φθινοπωρινά φύλλα
κι όταν το χέρι σου αγγίζει
κόκκινες παπαρούνες
προσπαθώ να πνίξω ένα λυγμό
διπλοκλειδώνω τη μοναξιά μου
σαν το χαμόγελό σου μοιράζεται
σε κύματα χαράς το σούρουπο
σκοτεινιάζει ο ουρανός μου
κι απελπίζεται.
Τα χείλη σου σαν μισανοίγουν
να συναντήσουνε φωτιές
ολοκαύτωμα γίνομαι
λάβα που κοχλάζει στις φλέβες σου.

ΜΑΡΙΑ ΠΟΠΚΙΩΣΗ (ανέκδοτο)

Joseph S . Josephides Αρκετοί φίλοι μού ζήτησαν κι άλλους στίχους του Ύμνου μου για τη Θεοτόκο, και εικόνα της (αντί της φωτογραφίας του πλοίου). Ιδού άλλοι 22 (από τους 70 του Ύμνου) και ας ευλογεί η Θεοτόκος την πατρίδα και τα παιδιά μας.

14344905_1825705337659793_3872811327592405732_n

Χαίρε, πηγή θείων ναμάτων, κρήνη ιερά ιαμάτων.
Χαίρε, η σκότη φωτίζουσα, τους νόες ημών εμπνέουσα.
Χαίρε, η τυφλών βακτηρία, γερόντων υγιή ευγηρία.
Χαίρε, ελπίς κατηστραφέντων, σωτήρια λέμβος ποντισθέντων.

Χαίρε, η πλάνας διαλύουσα, λάμψις ουδέποτε δύουσα.

Χαίρε, Βάτε Μη Καιομένη, εν πυρί χρυσός όστις μένει.

Χαίρε, ω Άλφα και Ωμέγα, δώσον αγάπη, θαύμα μέγα.

Χαίρε, η Θεού μεσίτρια και ευλογιών εγγυήτρια.

Χαίρε, του σύμπαντος η Πρώτη, τέκουσα Ήλιον ζωοδότην.
Χαίρε πυξίς ορθή του πλοίου, ναυπηγέ ισχυρού σκαρίου.

Χαίρε, η λιμών θεραπεία, γαλήνιε ασπασμέ και θωπεία.

Χαίρε, κολυμβήθρα οσία, Παραδείσια αμβροσία.
Χαίρε, θερμή κατανόησις, της ορθής οδού προνόησις.

Χαίρε, ώ θάλψις κατελθούσα, εις Παράδεισον ανελθούσα.

Χαίρε, Μύρον πάντων τραυμάτων, ίασις λοιμών αθεάτων.

Χαίρε, η το δάκρυ ποιούσα νέκταρ ρέον, μελιρροούσα.

Χαίρε, η σεμνών ανόρθωσις, ηττημένων η κατόρθωσις.

Χαίρε, ω γεννώσα Σωτήραν, τοις πτωχοίς ανοίγουσα θύραν

Χαίρε, ελεήμων μετανοούντων, στέγη πιστών αδυνατούντων

Χαίρε, ακτίς, Αστέρος ήχος, η πορθούσα απόρθητον τείχος.

Χαίρε, εν σοι γαστρί εκτίσθη ο Κτίστης, δι’ εσού εγαλουγήθη η πίστις.

Χαίρε, Ναέ της παρθενίας, Αγία Τράπεζα ευγενείας.
.
Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

Joseph S. Josephides Φίλες και φίλοι, σας παρουσιάζω 8 όμορφα ερωτικά Χαϊκού της Παναγιώτας Τσορού απ’τη Συλλογή της ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ. Φτερουγίστε μαζί της (Πίνακας του Klimt- Μουσική »Mariage d’amour» των Paul de Senneville και Oliver Toussaint) https://youtu.be/a0hFZPvanMs

14292388_1825704744326519_5169976065276036009_n

1. Χείλη κοράλλια
σφράγισαν υπόσχεση
μ ‘ ένα φιλί.
.
2. Ήρθες απόψε
και τ ‘ αστέρια στήσανε
ξέφρενο χορό.
.
3. Με σπαθί ορμάς
κουρσεύεις την ψυχή μου
άνθη με κερνάς.
.
4. Σε βράχου σχισμή
χορεύεις κυκλάμινο
από έρωτα.
.
5. Άρματα δύο
μάχονται τα κορμιά μας
νικά ο Έρως.
.
6. Τα μάτια μιλούν
και λόγια αγάπης λένε
μες στη σιωπή.
.
7. Μάτια εραστών
που ανταμώνουν λάμπουν
σαν στάλες βροχής.
.
8. Της ζωής πληγές
γιατρεύει η αγκάλη σου
καταφυγή μου.
.

Παναγιώτα Τσορού (Julie Tsorou)
.
Επιλογή των 8 Χαϊκού της Συλλογή «ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ- 100 ΧΑΙΚΟΥ’’ από τον Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδη

Μουσική : »Mariage d’amour» των Paul de Senneville και Oliver Toussaint (σε κλασική γραμμή τύπου Chopin)

Μανώλης Καπουσίδης

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

…Tiι έλεγα ;…
Είσαι τόσο μακριά μου,που μυριάδες αντίτυπά σου
πλημμυρίζουν το βλέμμα μου,
όπως τα άστρα σαν κοιτάς τον ουρανό…

Η α π ό σ τ α σ η…π λ α ν ε ύ ε ι
Η απόσταση ε ξ α π α τ ά
Σμικρύνει και πολλαπλασιάζει
Απλώνει ατέλειωτες χ ο ρ δ έ ς Ν ο σ τ α λ γ ί α ς
πάνω στις οποίες το δ ο ξ ά ρ ι της Σκέψης
εκτελεί ο υ ρ ά ν ι ε ς ακροβασίες

Η απόσταση είναι μια πραγματική π λ ά ν η…
Λ ε ί π ε ι ς και είσαι π α ν τ ο ύ
όμοια Θεά…
Εισαι δ ί π λ α μου
και όλα α π ο υ σ ι ά ζ ο υ ν!

Ποία η α λ ή θ ε ι α ;
Ποία η ψ ε υ δ α ί σ θ η σ η ;
……………………………………..
Ζω και δεν ζω
σε Κόσμο απο άλλες διαστάσεις δ ω ρ ε ά
όπου το Φως και η Νύχτα είσαι Εσύ
Τα Άστρα και το ιριδόχρωμο ψιθύρισμα της Θάλασσας
Αυτή η Ουράνια Μουσική
Η Διάχυση του ε δ ώ και του ε κ ε ί
Το Α ι ώ ν ι ο…Το Σ τ ι γ μ ι α ί ο
…Και η β ε λ ό ν α μου η Πυ ξ ι δ ι κ ή
……………………………………………………
Τι λέω;
Υπάρχεις πουθενά;
ή μήπως επειδή στο πουθενά υπάρχεις
νοιώθω να μήν υπάρχω;

Πώς είναι δυνατόν να νοιώθεις την α ν υ π α ρ ξ ί α σου;
Ενεργοποίησες τους αντίποδες των αισθήσεών μου
ίσως γιατί δεν θ’ άντεχαν
το ηδονικό και μεγαλόπρεπο μ α ρ τ ύ ρ ι ο
να είμαι ε κ ε ί ,να εισαι ε δ ώ
Να είμαι εκεί
Να είσαι εκεί μισή
μισή εδώ
Μισός εδώ,για μια στιγμή
Μισή Ζωή εσύ…
Ν’ απλωνουμε,ν’ αγγίζουμε,να χάνουμε τα χέρια μας
Να χάνουμε το εδώ και το εκεί….
.Κι αν ήτανε για μένα,,ποιός ανησυχεί;
Για σένα όμως…
και συ η ίδια και οι ανθρώποι…
……………………………………………….(συνεχίζεται.
Μανώλης Καπουσίδης
Ελάχιστο απόσπασμα απο το έργο μου «ΑΧΡΟΝΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» )

Poem: Stamatina Vathi

14390641_1825697990993861_3195739871781130240_n

Σύννεφα πολλά, μαζεύονται γοργά.
Αποχρώσεις του γκρι να κρύβουν του ουρανού το θαλασσί.
Όλα κρύβουν μια αναμονή, πριν η βροντή να ακουστεί.
Στον αέρα πλανιέται μια ανησυχία,
μια κραυγή από πουλί φωνάζει για βοήθεια.

Ένας κεραυνός σκίζει με δύναμη και ανυπομονησία.
Θέλει να αναδειχτεί στο στερέωμα με μανία.
Σταγόνα βροχής σαν από δάκρυ καμωμένη.
Πέφτει πάνω στης γης το καφετί,
σαν από λάβα και φωτιά ζωγραφισμένη.

Από του ήλιου την πυρπολία το χώμα έκαιγε,
διψούσε απεγνωσμένα σαν από έρημο να ήταν δημιουργημένο.
Δύο καρδιές καμωμένες από χώμα, ουρανό και αστραπές αναζητούσαν η μία την άλλη.
Δύο καρδιές και δύο ψυχές στο ίδιο προσκεφάλι.

Οι σταγόνες γίνονται και πιο πολλές.
Πέφτουν με λύσσα, γίνονται δυνατές.
Πολεμούν με του ήλιου τα κατορθώματα.
Ποτίζουν τη γη με πάθος και καμώματα.
Νερό στο νερό, το χώμα γίνεται δροσερό.
Πηγαίνει στις ρίζες των δέντρων, γίνεται αναζωογονητικό.

Πληθαίνουν οι σταγόνες, δίνουν δύναμη στις δυό καρδιές.
Σαν να τις εξαγνίζουν και όλα τα εμπόδια και τις λύπες τους να ορίζουν.
Μυρίζει χώμα, μυρίζει ζωή.
Μυρίζει αγάπη, μυρίζει υπομονή.
Πόσο περίμενε το χώμα αυτή την ευχή να γευτεί!
Να γευτεί πλούτο, να γευτεί ομορφιά.
Να πάρει τροφή, να πάρει ζωογόνα ανατροπή.

Οι καρδιές δυο, γίνονται μια.
Οι ψυχές στο ίδιο σκοπό με της φύσης την δροσιά.
Ο ουρανός ηρεμεί, ένα ουράνιο τόξο κάνει εμφάνιση με πυγμή.
Ένα κεφάλι έχει γύρει στης αγάπης του το προσκεφάλι.
Όμορφες μυρωδιές από χώμα και λουλούδια εκλεπτυσμένα, τους κάνουν παρέα,
με έναν ήλιο που ξεπροβάλλει φοβισμένα.

Όμορφε ήλιε την είχες και εσύ ανάγκη την βροχή.
Όπως και εσύ χώμα και εσύ ζωή.
Δύο καρδιές σε μια.
Ήλιος και βροχή σαν αγάπη και χώμα, μια συνοχή.
Σταγόνες βροχής σαν δάκρυ στης γης το μεγάλο κρεβάτι.
Θα γεννηθεί ζωή, ανάπτυξη που θα πατήσει την καταστροφή.
Ανάσα στην ανάσα, η δημιουργία σε όλη της την πεμπτουσία.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Γεωργια Δεμπερδεμιδυ Απόσπασμα .απο διήγημα μου . :Σταγόνες βροχής «

14390935_1825697227660604_2646225009556474567_n

Γύρισε ο καιρός
Κάποτε όλα αλλάζουν
Η θάλασσα κοσκινίζει
τα κοχύλια της
Τα πρωτοβρόχια σέρνουν
την μουσκέμενη άμμο
Ο αέρας ένα βουητό
να τραντάζει τα πάντα
Είναι ο απόηχος
του καλοκαιριού
Τα κύματα μανιασμένα
χτυπούν τα καθηλωμένα
βράχια
Η βροχούλα ψιθυρίζει
το όλο μου πρόσωπο
Τα δόντια μου .τρέμουν
τα χείλη , γλύφουν τις σταγόνες
βροχής
Τα πόδια μου ,γυμνά
Ακολουθούν τις μουσκμένες
περπατησιές
Είναι δικές μου
Αναρωτιέμαι ?
Πιό εκεί βλέπω μια αντρική ψηλόλιγνη
μορφή που αφήνει πατημασιές
Φοράει καινούργιο παλτό
σταυροκούμπι, έρχεται βαρύς
Χειμώνας και εγώ ακουλουθώ
τα μεγάλα βήματα του
Ποιό σταθερά απο ποτέ
χωρίς να δω το μέτωπο του
Μάλλον ακολουθώ την αύρα της ψυχής του
Η ομίχλη μας σκεπάζει νιώθουμε
ξένοι ,μα περπατάμε ώρες ατελείωτες
μαζί πότε ,πότε τα βλέμματα
συναντούν το μένος της καρδιάς μας .
Διαπερνά μια φωτιά στα κορμιά
ευθεία
και εκάρσια .
Τι περίεργο ?
Ένας φάρος πέτρινος ρίχνει αμυδρά
τις πτυχές φωτός ,πάνω μας .
Κι όσο και να μην θέλουμε τρέχουμε
προς τα εκεί χωρίς δεύτερη σκέψη
Κάτι μας ενώνει εμάς τους δύο.
Μουσκεμένοι από την βροχή ,βρεθήκαμε
στα ίδια σκαλοπάτια .
Κοιταχτηκαμε κατάματα ,άλλο περίσσευμα
δεν είχε για πιο μέσα .
Βιαστικα έβγαλε το παλτό ,από πάνω του
απλά το τοποθέτησε στους κρύους ώμους μου .
Το παλτό ήταν ζεστό σαν χάδι απλώθηκε τούτη τη στιγμη .
Κάποια νήματα ξέφυγαν απο τα μανικιά ,σφίξαν την καρδιά μου
Δυνατά φώναξα το όνομα του …
Πραγματικότητα ή οφθαλμαπάτη

Γεωργια Δεμπερδεμιδυ

Απόσπασμα .απο διήγημα μου .

:Σταγόνες βροχής »
Photos Georgia Dd

ΟΥΡΑΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΝΕΦΑ

13267835_1773328319564162_6677240285852171674_n

Κι ήταν μια νύχτα ωραία, γλυκιὰ μια
νύχτα γεμάτη αστέρια, ένας ουρανός
χωρίς σύννεφα!
Αύτη η ουράνια ομορφιά, η γαλήνη, η
θεϊκότητα ξεπερνά όλα τα μέτρα του
γήινου.
Με μεθούν οι μυρωδιές του φεγγαριού
σαν μοσχοβολούν γιασεμί, κι είναι σαν
να μυρίζω όλους τους αρωματισμένους
κήπους της γης !
Και τα αστέρια μοιάζουν κρινάκια που
τρεμοπαίζουν στο στερέωμα
στέλνοντας ιριδισμούς ουράνιου τόξου,
ανταύγειες, στα δαντελωτά ακρογιάλια
του Αιγαίου, με τη χρυσαφένια άμμο .
Κι εγώ αμετανόητα ρομαντική θαυμάζω
την απέραντη ομορφιά πατώντας σε μια
μουσική σκαλωσιά, αγναντεύοντας τις
μακρινές ακτές του Όμηρου, πλέκω
όνειρα κι η ψυχή μου μ’ αγάπη
πλημμυρίζει….!
Soula Maropaki

Η φωτογραφία από το χρονολόγι Rosario Morello

ΑΠΑΛΟ ΑΕΡΑΚΙ

14322415_1234564156595648_6177244713118884071_n

Καθώς το σούρουπο έπεφτε ζεστό
και υγρό το βλέμμα μου ατένισε
το ήρεμο πέλαγος.
Οι πρώτες τριανταφυλλένιες πινελιές
άρχισαν να ταράζουν το απέραντο
γαλάζιο.
Κι εγώ στην κουπαστή της πλώρης
ευέλικτος ταξιδιώτης στην παραλία
των ονείρων μου θαύμαζα τη
μενεξεδένια δύση….!
Απαλό αεράκι τρυφερά μου χαϊδεύει
το πρόσωπο κι αυτό το χάδι
λειτούργει σαν βάλσαμο διαλύει
τη λύπη μου και ξεκινώ ταξίδι
για της αποσπερίδες του νου
εκεί που η αγάπη είναι πάντα
αμόλυντη !

Soula Maropaki 15/9/16

Poem: Stamatina Vathi

14333118_1825692480994412_8225551790603161279_n

Χέρι στο χέρι, σώμα στο σώμα,
σαν πορσελάνης φιγούρες μες του έρωτά τους το γιόμα.
Αλαβάστρινες επιδερμίδες, μες του ονείρου τις χρυσές ακτίνες.
Έρωτας αληθινός, αγάπη.
Αστραπή και κεραυνός, δύο κύκνοι φευγάτοι.

Σαν διαφανείς φιγούρες κυμμάτων,
σαν πέπλα από κλωστές του φεγγαριού, των άστρων.
Δυο πρόσωπα παραμυθένια,
μέσα στον οίστρο της αγάπης ζωγραφισμένα.
Σκίζουν τον αέρα με την έκφρασή τους,
μαχαίρια στα λόγια τα κακοβαλμένα.

Πρόσωπα να εκφράζουν την μεταξύ τους αγάπη,
την αρμονία, τις ενωμένες ψυχές τους,
τις ουράνια ερωτευμένες καρδιές τους.
Κρυστάλλινες ψυχές που φεγγοβολούνε,
κόκκινες του πάθους καρδιές που ερωτοτροπούνε.

Μια πλαστικότητα, μια δημιουργία,
δύο σαν ένας σε ήχους μιας μουσικής πανδαισίας.
Πόθος στα μάτια, πάθος στις κινήσεις,
φλόγες τα κορμιά σε ασυγκράτητες περιπτύξεις.

Σαν του ουρανού φιγούρες,
σαν ερωτευμένα πουλιά με ανοιγμένες φτερούγες.
Σύννεφα απαλά στο αχνό γαλάζιο,
παρέα με της θάλασσας τα μυστικά και των θεών το απάγκιο.

Πίνακας: Maria Bozia