Αρχείο | Αύγουστος 25, 2016

ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΙΗΣΗ

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Έχει ένα άρωμα ο λόγος σου
να μπορώ να ελπίζω
πως όλα αύριο θα είναι
αγάπη και έρωτας
κι έχει ένα χτύπο το κύμα
σαν αυτό απ’τη φλέβα σου
που με ταξιδεύει στου κόσμου τα σύνορα
να γνωρίσω την παλίρροια των αισθήσεων!
Με ποιο ρήμα να σε αναζητήσω
στους ανέμους του νότου
και με ποια χρώματα να σε ζωγραφίσω
την ώρα που γράφεις τις νύχτες
και την αυγή τα ποιήματα
έχουν τη λάμψη των άστρων
και τη γαλήνη των νυχτολούλουδων;
Το ξέρω αύριο εσύ
θα μου στείλεις ένα ποίημα
κι εγώ θα σου απαντήσω
με τον δικό μου τον τρόπο.
Βρήκαμε έναν τρόπο να γράφουμε ποίηση
να μη στεγνώσουμε τις ψυχές
απ’τον κρότο της αγωνίας
τι μας ξημερώνει την αύριο!
Βρήκαμε έναν τρόπο
να παραμείνουμε ζωντανοί
πριν μας υποτάξουν όλα τα θέλω μας!
Πλησιάζουν τα πράγματα
ως είπε κι ο ποιητής, αν πολύ το επιθυμούμε.
Τώρα γίναμε έρωτας
κι ερωμένη η ποίηση!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,22-8-2016

ΠΑΛΙ ΘΑ ΓΡΑΨΟΥΝ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

13307419_1777521382478189_7300048839006762429_n

Όταν μιλάς
είσαι το λουλούδι του κόσμου
η ζωή μου η ίδια
και σου αποκαλύπτομαι σαν παιδί
από τον πρώτο
ως τον τελευταίο μου στίχο.
‘Οταν μιλάς
κάθε σου ρήμα παρακαλεί
και προσεύχεται αδιαλείπτως
να συνεχίσω να ζω και να υπάρχω
σαν ποίημα που πρέπει να δομήσω
με τα υλικά τα δικά σου
και το ρυθμό της καρδιάς
που σου επιτρέπει να χορεύεις
σαν Νηρηίδα της θάλασσας
και να σκέφτεσαι ότι οι ποιητές
πάλι θα γράψουν για σένα
κι ας ζηλέψουν οι παροικούντες
εν Ιερουσαλήμ!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,22-8-2016

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΠΑΡΚΟΥΛΗ Το ποίημά μου αυτό διαβάστηκε σήμερα το απόγευμα 25-8-85 από τον ηθοποιό Κώστα Πρέκα στην κηδεία του σπουδαίου ηθοποιού του ελληνικού κινηματογράφου,Ανδρέα Μπάρκουλη.

13083232_1591829037797512_5772498911295471452_n

Γεννήθηκες με την παλίρροια της τέχνης
κι έγινες πλημμυρίδα
κι έγινες ο σπουδαίος,ο πρώτος
που την ομορφιά δεν την πρόδωσε
Κάποτε πλήθαιναν και για σένα οι κριτές
κι άκουσες λόγια πικρά,βαριά και ασήκωτα.
Ο επιπόλαιος είπαν,ο απερίσκεπτος!
Θεέ μου,τι υποκρισία !
Πείτε μου σας παρακαλώ.
Ποιος την τέχνη υπηρέτησε
κι ένα βήμα πιο πέρα
δεν τον πυρπόλησαν Σταχτοπούτες;
Μόνο οι άγιοι μένουν αλώβητοι.
Είπαν,ότι σε ξέχασαν όλοι
μα αλήθεια δεν είναι.
Κάποιοι την ψυχή σου τη διάβασαν
τη ζωή σου βήμα-βήμα κατέγραφαν.
Δε σου το ‘παν .
μα ούτε κι εσύ θα το ήθελες!
Το’νιωθες όμως!
Το διαπίστωσες στα τελευταία σου χρόνια
όταν αναζητούσες ένα χέρι βοήθειας
κι έναν φίλο δεν εύρισκες
Μόνο η “Μαίρη μου έλεγες
κι ο γιος μου ο Νίκος”
είναι τα δικά μου στηρίγματα.
Κι όμως κι άλλοι βρέθηκαν
και την καρδιά τους σου μοίρασαν
εκεί που όλα , αδιέξοδο έμοιαζαν
κι όλα σε είχαν εγκαταλείψει.
Σ’ αυτήν την πατρίδα , χρωστάς πολλά
μα σου χρωστάει κι εκείνη!
Πάλεψες με ήθος κι αξιοπρέπεια
τη θύελλα των παθών.
Ήθελες όλοι να έχουν μια θέση στον ήλιο
κι όλους φίλους τους έβλεπες!
Κανέναν δεν κακολόγησες, κανέναν δεν έβλαψες!
Κάποιοι τη δόξα σου ζήλεψαν κι είπαν
ας τον περάσουμε σε ουτοπίες και χίμαιρες
σε ζωή ανεξέλεγκτη!
Πάντα τ’ άστρα τ’ αντιμάχεται ο φθόνος!
Απάντησες με την ήρεμη δύναμη
ξαναβρήκες τα Καλοκαίρια
κι έφτιαξες τη μικρή σου την κλίνη
να στεγάσεις τον έρωτα
κι ό,τι θα ακολουθούσε μετά.
Κι όλο προσπαθούσες τούτος ο τόπος
να υψωθεί πάνω απ’ άλλους κι απ’όλα
να πρωτοστατεί το ταλέντο της τέχνης
και απ’ το δικό σου το έργο,κάτι να μείνει.
Κι αν της ζωής η μιζέρια
την αλγηδόνα σου κληροδότησε
εμείς που μείναμε λίγο πιο πίσω
το “Μαύρο στάχυ”
δε θ’ αφήσουμε να πνίξει τον τόπο
Κωπηλάτες των τελευταίων αναλαμπών
θα περάσουμε σε άλλες αναβαθμίδες.
Τα όνειρά μας ξεχύθηκαν σε χιλιάδες αυλές
Πόσοι βρέθηκαν να τα πάνε πιο πέρα;
Πες μου πόσοι;
Θα το πω κι εγώ!
Στη χώρα του ήλιου δεν εξαντλήσαμε
την ελπίδα ολάκερη
δε μας κατάπιε όλους η θάλασσα
κρατήσαμε την περηφάνια του Έλληνα!
Να ένα φως,ένα φως ξεπροβάλλει
κι οι φωνές των παιδιών
καθαρές και γαλήνιες ζωντανεύουν
εμπρός μου,ξαναβρίσκουν το φως!
Όμως ξεχαστήκαμε
να σ’ αποχαιρετήσουμε Ανδρέα!
Ήδη ο ουρανός σ’ έχει αναγγείλει
και οι πρώτοι Άγγελοι άρχισαν
να ετοιμάζουν την είσοδό σου
στην αιωνιότητα!
Καλόν παράδεισο
ψυχή καμωμένη με μετάξι
τρικυμία και ίλιγγο
καλόν παράδεισο!

Θεόδωρος Σαντάς