Αρχείο | Αύγουστος 10, 2016

ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΜΟΥ ΛΕΣ

13895097_1807893479440979_613343695631540157_n

Να γράφεις μου λες
η ποίηση σε έχει ανάγκη
κι εγώ να νιώθω ελεύθερος
να μιλάω μαζί της
κι ένα όνειρο να γεννιέται
ένα παιδί,ένα χελιδόνι
ένα πουλί με άσπρα φτερά
να ομορφαίνει ο κόσμος
με αγάπη και φως
Να γράφεις….
Συνήθεια πες ,έρωτα πες
επιταγή του Θεού ή κάτι
που δεν έμαθα ακόμα
κι ίσως ποτέ.
Θα γράφω
γιατί για μένα ο στίχος
είναι ένα ευαγγέλιο της ψυχής
κι αυτοί που με έρωτα με διαβάζουν
της ποίησής μου οι πρεσβευτές
και της χώρας μου !

Θεόδωρος Σαντάς,9-8-2016

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΡΑΨΩΔΙΑΣ ~ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΑΘΑΣ~

13921001_1807766566120337_520309832288001712_n

…Κι από των Σελήνιων την αποικία
το θεϊκό πολυδιάστατο παλάτι της Σελήνης
που η κόρη της η ωραία Ελένη
κατέβηκε με την ουράνια ομορφιά της
στην Γαία,και στην φαντασία κάθε θνητού
όπου για χάρη της οι βασιλείς πολέμησαν
για να την κατακτήσουν….

Γιώργος Ψαθάς
https://youtu.be/s6DDA8nPNR8

Κατερίνα Παπά .

13886402_1807767099453617_5947835233310913787_n

Αγκαλιάζω κι απόψε τη μοναξιά,
με σκιές χορεύω στο ημίφως,
μ’ επισκέπτεται η φωνή σου, αφιερωμένη σε εσένα η βραδιά.

Χαμογελάς, τα λόγια σου ηχούν στο χώρο.
“Μαζί μου χόρεψε, είμαι εδώ για σένα, αγκάλιασέ με, στο λαιμό, τρυφερά φίλησέ με…”.
Κι εγώ σ’ ακολουθώ, σ’ακολουθώ στον υπέροχο αυτό χορό
,“γύρε ελαφρά στον ώμο μου, σφιχτά αγκάλιασέ με, είμαι εδώ για σένα, τις έγνοιες σου να πάρω άφησέ με…”.
Γίνεσαι φως κι αγέρας, όμορφα χρώματα με πλημμυρίζουν, προσπαθώ να σε αγγίξω.
Ας ήμουν σύννεφο, στο ουράνιο τόξο, τ’ όνομά σου να χαράζω, στα μάτια μου ας έκρυβα τον ήλιο, να σε καίω όποτε σε κοιτάζω.

Νερό γίνομαι, σε ορμητικό ποτάμι, σε παρασύρω κάθε φορά που προσπαθείς να δραπετεύσεις, σ’ αγκαλιάζω στην άκρη του καταρράκτη, γράφω στη δροσιά πως σ’ αγαπώ.
Μου χαρίζεις τα φιλιά σου, καθώς στον αφρό μου γλυκά σε ακουμπώ.
Γίνομαι η αύρα που σε χαϊδεύει, ακτίνα που μπλέκεται στα μαλλιά σου, αεράκι,κρύβομαι ηδονικά στήν αγκαλιά σου
Πριν τελειώσει ο χορός μας κοίταξέ με, γίνε όνειρο και φως.
Στο χαμόγελο δεν αντέχει το σκοτάδι, κι όπως τότε, τραγούδησε μαζί μου, μια ιστορία που μιλάει για την αγάπη…

Κατερίνα Παπά .

ΜΕ ΤΗ ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΑΣ

13627190_1795460567350937_1351890334880274044_n

 

Έλα λοιπόν
κορίτσι των γιασεμιών και των υακίνθων
μη σπρώχνεις τη νύχτα
να καταπιαστείς με τ’ ασήμαντα
εσύ είσαι η τέχνη, η μουσική το θέατρο
η εικαστική, η ποίηση η ερωτική
που αγαλλιάζει ότι αγαπώ
και μου γίνεται έρωτας!
Μείνε στο τώρα
στην πραγματικότητα και στο θαύμα
μ’ ό,τι σου δίνεται.
Ασήμωσε τα μαλλιά σου με πανσέληνο
και απάγγειλε ποιήματα της Σαπφώς
κι εγώ θα κρυφτώ στις χερσονήσους
πίσω απ’ των πεύκων τους ίσκιους
να ζήσω το όνειρο
που θα με ταξιδεύει στο αύριο
σ’ ένα νησί ερημικό οι δυο μας
να γνωρίσουμε τον πρώτο Αύγουστο
με τη γεύση της θύελλας
και την άμπωτη της οδύνης
που αφήνει ο χωρισμός!

Θεόδωρος Σαντάς, Χρυσόπετρα Κιλκίς,7-8-2016

ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ*

13903194_1807765869453740_2078996741301716242_n

Δεν ήθελε να παντρευτεί,
-του άρεσε η ανεμελιά κι η εύκολη ζωή-
μα βρέθηκε σε δύσκολη στιγμή,
που στον καθένα μπορεί και να συμβεί:
Η φίλη του περίμενε παιδί,
κι ηταν απ’ το σόι της μάνας, Κρητική.
Mη αστειεύεστε με αυτό το θέμα,
γιατί θα σας σταθεί το φλέμμα.
Είναι σοβαρά κοινωνικό,
να φοράς ίδιο κουστούμι στο γάμο,κι ίδιο στο φονικό.
…………………………………
Είχε όμως πλούσιο πεθερό,
με ακίνητα,σκάφη κι ένα σκασμό ρευστό,
που του βρήκε δουλειά
στα χρηματοπιστωτικά,
με καθήκοντα πολλά ,
υπεύθυνα και εξαντλητικά.
Τον είχε βλέπεις από κοντα,
να τον διδάξει τα σοφά τα μυστικά,
μα τον έρεψε και στην δουλειά …
με νύχτα φεύγει,με νύχτα και γυρνά.
Ως κι η γυναίκα του έχει κάποιες…αντιρρήσεις:
«-Ρε Γιάννη,όλη την μέρα μου μιλάς για επενδύσεις ,
άντε να δούμε τα συζηγικά καθήκοντα,
πότε θα μου τα…ασκήσεις;
Νισάφι πια,μα πως να ευτυχίσεις ;»
……………………………………….
Όλοι πρώτα του λέγαν
ότι ήταν επιτυχία,
που μπήκε στην καλή τη κοινωνία .
Και τον κρυφο-ζηλεύαν,
γιατ’ ήταν πριν φτωχός ο φουκαράς,
μα τώρα πια κατάντησε,σώγαμπρος και κερατάς.
Βλέπεις,η ζωή όλα τα κυλά ,
και σα μύλος τ’ αλέθει,
αγάπες ,πάθη ,μίση ,
και αν ειν’ καρό το ριζικό,μπαστουνι βγαίνει η τύχη.
………………………………………….
Η γυναίκα του,ειν’ «φυσις παρορμητική»,
κι άλλον άνδρα έχει βρει
που της ταιριάζει γάντι.
Ένα λοιπόν πρωί,καθως έπινε το «λεμον τι»,
εσκέφτηκε να τον ξεφορτωθεί,
και ν’ ανοίξει στην υγειά του και το μπράντυ.
Ήταν σβέλτη πολυ,
-κι ας είχε κάνει και κοιλίτσα-.
Μια μέρα μετά ,προσχηματικό του ‘στησε καυγά,
και του ‘δωσε στο χέρι τη βαλίτσα.
Του είπε πως θα φύγει κι αυτη,και θα πάει να μείνει με τη μαμά*
(*πολλά τσιγάρα μακρυά,κάπου στη διώρυγα του Παναμά).
…………………………………………….
Αυτός στην αρχη,δεν ανησύχησε πολυ ,
σκέφτηκε σε μένα θα γυρίσει,
(«σε καμιά ωρίτσα»)
κοντά μου πάλι να ζήσει.
Σίγουρα θα με αγκαλιάσει,θα με φιλήσει,
(«και μολις της λείψω μια σταλιτσα»)
πιο πολυ θα με αγαπήσει ..
Μα αυτή ακόμα να γυρίσει
(«που είσαι βρε Λευτερίτσα;»)
Αυτή είχε κι όλο το «χαρτί» ,
αυτός είναι που έμεινε ταπί .
Μέρα τη μέρα,
η σχέση τους έχει χαθεί,
την μαύρη τύχη του βρίζει ..
πούλησε και το ρολόι του το Σουότς…
Nύχτα τη νύχτα
ξενυχτά και πίνει …
μα μισό δάχτυλο πριν το πάτο του Σκοτς ,
σκέφτεται πως είναι μόνο,
ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ,
και πως κάτι,κάτι θα γινει.

*

(από τα «Ταξίδια πολύτιμα του νου», εκδόσεις Όστρια

.Σοφία Σκουλίκα- Βέλλου-Ευρ.Δρατσέλος

Mαίρη Μπριλή

13920902_1807889252774735_5662876421170690207_n

Βούτηξα στα καθάρια νερά
και στον ακίνητο γκρεμό του βυθού σου
πέρασε ένα κοπάδι με καλόγριες
αφήνοντας για λίγο το στίγμα του
ενώ ένα λευκό πρόβατο χάθηκε
στην επιφάνεια ενός κύματος
χωρίς να σταματήσει.
Στην συνέχεια των κυκλωτικών χορών
μιας κόκκινης σημαδούρας
που επιδείκνυε με χάρη
τους λαξευτούς γοφούς της
ήρθε ένα λεπτό άγουρο αγέρι
και άφησε δίπλα της ένα
λευκό-ροζ ανθάκι
από μια μακρινή μπουκαμβίλια.
Το είδε ο Ουρανός και ζήλεψε.
Απορρόφησε όλο το πράσινο
και το έριξε στα πόδια της.
Βγήκα ξυπόλητη ως τα βότσαλα
που με δυσκολία με άφηναν
να περπατήσω.
Ήξερα πως ήσουν εκεί
Όμως ήθελα να σου τα μαρτυρήσω…
Ώ Θεέ μου!
Σήμερα δεν κολύμπησα.
Σήμερα περπάτησα
σ’ ένα κατάσπαρτο λιβάδι.

Mαίρη Μπριλή
9-8-16

Σ’ ΑΚΟΛΟΥΘΩ Στο φίλο καθηγητή της φιλοσοφίας Σωκράτη Δεληβογιατζή

13962668_1807892122774448_6764733347589422162_n

Σ ’ακολουθώ, γιατί θέτεις την αλήθεια
πιο πάνω απ’ όλους
γιατί προσπερνάς το ασήμαντο
σαν του «Σωφρονίσκου *
και της Φαιναρέτης» το γιο
κι αναζητάς την ευδαιμονία ,στο άριστο.
Πάντα λες το «Εμείς»
κι ας είν’ το δικό σου «Εγώ»
που βγάζει απ’την καταχνιά την Αργώ.
Συγχρωτίσθηκες το «Εμείς»
τον πληθυντικό της μεγαλοπρέπειας
τη συνεκδοχή «του ενός με πολλά».
Ας μεριμνήσουμε για την αποκατάσταση
της ισονομίας, είπες
αποκαλύπτοντας τη φενάκη
καταδεικνύοντας με επιχειρήματα
των πεπλανημένων την πλάνη.
Το’ χεις επαναλάβει.«Εκ των ων ουκ άνευ»**
θεωρείς της ζωής ,το φίλιο ρήμα
και αντλείς «σκέψη απ’τη σκέψη σου»
«απ’ των Ιδεών τη δεξαμενή»
απ’τη «μαιευτική»που σου κληροδότησε
η θάλασσα η προγονική της φιλοσοφίας.
Μέσα απ’τις συστοιχίες των ιδεών
αναζητώντας όπως ο Ερμής
στην Ωγυγία την Καλυψώ
να απελευθερώσει τον Οδυσσέα
γεύτηκες ως τα έσχατα ,την αιωνιότητα
με «Αμβροσία και Νέκταρ».
Σ ’ακολουθώ , γιατί, ως ελέχθη απ’τον Νίτσε
«έχεις την ψυχή σου πιο βαθιά απ’την πληγή σου»
γιατί το αείζωο φιλοσοφείν του Έλληνα
είναι μια σαγήνη για την ποίηση
την αιώνια στοχαστική
που ευαγγελίζεται έναν κόσμο καλύτερο
στα μέτρα της καρδιάς!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,2-12-2013

*Η Φαιναρέτη ήταν σύζυγος του Σωφρονίσκου και μητέρα του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου Σωκράτη και το επάγγελμα της ήταν μαία .
**αναφέρεται σε πρόσωπα και πράγματα που είναι απαραίτητα
για κάποιο σκοπό.(πιο απλά θα έλεγα με δικά μου λόγια ,χωρίς αυτά,(αν λείψουν αυτά), δεν μπορει να γίνει αυτό ή αυτά
που επιδιώκουμε)

Ροή η Ζωή..

13876325_1807888266108167_705158073183319655_n

Τον χρόνο νανουρίζει η αγρύπνια μου..
Όνειρα μουδιασμένα, στα μονοπάτια της στέρησης..
Δαυλούς ανάβει η καρδιά, να βλέπει μες την καταχνιά
τις μνήμες που της θέρισες…

Φίλησε με,
με μόνο μάρτυρα τ αστέρια.
Αγκάλιασε με, ..
το κορμί, στραγγισμένο από ζωή,
λιμοκτονεί..

Το μαύρο γδύνει η νύχτα, κόκκινο να γευτεί..
Ερωτοτροπεί..
Τραγούδησε με,
στις νότες που έχουν ξεχαστεί..,
ο πόθος βρυχάται
τις στάχτες σκαλίζει, αιμορραγεί.
η μέρα γαλέρα σ ωκεανό..
Το σύμπαν εδώ με μένα αρχηγό..
Στον αέρα πλανάται, τα πάντα θυμάται..

Κόλαση αίμα κι αλμύρα,
μικρή πλημμύρα..
Ένα κορμί ψυχορραγεί..
βαθειά πληγή..

Ο χρόνος κοιμάται
Η ψυχή δε φοβάται..
Αδημονεί..
Ροή η Ζωή..
Ανάσταση..

Ακριβή Μεριδιώτη
«Αιρετικά»
Επάλληλες και παράλληλες αντιδράσεις.

Φωτογραφία απο το χρονολόγιο Rosario Morello
«Adagio», by Andre Kohn

Στρατής Φάβρος

13934734_1807768626120131_5242746430511005557_n

Είμαι καλά, σε σκέφτομαι γλυκά
θα θελα να φορώ ρούχα μαλακά στο σκούρο πράσινο και το καφέ
να φοράς κάτι απαλό και ζεστό
που να μου δείχνει λίγο από το είναι σου που λαχταρώ
να πίνουμε τσάι γατί θέλω να κόψω τον καφέ

να σε φιλώ να γεύομαι μέσα από σένα τη χαρά, του να ξυπνώ
να βηματίζει ο χρόνος να κολλά στο μέλι αυτής της νοστιμιάς
και να τεντώνομαι ν’ ανατριχιάζω και να κοιτώ τα μέλη σου που τα ποθώ

να μπαίνει ο αγέρας στο σπιτικό
όμορφο μες την απλάδα του και φωτεινό
και να μαι γω εκεί μες τα ρούχα μου τα μαλακά
λευκά τα πόδια σου θωρώντας τα, ω τα στιλπνά
να αφήνω το χρόνο να μένει απάνω τους που ναι γυμνά

ως πέρα στο πόντο σου στην εβένινη θάλασσα στα άσπρα σύννεφα
κι ας ήταν έπειτα γυμνός να χυνόμουνα στην εβένινη θάλασσα και στ άσπρα σύννεφα
για πάντα να βούταγα γλυκά να με πνίγανε και να χανόμουνα
η εβένινη θάλασσα και τ’ άσπρα σύννεφα που μέσα τους θά μπαινα

Στρατής Φάβρος
Μάρτιος 2016