Αρχείο | Αύγουστος 5, 2016

Να ‘μαστε πάλι εδώ!

13332784_1163795580337448_322661707638183671_n

Ξεβρασμένα κοχύλια από νύχτας τρικυμία….
Σκεφτικοί και μόνοι…
Ετοιμοι να χα[ρ]ντ-ακώσουμε και τούτη τη μέρα….
Τι κι αν το άρμα της Ηούς έσκισε τη νύχτα;
Τι κι αν ξεχύθηκε το φως να τρυπήσει το σκοτάδι;
Τι κι αν ο βασιλικός λουλούδιασε
να προσελκύσει αισθήσεις;
Νυσταγμένα ξύπνησαν τα βλέφαρα…
Κουρσεμένα παραμύθια οι ζωές….
Χθεσινής απραξίας συνέχεια…..
Προθύστερες ματαιωμένες συνυπάρξεις…
Ευχές κρεμάστηκαν στην άκρη μιας ξέπνοης ελπίδας…
Δεν τόλμησαν…
Είχαν επίγνωση του επερχόμενου…
Μια μέρα σε επανάληψη…..
Ήξεραν….
Η Θεά θέλει και πράξεις…
Μέ ένα ξεκουρδιστο βιολί θα παίξει και σήμερα η μέρα…
Δώρα Μεταλληνού

Μιλώ…. Γ.Σαραντάρης Κωνσταντινούπολη 1908-Αθήνα 1941

13237674_1772602496303411_4595926238601064044_n

Μιλῶ ,γιατὶ ὑπάρχει ἕνας οὐρανὸς ποὺ μὲ ἀκούει
Μιλῶ, γιατὶ μιλοῦν τὰ μάτια σου
Καὶ δὲν ὑπάρχει θάλασσα ,δὲν ὑπάρχει χώρα
Ὅπου τὰ μάτια σου δὲ μιλοῦν
Τὰ μάτια σου μιλοῦν ἐγὼ χορεύω
Λίγη δροσιὰ μιλοῦν κι ἐγὼ χορεύω
Λίγη χλόη πατοῦν τὰ πόδια μου
Ὁ ἄνεμος φυσᾶ πού μᾶς ἀκούει
Γιώργος Σαραντάρης
Μιλώ ……κι εγώ μ’ένα δικό μου “Μιλώ” 74 χρόνια μετά το θάνατο
του Γιώργου Σαραντάρη,του ποιητή που θαυμάζω και που λυπάμαι πολύ που έφυγε αδόκητα σε ηλικία 33 ετών από τύφο…… .Μπορείτε να βρείτε και μόνοι σας λεπτομέρειες στο διαδίκτυο….Κάποια λόγια θα πω για τη ζωή του και λίγα ακόμα που είπε ο Ελύτης γι’αυτόν θα παραθέσω….
Η ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη υπήρξε αρκετά πρωτοποριακή για τα δεδομένα των ιδεών που επικρατούσαν την εποχή του Μεσοπολέμου στους αθηναϊκούς λογοτεχνικούς κύκλους. Υπήρξε λάτρης της λεγόμενης «καθαρής ποίησης». Έχοντας γνώση των ευρωπαϊκών διανοητικών κι αισθητικών ρευμάτων, χρησιμοποίησε στα ποιήματά του τον ελεύθερο στίχο, ενώ στις αναζητήσεις του περιέλαβε προβληματισμούς που έλκουν την επιρροή τους από την ιταλική ποίηση, το έργο του Ντοστογιέφσκι, από τις φιλοσοφικές ιδέες του Νίτσε, του Σαίρεν Κίρκεγκωρ αλλά και από τον υπαρξισμό. Το έργο του δεν συνάντησε ευρεία αποδοχή στην εποχή του, επηρέασε ωστόσο την ελληνική ποίηση βαθιά και ουσιαστικά. Η συμβολή του αναγνωρίστηκε από τον Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος επηρεάστηκε σαφώς από συμβολικές εικόνες που κυριαρχούν στο έργο του Σαραντάρη: γυναίκα, θάλασσα, μοναξιά, ουρανός, πουλιά. Για τον λόγο αυτό, ο νομπελίστας Ελύτης, πέραν του ότι έχει αφιερώσει στον ποιητή το ποίημα Γιώργος Σαραντάρης κάνει ειδική μνεία γι’ αυτόν στο έργο του Ανοιχτά Χαρτιά (Ίκαρος 1974) όπου αναφέρει για τον πρόωρο χαμό του ποιητή, αλλά και για την σχέση του με τα λογοτεχνικά σαλόνια της εποχής τα εξής: «Ήταν η μόνη και πιο άδικη απώλεια […] Θέλω απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πως, κατάφερε να κρατήσει στα γραφεία και τις επιμελητείες όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραστο διανοούμενο που μόλις στεκόταν στα πόδια του, που όμως είχε προφθάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της».
Θεόδωρος Σαντάς
Μιλώ,γιατί υπάρχει ένα ποιητής που μας ενώνει
που κατευθύνει το κάθε μου βήμα
μιλώ γιατί το βλέμμα του Οδυσσέα
πιο καθάριο από ποτέ
ανεβοκατεβάζει τους παράδεισους των παιδιών
κι ανταμώνει το πνεύμα μας
κι αναθρώσκει η ποίηση που κουράστηκε
να μιλάει συνέχεια θαμπά κι ακατάληπτα
γιατί κάτι ψυχούλες σαν τα λουλούδια της μάνας μου
έχουν ανάγκη τον ήλιο χωρίς κηλίδες
να αισθάνονται το χάδι του αληθινό
τη θαλπωρή του σαν λόγια του εσπερινού.
Μιλώ ,γιατί η πεθυμιά μου έχει απλωθεί
στις ηπείρους της γης
κι αναζητάει μια ποίηση αληθινή
να ερωτεύεται την ανάσα του όνειρου
πάνω σε δυο μάτια που αναδύονται
στον αφρό των κυμάτων
και στενάζουν το κύμα
Μιλώ ,γιατί κάτι πέλαγα
που περικύκλωσαν το ξάπλωμά σου πατρίδα μου
προμηνύουν τη θύελλα κι όλοι οι γύρω
και μακρινοί και αυτόκλητοι
ετοιμάζονται να διαμελίσουν το σώμα σου!
Μιλώ,γιατί η ποίηση έχει έναν τρόπο να κλαίει
και να γιατρεύει τα αγιάτρευτα
γιατί είναι μια επανάσταση
που μοιράζει υάκινθους
κι όλα τα ταξίδια των ανθρώπων
τα κάνει ανάλαφρα
Κάνεις μια σκέψη ,και τσουπ
χωρίς να προλάβεις να καταλάβεις
απευθείας βρίσκεσαι στον παράδεισο!
Πόσο φανταστική είσαι….ποίηση
και πόσο έρωτα κρύβεις
καθώς σε μαθαίνω ψάχνοντάς σε
σε μονοπάτια παρθένα.
Μοιράζομαι το χρόνο μαζί σου
να πολλαπλασιάσω τις στιγμές
της ευδαιμονίας μου
και τις δικές σας φίλοι μου αγαπημένοι
που επιμένετε κι εσείς να γράφετε
και να διαβάζετε ελλήνια ποίηση !
Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,5-8-2015

Ο ΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΟΥ

13902699_1805181639712163_4203749740373643362_n

Αυτο το ηλιόλουστο πρωινό με τα
φωτεινά χρώματα και το μελτεμάκι
του Αυγούστου να σκορπά την
θαλασσινή αύρα σε όλο το Νησί
νομίζω πως βρίσκομαι σε ένα
επίγειο παράδεισο …!
Μυρωμένο αγιόκλημα , βασιλικός
χάδι του ανέμου , γεύση αλμύρας ,
στο πευκόφυτο Βενετσιάνικο Κάστρο
εδω στον τόπο που ζω ευλογία Θεού !
Στην εποχή των μύθων ανατρέχει
ο λογισμός μου …
Ο στοχασμός κι η αναζήτηση μου
για την θαλασσόβρεχτη ακρογιαλιά
που η άμμος μοιάζει σεντόνι απο
υφάδι χρυσό και τα βοτσαλάκια
λαμποκοπούν σαν μικρά κρινάκια
σε ανθοστόλιστο κήπο της Αστάρτης !
Soula Maropaki

μνήμη όπως χείμαρρος

13932748_1805241656372828_312838006997202451_n

αδιόρατες κινήσεις κι ατελείωτες
δεν ήξεραν πώς να αποκτήσουν σώμα
κι απόμειναν λιγάκι μπερδεμένες
να έρχονται ακάλεστες κάθε που αναπάντεχα
σε μια στροφή του στίχου λες «να έτσι ήταν τότε»
και αφήνεις απ’ τα χέρια σου να πέσει ξεθωριασμένη μνήμη
λειψό το βάρος της κι όμως ασήκωτο
σαν μισανοίγει ένα παράθυρο κι απ’ έξω τίποτα δεν βλέπεις
απ’ όσα κάποτε εκεί
μα πάλι σίγουρο δεν είναι πως θα ’θελες να δεις
όλα τα μισακάρικα τα ατελή
εσύ που μόνο πλήρη κύκλο αγάπαγες
μισούσες τα αφόρετα τα καταπιεσμένα
επιθυμίες ανείπωτες και τα λοιπά που δένουν το κορμί
και συ το ήθελες πάντοτε ελεύθερα να φλέγεται
και λέω τώρα πως φταίει και ετούτος
ο ζεστός του αυγούστου ο μήνας
που φέρνει άλλες φλόγες στο μυαλό

Διώνη Δημητριάδου
(Jean Baptiste Simeon Chardin, basket with wild strawberries, 1761)

 

Ερωτά μου, Θάλασσα ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ

13912512_1805242276372766_8097326149096355311_n

Ήταν τότε που αφουγκραζόμουν σαν παιδί
λογιών-λογιών ήχους απ’ της ζωής τη μουσική,
πότε σε λόφων σκαρφαλώνοντας την κορυφή,
πότε σε κοιλάδα παίζοντας δροσερή.
Μ’ από «υδάτων πολλών» να βγαίνει φωνή
σαν άκουσα τη δική σου βουή
να με τυλίγει, μια βουή σαν μες από κοχύλι,
φωνή γλυκόλαλη, βουή μακρινή
σάμπως κι ήταν από των Σειρήνων τα χείλη,
δεν κάλυψα τ’ αυτιά και μου συνεπήρε το νου
για ατέλειωτο ταξίδι.
Και το γαλάζιο χρώμα τ’ ουρανού
που αιώνια λαμπυρίζει
στην άπλα του νερού, ολούθε, παντού
σαν άρχισε την ψυχή μου να πλημμυρίζει,
μια σχέση μ’ έδεσε μαζί σου καταλυτική,
που θα την έλεγα πολύ κι άκρως ερωτική.

Έρωτά μου θάλασσα, θάλασσα γαλανή,
με τις δαντελένιες σου ακρογιαλιές,
θάλασσα Ελληνική!
Ω, Το ηχολόγημα σου,
για εξερευνήσεις και παιχνίδια σαν με καλεί
όμοια σαν το χελωνάκι στην ακροθαλασσιά
που η άμπωτη το άφησε κοιμισμένο,
ξυπνώ και μάτι γλαρωμένο
γοργά τρέχω
κατά κει που την δροσιά σου
οσφραίνομαι την αλμυρή.
Κι ω! Με πόση εμπιστοσύνη
σε σένα προστρέχω
το εντός μου να κατακλύσεις γαλήνη!
Με σιγουριά στην αγκαλιά σου
πάντοτε πέφτω
και στα χάδια σου όταν παραδίνω το κορμί
έτσι όπως στον αγαπημένο εραστή,
ω, πώς γίνομαι ο άνεμος μες το νερό
και νερό μες τη γη
κι αναδύομαι απ’ το βυθό
σαν αναβλύζουσα εξευγενισμένη πηγή!

Κι όταν ξαπλώνω στην αμμουδιά σου,
με μάτια κλειστά πλάι στα ήσυχα νερά,
το απαλό νανούρισμά σου,
ω! πώς ηρεμεί ο νους κι η καρδιά!
Με του φλοίσβου σου την ατέρμονη μουσική
πώς παρασύρονται ζωής οδυνηροί συλλογισμοί!
Κι αποξεχνώντας το αδιάκοπο τρεχαλητό
στα τσιμεντένια πλακόστρωτα μες τις μίζερες πολιτείες,
ξεφεύγοντας κι απ’ των ανθρώπων τις μικρολογίες,
πώς ξανοίγεται στον κόσμο του ωραίου το μυαλό!.

Σαϊτα το είναι μου γίνεται τότε λευκή
και σκαρφαλώνοντας στων γλάρων τα φτερά,
μαζί τους σπαθίζει τον αιθέρα τον γαλανό.
Κι ως αστραπή
η ψυχή μου πετά
και ταξιδεύει…. ταξιδεύει ως τους κόρφους τ’ ουρανού,
στο μυστικό
τέμενος να φθάσει ενός κόσμου Ιδανικού.
ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΟΥ «ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΕΙΔΥΛΛΙΑ»

Η ΜΙΚΡΗ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΣΑ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ

13903315_1805599599670367_1835577024935723455_n

Στην άκρη του Αιγαίου, ένα νησί,
κρατά ζωντανή την αρχοντιά και
την αίγλη των προηγούμενων αιώνων!
Σαν ζωγραφιά μοιάζει η Σύμη,
η αρχόντισσα των Δωδεκανήσων !
Άφθονες οι φυσικές ομορφιές !
Τα δάση, τις πηγές, τη θάλασσα,
τους γλυκούς ανέμους, το φως,
τις μυρωδιές της, που κινητοποιούν
όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις!
Τα νεοκλασικά της Σύμης, σε
ταξιδεύουν στο παρελθόν την αίγλη !
Ώχρα, σομόν, κόκκινο, γαλάζιο, μπλε,
γκρί,τα Αιγαιοπελαγίτικα χρώματα !
Η Σύμη διασχίζεται από δαιδαλώδη
πλακόστρωτα δρομάκια και καλντερίμια.
Τα καλντερίμια και οι αύλες γεμάτα με
πανέμορφα κυκλάμινα, βιολέτες και
αγιόκλημα που σκορπίζουν απαλή
ευωδία !
Απ´το γιαλό αρχίζει η στράτα, μια
στράτα ζωγραφιά με πέτρινα,
φαρδιά σκαλοπάτια που οδηγούν
από το Γιαλό στην Άνω Σύμη
μια πολιτεία που μοιάζει να ξεπήδησε
από σελίδες παλιού βιβλίου.
Από εδώ, καθώς το ηλιοβασίλεμα λούζει
το Γιαλό, μαγεύει τον επισκέπτη !
Όλο το Αιγαίο στα πόδια του !
Ο γιαλός φωτίστηκε λες και γέμισε
πυγολαμπίδες!
Και στην άλλη άκρη της Σύμης
ο Ταξιάρχης Μιχαήλ ο Πανορμίτης
τον περιμένει!
Soula Maropaki

Κατοικείται από τα προϊστορικά ακόμα χρόνια. Είναι γνωστή από τη μυθολογία. Σε αυτό το νησί γεννήθηκαν οι Τρεις Χάριτες. Το σημερινό όνομά της το οφείλει στη Νύμφη Σύμη, που κατά το μύθο ζευγάρωσε με τον Ποσειδώνα, θεό της θάλασσας.

«Οι Τρεις Χάριτες», Jean-Jacques Pradier, 1831, Μουσείο Λούβρου, Γαλλία

Μόνη αλήθειά μου

13932665_1805654689664858_4371553744683303523_n

Ακόμα μια στιγμή μέσα στις λεύκες
τα άγνωστα χείλη σου.
Ακόμα μια στιγμή
στις καταδεκτικές θάλασσες
τα εαρινά σου όνειρα.

Μια στιγμή σ’ αυτά σου
τα όνειρα
που ανάβουν τα ποιήματα
και χάνονται.

Είναι καιρός που ρίχτηκε η σιωπή
καταπάνω στον άνεμο.
Κι αυτός φυλάκισε στο στήθος του
το αστέρι που πόθησες να βρεις
στην ξενιτιά σου.

Όταν σώζεις το σκοτάδι
κι έρχεσαι με την ανατολή
εγώ σε αποκαλώ: Μόνη αλήθειά μου.
Όταν φεγγοβολάς στον ήλιο
που ακουμπά σπάταλα πάνω σου
ηλιοβροχές και δυνατές σιωπές
εγώ σε αποκαλώ: Μόνη αλήθειά μου.

Κάθε που αλλάζει η στιγμή
σφίγγω τα χέρια μου ως το τέρμα.
Εσύ φεύγεις, χάνεσαι.
Πού είσαι; Φωνάζω.
Και δάση, νερά, ουρανός, θάλασσα
δεν υπάρχουν.

~στέλλα βρακά~

Εικαστικό : Rosario Morello

Ατέλειωτος ο δρόμος…(απο την 10η/νεα ποιητ.συλλογή)

13901345_1805699546327039_3262790035656570860_n

Ατέλειωτος ο χρόνος στη σύντομη ζωή,
ο χρόνος είναι πόνος,
δύσβατη διαδρομή..!
Ο πόνος είναι δρόμος,
δρόμος είναι η ζωή.
Η σκέψη σκαλοπάτι,
καρδιά που σ’ οδηγεί..!
Με πόση αδιαφορία οι λέξεις
προσπερνούν..
Τον δρόμο περιγράφουν,
μα…δεν τον περπατούν..!(Στέλλα Σοφια Ζυγουρη2013)