Αρχείο | Αύγουστος 3, 2016

ΚΑΜΙΑ – ΦΟΡΑ ….

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Ο κύκλος της ζωής αέναος ….
Πότε φως, πότε σκοτάδι εναλλάσσονται
χωρίς έμεις να μπορούμε να διαλέξουμε …
Καμιά φορά μας εγκλωβίζει στο χάος .
Στο χάος που κατατρώει την ψυχή και
την καρδιά μας ….
Χάνεις αύτα που αγαπάς ….
Δεν υπάρχει τίποτα γύρω σου…..
Κι η βάρκα μου λικνίζεται στα κύματα,
κύματα που δεν δέχονται αλλαγές στην
πορεία τους,με πάνε, όπου εκείνα θέλουν….
Σε αμμουδιές αφιλόξενες με πετράδια
διάφανα και κογχυλια , που όταν τα
βάλεις στα αυτιά σου, νομίζιεις ότι
ακούς τον φλοίσβο των κυμάτων
και τον ήχο του μελτεμιού…
Τα θεία δώρα του Θεού που κανένας δεν
έχει δικαίωμα να παρέμβει …..
Soula Maropak

Π Ο Ι Η Σ Η Ε Ι Ν Α Ι……

13230289_1769801579916836_8076606549409094653_n

Εκεχειρία, στο ξαναμέτρημα του τόπου,
Φωτοχυσία, το φως της ψυχής που σε έλκει,
Μνήμη, ώ πυρακτωμένη εσπέρα αιγιαλού,
Κάρτερ, το περιεχόμενο που μας λείπει,
Παπαθανασόπουλος, ο περίπλους του πνεύματος,
Φωστιέρης, ό,τι εμπεριέχει ο λόγος κι η λέξη,
Σκανάτοβιτς, άνθος η μυθοπλασία του χρόνου,
Σταφυλάς, ένας απλοέλληνας των ρωμιών,
Καραμβάλης ,»λάδι ψυχής σε καντηλάκι αγρύπνιας»,
Ευαγγέλου, ζήσε την αισθητική της τέχνης,
Βρεττάκος, μιαν αγάπη ατελεύτητος έρχεται,
Καββαδίας, μακρινό λιμάνι μου κατευώδιο,
Βάρναλης, ό,τι μου καθρεφτίζει το ποτήρι,
Πορφύρας, ω διάφανο καλωσόρισμα ψυχής,
Κωστίδης, πώς ο χρόνος τυλίγεται μέσα μας?
Ο,τι άγραφο μένει σωρός από φύκια,
σαν αργοθάνατη προοπτική του παντός,
λογοπύρινη λάβα κατακαίει την αίσθηση.

Αφιερωμένο στους ποιητές-ιες, ο Ηλιος
της Δικαιοσύνης και της ΖΩΗΣ, ν’ ακολουθεί
Τ Η Ν Π Ο Ρ Ε Ι Α Τ Ο Υ Σ

Κώστας Καρούσος

Η Νεραϊδα των Παραμυθιών Μου

13872660_1804858173077843_5803698810370074526_n

Μικρή μου Νεραΐδα
έγειρες σαν χάδι απαλό
στην αγκαλιά μου.
Λουλούδια πλεγμένα,
στόλισαν
τα ανέμελα μαλλιά σου.

Ένα δάκρυ κύλησε
σαν ευλογία μυστική
στο βυθό των Ωκεανών μου.
Αιωρήθηκες σαν δροσοσταλίδα
φώλιασα στο προσκέφαλό σου
με αγόγγυστη λαχτάρα..

Άπλωσα τα Χέρια μου,
κοιτάζοντας σε..
με ταξίδεψες
με το μαγεμένο σου αυλό.

Αγαλλίασε η ψυχή μου,
μικρές ανάσες χαμογέλασαν
Αγαπημένη μου.

Παραμυθένια όνειρα σταλάξανε
στου ουρανού το σκέπασμα
ξεδιπλώθηκαν στο αθώο βλέμμα σου.

Αποκοιμήσου…
στο βαθύ νανούρισμα μου
Μικρή νεράιδα των παραμυθιών μου..

Μίνα Μπουλέκου

Η ΙΕΡΕΙΑ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟΥ

13903291_1804857426411251_8236541409577122926_n

Εχάθηκα μες στους χορούς
αυτούς , του δίσκου της Φαιστού ,
κι αναζητώ μες στις στροφές
την κόρη Ιέρεια του χθες ,
που έψαλε τις προσευχές
μες στους Ναούς για τις ψυχές .

Φορούσε φυλακτό μικρό
όλο με πέτρα σκαλιστό ,
κι είχε στην μέση ασημί
διαμάντι σαν βαθιά πληγή ,
Θεού σημάδι μυστικό
να μην την < πιάνει > το κακό .

Και πάνω στα ξανθά μαλλιά
ένα ανθάκι μυγδαλιάς
και μι΄ ανεξίτηλη γραφή
πάνω στο μπράτσο το δεξί :
Ποτέ στα χείλη μου φιλί
αυτ΄ η καρδιά δεν θα δεχθεί ,

γιατί εγώ εδώ στη γη
είμαι το φως και η πνοή ,
είμαι η Ελλάδα που γεννά
εκεί που ο θάνατος νικά ,
είμαι η Ελπίδα της αυγής
και ο Ιχώρας της ζωής….

Θριαμβικά προσκύνησα
κι ένα μου δάκρυ κύλησα ,
πάνω στον δίσκο της Φαιστού
για την Ιέρεια του Θεού ,
που αιώνες τώρα μας καλεί
στην Ατραυμάτιστη Ζωή….

Νίκος Δημογκότσης

Mεθυσμένος Ωκεανός

13902767_1804845239745803_4451998264443886955_n

Στης άμπωτης τη ραγισμένη φλέβα,
ξαπόστασα.
Τα δώρα ονειρευόμουν της παλίρροιας.
Υδάτινες προσμονές στα περάσματα των βράχων,
οχλοβοή στης πλημμυρίδας τα σπλάχνα.
Σε συνεύρεσης αντίθεση,
θεατής στο φιλόξενο της μοίρας τους.
Σπαρτά κοχύλια στα κηπάρια της άμμου,
ανεμώνες ξώπλατες σεργιάνιζαν στα αβαθή.
Ένα χρώμα εφηβείας είχαν στα μάγουλα,
μια κάτοψη ονείρων στα ρηχά των στιγμών.
Θωπείας δάχτυλα τα μάτια του κόσμου,
τον μικρόκοσμο νανούριζαν του θαλασσόκαμπου.
Όλες οι αποχρώσεις του γαλάζιου,
όλα τα πέπλα του σμαραγδί
στου γιαλού τα πεντόβολα λογοδοτούσαν.
Μια μέρα χειμωνιάτικη, μια νύχτα Μαγιού,
του νου το τρεχαντήρι φυγάδεψε τη σκέψη
στης αγκαλιάς της την απλωσιά.
Γοργόνας μορφή γυρόφερνε τα πέλαγα
κι όλο ρωτούσε.
Ζει; Ζει και βασιλεύει,
απαντούσαν τ’ αφροδεμένα κύματα.
Ναι κυρά μου, είπε ο συνωμότης άνεμος
και λούφαξε στα θαλασσόσπιτα του θρύλου.
Ήταν η ώρα που το φεγγάρι αντάμωσε
το μεθυσμένο Ωκεανό,
ήταν η στιγμή
που ξόφλησε τα χρέη του ο καιρός.

Φωτεινή Γεωργαντάκη Ψυχογυιού

3/8/2016

~Μέλη Φωτιάδου~

13932927_1804842199746107_8545026221428655463_n

Ένα ξωκλήσι δίχως αγίους η καρδιά μου.
Πύρινο κατηγορώ !
Εσένα έρωτα κατηγορώ…
Μαντάλωσες τα όνειρα μου..
Υπέγραψες την καταδίκη μου σε κόλλα σιωπής..
Μια μοναξιά σε μπουντρούμι απομόνωσης!
Ασέλγησες πάνω στην ψυχή μου!λήστεψες τον λογισμό και λάβωσες την ψυχή μου!
Κατηγορώ…
Εσένα έρωτα κατηγορώ…
Με έστειλες στην πόρτα της τρέλας…κι όσο εγώ της χτυπούσα να ανοίξει….τόσο κώφευε στα ουρλιαχτά μου..
Κατηγορώ….
που στο βωμό θυσίασες τα τόσα σ αγαπώ!
Κατηγορώ!
Την εκκωφαντική, απουσία σου στον θάνατο της αγάπης….
Εσένα έρωτα κατηγορώ………που τώρα πιά οι λέξεις μου δεν έχουνε σκοπό.…πένθιμου ήχου εγκώμιο, σε μοιρολογιτό!
Και οι Κυριακές που στρώνανε για μένα αγιασμό……Παρασκευές που ντύνονται επιτάφιου σταυρό…
Εσένα έρωτα κατηγορώ………ακίδα ήσουν που μύριζα σε ρόδο πορφυρό!

~Μέλη Φωτιάδου~

Μοναδικέ μου Άυγουστε

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

Μοναδικές οι άκρες
του Αυγούστου
Κάτω από το φεγγαρόφωτο
Παίζουν οι άνθρωποι
την όμορφη αγάπη
στα πονεμένα τους
χέρια
Είναι τα νυχτολούλουδα του
Αυγούστου
στο απόγειο του καλοκαιριου
Στα ξημερώματα
Όταν κλείνουν τα φώτα
των αστεριών
Εξωστρακίζει η αγάπη
σε σχήματα κύκλους
τετράγωνα στην καρδιά
Τότε κλαίμε εντός μας
για τις ψυχές που δεν
χαιδέψαμε
Μοναδικέ μου Άυγουστε
Εκεί πάλι θα με βρείς
Στο ξωκλήση κάθε
της Παναγίας γιορτή
Να πετάω πάνω σε λεύκα τούλια
μικρά γυψόφυλλα
άσπρα τριαντάφυλλα
Να μαραίνει το μίσος
να ανθίζει η αγάπη

Georgia Demperdemidou

ΜΙΛΗΣΕ ΜΟΥ

13600182_1793540457542948_774562153214881044_n

Μίλησέ μου για τα λουλούδια σου
γαι τα χρώματα που τα ντύνεις
και τα κάνεις παιδιά,μελισσόπουλα
φιλί απ’τον πρώτο σου έρωτα
κι αγάπη δική σου.
Μίλησέ μου για σένα
όταν αλλάζουν οι ώρες
κι οι άνθρωποι περνούν στην αυγή
κι άλλοι με μια προσευχή
σ’έναν λόφο των προφητών
στον Αποσπερίτη τους!
Μίλησέ μου με όνειρο
όπως μιλάνε τα άστρα τις νύχτες
όταν χαϊδεύουν το μεταξένιο σου πρόσωπο
κι εσύ χορεύεις ομορφιά μου
σαν Νηρηίδα του Αιγαίου
στη γαλάζια σου θάλασσα
με τα μελτεμάκια του Αυγούστου
που σε σπρώχνουν πιο βορεια!

Θεόδωρος Σαντάς

ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ Ή ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ

13873051_1804860529744274_8343794384445353004_n

Τα’χω τελικά χαμένα
ποιο είναι το δικό μου
και ποιο το δικό σου
ποια η αγάπη σου
και ποια η δική μου.
Φοβάμαι μην το όνειρο
το αποψιλώσει η βροχή
και το παρασύρουν οι χείμαρροι
φοβάμαι μην το κρύσταλλο της φωνής σου
περάσει τόσο βαθιά
που κι η ελάχιστη απουσία σου
θα είναι ένα τραγούδι λυπητερό
που θα ψάχνει τραγουδιστή να το τραγουδήσει.
Μα και τώρα
όλους τους στίχους που έγραψα ήδη
ψάχνω να βρω αν είναι
δικοί μου ή δικοί σου
για να ακριβολογώ αντλώ
απ’την κοινοκτημοσύνη
των άστρων μας!

Θεόδωρος Σαντάς,θεσσαλονίκη