Αρχείο | Αύγουστος 2016

Anna Dimaki

14095695_1816297285267265_2458202295825592051_n

Εμένα σε αγκύλες μην με κλείσεις.
Νιώθω ότι ασφυχτικά πιέζουν και ομαδοποιούν μέσα τους δεκάδες παρενθέσεις…
και τις πολλές τις παρενθέσεις στην ζωή μου εγώ δεν τις αντέχω.Εμένα μην με βάλεις σε παρενθέσεις.
Να ανοίγεις παρένθεση και να κλείνεις, εμένα δεν μου κάνει. Γιατί στην ζωή σου θέλω να είμαι κύριος αριθμός.
Ακέραιος και βασικός.
Κείμενο :Maro Verli
Artist by Anna Dimaki
(Ανήκει)

‘Ανάποδα στο κόκκινο»
(100cm x 100cm)»
Ελαιογραφία: Δημάκη Άννα
(Ανήκει)

opposite to red»
100 cm x 100 cm
oil on canvas
Anna Dimaki art creations

Το μερος το γνωστο

14089318_1816213658608961_6041055931601544912_n

Στο μερος το γνωστο πηγαινω..
Εκει που την αγαπη σου
παλια μουχες χαρισει…
εκει που τα δυο ματια σου
σε ονειρο ειχα κλεισει
μ ενα φιλι στα βλεφαρα
σαν χαδι στο μυαλο…

Σε ισκιο πευκου ξαπλωνες
με το κορμι να καιει
και μου στελνες το μηνυμα
μ ενα γλυκο φιλι..
Κι εγω κοντα σου ετρεχα
στην αγκαλια σου μεσα λες και
τριγυρω επεφταν χιλιαδες κεραυνοι…

Εριχνα μπρος στα ποδια σου
Μυριαδες σ αγαπω
και συ επανω παταγες
Στα ποιο ψηλα Ν ανεβεις
Κι εδινες στο τραγουδι μου
Τον πιο τρελλο ρυθμο
και μου λεγες στον ερωτα
παντοτε να χορευεις…

Ομως η μουσικη αυτη
σπαραζει τις καρδιες μας
και ο χορος που διαλεξες
ειναι χορος που Κλαιει
Και σβηνουν τα χαμογελα
χανονται οι χαρες μας
και στο μερος που σε αγαπησα
Μαυρη φωτια να καιει……

Pantelis Velkos

ΟΠΤΑΣΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙ

13239446_1770588846504776_8045021504984472561_n

Νύχτες σπασμένα καράβια
των ερώτων μου ναύτες υγροί ,
σε ποια χρόνου γερμένα παλάτια
ζείτε τώρα σαν ήλιοι σβηστοί .
Ποιες φουρτούνες σας πήραν μακριά μου
ποια νησιά πετρωμένα πενθούν ,
ποια φεγγάρια κρατούν τα όνειρα μου
και ποιες ώρες για μένα ρωτούν .

Οπτασία κορίτσι σε χάνω
κι αν σ΄ αγάπησα τόσο Εσύ ,
σ΄ άλλες πόλεις γυρίζεις , δεν φθάνω !
να σου πω δυο τραγούδια ψυχής .

Νύχτες κομμένα κεράσια
της αγάπης μου άνθη ξερά ,
σε ποιας πίκρας κρυμμένα καφάσια
ζείτε τώρα σαν λόγια νεκρά.
Ποιοι ανέμοι σας ρίξαν μακριά μου
ποια βουνά πυργωμένα σας ζουν ,
ποιες ελπίδες ξεχνούν την καρδιά μου
και ποιοι δρόμοι για μένα μιλούν .

Οπτασία κορίτσι δεν λύνω
όσα δένεις με κόμπους σφιχτά ,
οπτασία κορίτσι , δεν κρίνω !
όσα κάνεις αν είναι σωστά…

Νίκος Δημογκότσης

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ.

14089171_1816219358608391_3165429280358983805_n

τι κέρδισα πες μου.
εξόν των χειροκροτημάτων
ποιο ψεύδος ξεκούραστο
ταλαιπώρησε την τόση τη ζωή μου.
κι αν η αλήθεια δεν αληθεύει,
τότε ποιος αίλουρος θεός
κρύβεται κάτω απ’ το θεληματικό της
το πηγούνι
κι ένα λουλούδι δεν της περισσεύει.

ποιος αρχάριος και τιποτένιος
μεσήλικας στον καθρέφτη μου
νιος γίνεται και κάθε τόσο με παιδεύει.
ποια σκια ανάγλυφη σαν την κοιτώ
στον τοίχο μου γίνεται ατζέντης
που καλλιτέχνες ασήμαντους μου στέλνει
και πίσω ποτέ δεν τους πηγαίνει.

ποια λευκή μάγισσα
σαν από μισή γυναίκα ντυμένη
το πρόσωπο μου κάθε λίγο
το γερνάει και τ’ αγριεύει.
ποιος πλούσιος επαρχιώτης
μ’ εμπορεύεται
ανάμεσα σε δυο ποταμούς
και κάνει πως δεν με ξέρει.

ποια του παραδείσου πόρτα
όλο και θεριεύει
και ποια απέλπιδα προσπάθεια
δεν μου δίνει το ένα της το χέρι.


Δ. Δημητριάδης

ΤΟ ΔΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ

13245427_1770955236468137_4446060212333415437_n

Ξεχνάμε δυο λόγια
ευγνωμοσύνης να πούμε
σε πολλούς απ’ αυτούς
που μας ευεργέτησαν .
Όπως επιταχύνθηκαν οι ρυθμοί
η ζωή μας, αναπνέει με ίλιγγο .
Τρέχουμε να ενημερωθούμε
να προλάβουμε τις εξελίξεις
κι η αγωνία μας σπάει τη φλέβα μας
και ανθρώπους που μας έδωσαν
ένα χέρι βοήθειας
με τον άλφα ή βήτα τρόπο
-και χωρίς να μας έχουν ανάγκη-
εμείς με την απερισκεψία μας
χωρίς αιδώ ,ως θα’ λεγε ο Αλεξανδρινός
τους περνάμε βαθιά ,πίσω απ’τον ίσκιο μας
και δυο λόγια ευγνωμοσύνης
δε λέμε γι’αυτούς, κι ένα μήνυμα
με μια καλημέρα αγάπης
δεν στέλνουμε,να δουν κι εκείνοι
-ο χρυσός τους να λάμπει-
αυτό που μας έδωσαν
και βγήκαμε στον αφρό.
Κι όπως λεν οι πολλοί
το συναίσθημα της αχαριστίας
είναι το πιο πικρό.
Δε θρυμματίζονται όμως οι μνήμες
-επιστρέφουν πιο δυνατές –
και τότε λες ,τώρα
αυτή τη στιγμή θα γράψω
ένα ποίημα αστραπιαίο ,να τους πω ευχαριστώ
κι ας κουβαλάει τις αδυναμίες του όλες
γιατί το δις εξαμαρτείν
δεν προσιδιάζει σε συνετούς
και προπαντός σε ποιητές
που οφείλουν να δρουν και να στοχάζονται
με υπερβάλλουσα ευαισθησία!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσ/νίκη,28-8-2016

ΑθΑΝΑΤΗ ΓΑΡΔΕΝΙΑ…

14088481_1816208891942771_725894216082968633_n

Για ‘σε γαρδένια Αθάνατη
θα γίνει η καρδιά μου
όπως μια νύχτα απρόσμενα
ήρθες στα όνειρα μου…

Αμάραντη κι αληθινή
που νίκησε το χρόνο
τα πάνω κάτω έφερε
μια νύχτα εγινε η Αρχή μονάχα
κι εγεννήθη
μεσ’ την καρδιά μου
ξύπνησε το όνειρο
απ’τη λήθη…
Τέλος δεν θα ειδή ποτέ
Αθάνατη σαν πούλια
κι Αυγερινός του Πρωινού
στο στέριωμα του Ουρανού
μαζί με τα Ελεύθερα
Αετούς κι Αγριοπούλια…

Πίσω απ’ τον ήλιο έκρυψε
τα μάτια μου προσέχει…
απ’ τις αχτίνες μην καούν
Αθάνατη Γαρδένια μου
Ονειροσυννεφένια μου
παντοτεινά στην έννοια σου
ο λογισμός να τρέχει..

Tι κι αν βαρύς ειν’ ο χιονιάς
τι κι αν στο κρύο βρέχει
μόν’ μια Γαρδένια σαν κι αυτή
Αθάνατη κι Αληθινή
παντός καιρού…ΑΝΤΕΧΕΙ…( Ποίηση Μary Eliadi Μαίρη Ηλιάδη)
22.8.2013.

ΣΤΑ ΣΟΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Αυγουστιάτικο απόγευμα
στα δρομάκια του Βενετσιάνικου Κάστρου …!
Η παλιά πόλη ένας σωστός λαβύρινθος
από στενά περάσματα και καλντερίμια
που αστράφτουν με φρέσκο ασβέστη
κι οι αυλές των σπιτιών που μοσχοβολούν
από πάστρα και άρωμα των βασιλικών!
Πάνω από τους φράχτες αγιοκλήματα
περιελίσσονται με χρώματα
ρόδινα , κίτρινα κι απλώνονται
στους τοίχους,δίπλα στον δυόσμο
την μαντζουράνα που μας χαρίζουν
τα μύρα τους !
Μια πόλη με αντιθέσεις
με ιστορία που καταγράφεται
πριν από τα χρόνια του Μίνωα
με ομορφιές, φανερές και κρυμμένες !
Στο γραφικό λιμανάκι οι βαμμένες
βαρκούλες, λικνίζονται απαλά
στου πελαγίσιου ανέμου το φύσημα
κι ο φλοίσβος τις νανουρίζει γλυκά
ψιθυρίζοντας το όνομά τους!
Πεντακάθαρα, κρυστάλλινα
τα νερά της παραλίας στο διάφανο γαλάζιο τους.
Όλα τα χρώματα εμφανίζονται εκεί
με μεγαλοπρέπεια κι αστράφτουν !
Αυτή η πόλη,η πόλη μου είναι για μένα
ο συνεχής και ο ατέλειωτος έρωτας
που με εμπνέει να γράφω και να ερωτεύομαι
ό,τι κυοφορείται στα σπλάχνα
κι ό,τι έχει το αυθεντικό της το χρώμα
και ό,τι τραγουδιέται απ΄τα χείλη μας
και το λέμε δική της παράδοση
και της Κρήτης καμάρι!

Soula Maropaki 27/8/16

Καπτάν- Νικολής

14102640_1816216755275318_5190535863241091450_n

Εκεί στο ντόκο της μακρινής Οντέσσας
σκαρί γερό, πολιταξιδεμένο το καπτάν-Νικολής,
σκουριάζει αραγμένο. Καρτερά.
Λαμπρή του γυρισμού ημέρα,
όλο σιμώνει και δεν φτάνει.
Θύμισες από τα παλιά μέσα του κυνηγιούνται.
Μυρουδιές κυπαρισσιού που καίγεται
κι η νοικοκυροσύνη μιας λευκής μπουγάδας.
Άσπρα πανιά απλωμένα σε μια αυλή ανεμίζουν.
Βασιλικά, γαρούφαλα, γεράνια.
«Έρι…έρι…έρι» τ’ αρχαίο κείνο το ίσο να κρατά
μελωδικά και ταπεινά ο παπά-Λάμπρος
μες απ’ της Παναγιάς το ιερό.
Παράπονο και δάκρυ σε φόντο χρυσοπράσινο
και μπλε βαθύ.
Μοσχοβολούν το θυμιατό κι η παστρικάδα.
Αυτός είναι ο Τόπος.
Ανασαίνει λευτεριά στο νου και δάκρυ από πεθυμιά
στο μισεμό του.
…και καρτερά ο Νικολής
σαν ένα τρίχρονο παιδί το φίλεμα.
Αυλάκια οι ρυτίδες στο σκούρο μούτρο του,
υγρές.
Να δει και να μυρίσει,
πριν το στερνό του το ταξίδι,
την Ελλάδα.

~Ρένα Γέρου~

Έργο Σέργιος κοκκορης …. μεικτή τεχνική .. (μελάνι σέ λάδι καί ακρυλ

Γιώργος Καραγιάννης

13731733_1795812597315734_5779183152404956217_n

Αστράφτεις μες στο φως
και γίνεται λευκότερη η όψη σου
με το πλάγιασμα του ήλιου
κι ύστερα σιγά σιγά
με τυλίγεις με μια μεθυστική ευωδιά
που δεν την αλλάζω
κι ας νιώθω ζαλισμένος
που αναστατώνεις τη νύχτα μου
όταν σε μυρίζω,
για να μπαίνεις βαθύτερα στη μνήμη μου
όταν σ’ αγγίζω.

Δεν έχω κάτι άλλο
να ζητήσω απ’ τη ζωή…

Καρφώθηκες στο νου μου, γιασεμί
κι ακόμα δεν το ξέρεις.
Τίποτα δεν ορίζω…
Είμαι χαμένος.

16.8.2016
Γιώργος Καραγιάννης

Ακολουθεί ένα κείμενο/σχόλιο για το γιασεμί…
.
~ Ο «αθώος» ρομαντισμός του γιασεμιού ~

Κάθε λουλούδι εκπέμπει και διαχέει τέτοια ενέργεια
που ενεργοποιεί τα πιο ευγενικά μας συναισθήματα,
καθαγιάζοντας την ψυχή που αγαπά κι ερωτεύεται!
Το γιασεμί ειδικά, με το άρωμά του,
σε κυριεύει και σε αιχμαλωτίζει ολοκληρωτικά.
Διακατέχεται από υψηλό αίσθημα κτητικότητας
και απολυτότητας,
εδραιώνει και σφραγίζει μια σχέση,
μέσα από ένα «αθώο» ρομαντισμό
που σε κάνει κομμάτια και σε λιώνει…
Αυτή η μοναδικότητά του, είναι παροιμιώδης!
Και γι’ αυτό, με τίποτα δεν το αλλάζεις,
ειδικά όταν είσαι ερωτευμένος…!

Όλα αυτά όμως, τα συναισθήματα
πρέπει να τα δεις ήρεμα, χαλαρά
και να θέλεις ν’ ανοίξεις την καρδιά σου…
Να της δώσεις άνεση και χρόνο ν’ αναπνέει,
να μην πνίγεται μέσα στην πεζή καθημερινότητα,
που την αποπροσανατολίζει
και την κάνει να αισθάνεται κάθε στιγμή ναυαγισμένη
κι εκτοπισμένη απ’ το βαθύτερο νόημα
και την ουσία της αληθινής ζωής,
που την πληγώνει.

16/8/2016
Γιώργος Καραγιάννης

(* Το κείμενο αυτό, αγαπητές φίλες και φίλοι που σας επισύναψα, βγήκε αυθόρμητα από το διάλογο που είχα στο περιοδικό Ορίζοντες Τέχνης, με την εξαίρετη φίλη μου, Άννα Χατζημιχάλη, που μου έδωσε την ευκαιρία να σκεφτώ βαθύτερα για το γιασεμί και την ευχαριστώ πολύ!)

 

ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟ ΟΛΟ-ΓΡΑΜΜΑ

13962618_1807892842774376_9092447139033555110_n

Στον χυμό της τριανταφυλλιάς
βουτώ την πένα μου
για να σου γράψω.
Νάχεις το θαλασσί
στο μισάνοιχτο των καιρών πουκάμισο
και το γαλάζιο
στο ορθάνοιχτο των ουρανών σου.
Φύλακας του κήπου σου
πότισα απόψε ,το λιπόθυμο
του βασιλικού
που άνοιξε το πράσινο
των ματιών του
για να δούμε μαζί την Αυγουστιάτικη
ολοφεγγιά.
Ξέθαψε μου
ένα ναυτίλο ταξιδευτή
και μια αχιβάδα αγάπης,
απ’τον αμμόκοσμο της Αγιάς Γαλήνης.
Κι’ύστερα
άνοιξε την μαΪστρα του Αιγαίου
να σε φέρει κυματιστή
στα γραπτά μου.
Εκεί
στον ναό του Σουνίου
χαμογελώντας,
αγκαλιά με τον Ποσειδώνα
κι’ενα κλαράκι βασιλικού
στης ψυχής μου το μανουάλι,
θα υμνήσουμε την άφιξη
της πανσέληνου
και της δικής σου.

Πνευμ.δικ. Γιάννης Φιλιππάκης 18/8/2016