Αρχείο | Αύγουστος 2016

ΤΩΝ ΠΛΕΙΑΔΩΝ ΚΟΡΗ Τραγούδια της αυγής

14095797_1817054531858207_7974030392051398789_n

τι να σου χαρίσω
χρόνια σ’αγαπώ!
Δε σου το’πα ακόμα
στο μικρό μου δώμα
γράφω έναν σκοπό.
Να σου πουν οι ανέμοι
ό,τι αυτό που τρέμει
μάτια μου είμαι εγώ!

Στα μικρά μου χρόνια
στου χωριού τ’αλώνια
έτρεχα εγώ.
Των Πλειάδων κόρη
το γλυκό σου αγόρι
ήμουν λέει εγώ!

Θεόδωρος Σαντάς

Φωτογραφία : Πλειάδες

Απαύγασμα του έρωτα…

14064060_1816516478578679_8712135538951066335_n

Βαθιά μες στο απαύγασμα των θαλερών των τόπων,
στις άκρες τις ανασαιμιάς που τελειωμό δεν έχει,
στέκει μονάχη κορασιά, αλάργα των ανθρώπων
τις μαύρες τις ανασκελιές και κρίνος την προσέχει.
~
Στο βλέμμα της κρατά σκιά, θα ‘ναι για το χαμό της,
στα χείλη της που ‘ναι ογρά βαστά τον οργασμό της,
στα στήθια της ανατριχιές ορθώνουν τον καημό της
που άφησε να ξεψυχά σ’ αυτόν το τελειωμό της.
~
Αγγέλων στέμμα στα μαλλιά, δεκάξι χρόνων αίμα,
τον πόθο της ακούμπησε τον άφησε στο κύμα
στου φλοίσβου τις αναριγιές στου μπάτη της το γνέμα
π’ απλόχερα της άφησε στης ήβης της το ντύμα.
~
Κι έτσι μικρή απόκαμε, μοσχοβολιά μυρίζει
κάποιοι είπαν μοναχή στον ουρανό γυρίζει…

Θανάσης Καραθύμιος Σεκλιζιώτης
15 σύλλαβο σονέτο Αγγλικού τύπου

ο καμβάς

14095788_1816776015219392_1707778032389437724_n

Ήσουν απέναντί μου, τόσο όμορφη!
Εγώ σε στόλιζα στο φεγγαρόφωτο…

Κένταγα ευχές στα μαλλιά σου,
για να γεμίζει με χρυσάφι ο κόσμος μου.

Άπλωνα την μικρή και την μεγάλη άρκτο στo
πρόσωπό σου,
για να κρέμονται τα μάτια μου.

Και τις μέρες, φύτευα ήλιους στο χαμόγελό
σου,
για να μη μένω άδειος από την παρουσία σου.

Βραδιάζει,
Ξημερώνει, να είσαι πάντα εκεί σαν
αριστούργημα του Μοντιλιάνι.

Τώρα κοιτάζω στον καμβά τις σκιές,
τα ξεπλυμένα χρώματα.
Πόσο τέλεια ζωγραφίζει η καρδιά!
Πόσο παράταιρες πινελιές τραβάει η ζωή!…

Ποιητική συλλογή » Ανεξαιρέτως »
Κώστας Βασιλάκος
18 Αυγούστου 2016
Πίνακας : Αμεντέο Μοντιλιάνι

ΝΥΜΦΕΣ

14199265_1816806151883045_645496544719652655_n

Θεϊκής καταγωγής μορφές,
πανέμορφες, ονειρικές,
που σαν τις αντικρίζει
ένας θνητός τα λογικά του
χάνει μπροστά στη θωριά τους.
Νεαρές στην ηλικία, στην ψυχή
στην καρδιά.
Ακούραστες.
Αεικίνητες.
Γενναιόδωρες, αφού
τροφοί θεών και ηρώων είναι.
Γλυκές φωνές
τραγουδούν ύμνους
χορεύοντας μαγευτικά
γύρω από
ποτάμια, λίμνες και δέντρα.
Παίζουν στα βουνά ανέμελες,
μικρές ψυχές όντας.
Σε νεραϊδοσπηλιές και
νεραϊδόβρυσες η κατοικία τους,
τρεφόμενες με αμβροσία.
Ζωογόνος η δύναμή τους
για την ύπαρξη ζωής
ως συνοδοί του γλυκού νερού
δημιουργοί της βλάστησης
και της γονιμότητας.
Θεές με την ευλογία τους,
τα ίδια τους τα παιδιά
που γέννησαν,
τους έδωσαν να τ’ αναθρέψουν,
κείνες τον τίτλο της μάνας να λάβουν.
Μάνα δε γίνεσαι μονάχα όταν γεννάς…
Ourania Vassilatou

Φωτογραφία : eva varveropou photography

στ. σταυρου – Αυτοπροσωπογραφιες

13731733_1795812597315734_5779183152404956217_n

Ευχαριστώ όσους με εγκατέλειψαν
γιατί δίχως αυτούς
δε θα μάθαινα ποτέ ποιοι άξιζαν να μείνουν,
όσους έμειναν
γιατί δίχως αυτούς
δε θα μάθαινα ποτέ πως όλοι
έχουμε κάτι που αξίζει ν’ αγαπηθεί.
Ευχαριστώ όσους έχτισαν
με τόση επιμέλεια τείχη γύρω μου
γιατί έτσι έμαθα πως τίποτε
δεν είναι ανυπέρβλητο.
Ευχαριστώ όσους με αυταπάρνηση
περπάτησαν μαζί μου μες το σκοτάδι
γιατί με έμαθαν πως δεν φτάνεις στον ήλιο
αν δεν αντέξεις ως την άκρη της νύχτας
κι όσους κράτησαν το χέρι μου
μες τη βροχή
γιατί με έμαθαν πως δεν μπορείς
να είσαι και το ποτάμι
και η γέφυρα σου ταυτόχρονα.
Κι αυτούς που δεν μ’ αγάπησαν
τους ευχαριστώ πιότερο απ’ όλους
γιατί με ανάγκασαν
να μ’ αγαπήσω εγω…

στ. σταυρου – Αυτοπροσωπογραφιες

Mixalis Dematas…

13873051_1804860529744274_8343794384445353004_n

Άσε με
να αισθάνομαι την αβαθή ψυχή σου .
Άσε με να θαυμάζω
το άβατο κορμί σου..
Η αγάπη σου
Βάλσαμο καρδιάς ,
γιασεμί αγαλματενιο.
Τα χέρια σου..
γλυκοχαραμα του έρωτα..
Ανθονερο της νύχτας ..
Γλυκοφιλω τα στάχυα της Ζωή σου..
Δάδα έγινε η καρδιά μου…
Δάδα για την αγκαλιά σου…
Η αγάπη σου μια χούφτα άνοιξη..
Μαύρη δαντέλα τα μαλλιά σου….
δέος ειναι η μάτια σου
μέσα στα μάτια μου..
Εαρινή η όψη του κορμιού σου…
Άνοιξη..
Έκλειψη σελήνης τα χείλη σου…
Έκλειψη του Έρωτα.

Άγριο θυμάρι γεννήθηκες
ελάφι των βουνών.
Φοράς στο σώμα σου
λευκό χιτώνα των αγγέλων..

Mixalis Dematas…

Ακριβή Μεριδιώτη Πηγή : Επάλληλες & παράλληλες Αντιδράσεις

14095719_1816816951881965_1125343042582956751_n

…Πως να ξεχάσω καλέ μου,
Τις μυστικές διαδρομές
Σαν το φιλί σου ιχνηλατούσε,
Του πόθου μας καυτές ακρογιαλιές;..
Πως να ξεχάσω τις ώρες,
Που κούρσευες ένα κορμί
Και κείνο για σένα γινόταν
Της λίρας σου θεια χορδή;..
Χορέψανε νεράιδες στο ρυθμό μας,
Αρχαίες μελωδίες των Θεών
Κι εκείνοι απ τον Όλυμπο κατέβηκαν
Να σμίξουν στη κοιλάδα των νυμφών..
Μας είδε η Πανσέληνος,
Το Κύμα κι η Ηχώ..
Μας είδε η Γοργόνα
Μας είδε κι η Σαπφώ..
Κι έτρεξαν να γράψουνε
Για μας καινούργιες ρίμες..
Στον κόσμο να χαρίσουνε
καυτές ωραίες μνήμες..
Τον έρωτα να υμνήσουνε..
Όπως εκείνες ξέρουν..
(Αφού κρυφοκοιτάξανε
Το λάγνο μας χορό)…..
*
Πως να ξεχάσω καλέ μου;.
……………………………
για να χορέψουμε ξανά,
Σε καρτερώ..

(ΑΜ)
Ακριβή Μεριδιώτη
Πηγή : Επάλληλες & παράλληλες Αντιδράσεις

Μαρία ( Μόιρα ) Μπιζάνου

14095876_1612720999025674_5089879009344778763_n

Άηχες οι λέξεις
Δακρύζουν στην απόγνωση
Και η απελπισία στάζει
Μύρο και θυμίαμα
Στο ασάλευτο κορμί μου…
Ψάχνει να αναπαυτεί
Κάτω από τη γη
Μέσα σ’ ένα φέρετρο
Που μέσα του κατρακυλούν
Οι νύχτες γεμάτες γιασεμί
Εκεί…
Η Απουσία σου θα ηχεί
Μονάχα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα
Συμφιλιωμένη με το Θάνατο
Θα ανθίζει σε σιωπηλά νερά

Μουσική του αίματος στις φλέβες
Που σπαρταρούν λίγο πριν ξεψυχήσουν
Σα δροσοσταλιά πάνω σε πορφυρό φύλλο.

Μαρία ( Μόιρα ) Μπιζάνου
29/ 8 / 2016 2:49 πμ

Χριστινα Υπερμαχου

14100358_1817051675191826_1216055099936740234_n

ΡΙδιαζόντως επικίνδυνος
ο υποσιτισμός
μα κι η επανάπαυση
στις δόξες της αριστοτεχνικής σου απραξίας.
Να είσαι ανήσυχος, να’ σαι καματερός.
Γλαροπουλιών φτερούγισμα
να πάλλει η ψυχή σου
Μήνα κουρνιάσουν σ’ έγκλειστους
των βράχων εφησυχασμούς
Κι άμα καταβυθίζεσαι
σαν τα πουλιά πετάξουν
μήνα κουρνιάζεις μ’ έπαρση
σ’ όστρακα του βυθού
Κει μέσα να οξιδώνεσαι
ώσπου τα κήτη που’ χεις μέσα σου
με δύναμη να πνίγεις
Τ’ απόσταγμα
της νόησης, της γνώσης, της σοφίας
στα χείλη σου να ραίνεται
ν’ ανθίζουνε ζουμπούλια
Στον αργαλειό δέσμη φωτός
σαν κάθεσαι να υφαίνεις
Πες πως η υφάντρια μάνα σου ζωή
σε μύησε στη τέχνη
Κι αν κάποτε σκουριάσει σου
των αντοχών τ’ αδράχτι
μη σωριαστούνε κατά γης
οι πόθοι και τα ονείρατα
του πάθους σου οι ορμές
Μ’ αρπάζουνε το άδραγμα
σπεύδουν βραδέως πεθυμιές
κάθονται όρθιες ευθύς
κι οι άοκνες διαθέσεις
Και μην ξεγελαστείς ποτέ
πως θαν’ μικρή η ανταμοιβή
απ’ τα προικιά που υφαίνεις
Αν δεν είσαι φυγόπονος
μα αδράχνεις τον σκοπό σου
κάποτε θα ευγνωμονείς
την μάνα υφάντρια σου ζωή
που τόσο γενναιόδωρα
το νήμα σού προσφέρει.

~Χριστινα Υπερμαχου~
Χριστινα Υπερμαχου

ΕΡΩΤΕΣ ΜΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ

13177241_10204573325012059_8095832292953789832_n

Τι να μου πουν οι Πανσέληνοι για τα μάτια σου
τι να μου πουν της αυγής οι γητειές
οι ηλιοβαφές που ομορφαίνουν
τα λυτά τα μαλλιά σου
κι η εφηβεία ροδοσταλάζει στα στήθη σου;
Άφησε τα κοχύλια να τραγουδήσουν
στου κορμιού σου τους όρμους
άφησε ένα παραπόρτι στο Χελιδόνι
να γευθεί την αθανασία
Τα Καλοκαίρια μου ,τα στέγνωσαν οι νοτιάδες
τους απόπλους, τους στέρησαν τα μελτέμια
τα ποιήματά μου, τα έπνιξε η Σαντορίνη
τα γράμματά μου, τα λόγχισαν οι πυράκανθοι .
Που να βρω μια ρομβία
να καταπραϋνω τη νύχτα
ν’ ασημώσω το όνειρο
να σε στέψω βασίλισσα
να ξεψυχήσω στης πέτρας το παρασάλεμα
και μ’ένα σου φύσημα
μ’ένα φιλί της ζωής να βρω μια αγάπη
εφτάφωτη σαν την Πούλια
απέραντη σαν τη θάλασσα
αληθινή σαν τον ήλιο
εκτυφλωτική σαν το φως!

Θεόδωρος Σαντάς