Αρχείο | Ιούλιος 24, 2016

ΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

13731449_1800331980197129_9151551125122390877_n

Στις σπηλιές που τις έγδερνε εξωτερικά ο ήλιος
στις εσοχές των χαδιών από χέρια ψημένα
ήρθαν και κάθησαν δύο περιστέρια.

Κρατούσαν στα ράμφη ένα γράμμα κι ένα πετράδι.
Η πέτρα ήταν μαγνήτης, ο φάκελος είχε περιθώρια ωχρά
Τα μάτια μας έλαμψαν αναζητώντας τις λέξεις στο χώρο
Ύστερα ξαπλώσαμε
στης θάλασσας την επιφάνεια, απαλό κι υγρό το σώμα
άρχισε να υπαγορεύει το περιστέρι
έχοντας τους δυο πόλους στο στόμα
λόγια μεταδοτικά
η γλώσσα του έβγαινε κάθε λίγο προκλητικά
γέμιζε τα περιθώρια, τα μάτια γύριζαν προς τον ουρανό
και χάνονταν μαζί με κάθε προσανατολισμό.
Κι όσο γράφονταν οι σελίδες
κι όσο έπεφτε η ένταση του ήλιου
και τα κοχύλια άνοιγαν πετώντας φλόγες
σχηματίστηκε ατμός
έβγαινε από σιφόνι πήλινο ξεχασμένο στα πλαϊνά πρανή
άρχισε η κατολίσθηση.

Εκείνες τις μέρες στις σπηλιές που τις κύκλωνε εμφατικά ο ήλιος
μέσα στα μεταλλικά νερά γράφτηκε η ιστορία.
Πέρασε ανάμεσα από τοιχία
μέσα απ’ τις σπείρες του κοχλία.
Κι αν όλα έγιναν λάσπη αργίλου και το τοπίο μοιάζει αγνώριστο
η διήγηση των επαναλαμβανόμενων ήχων
μας θυμίζει το μακρινό εκείνο τραγούδι
των χειρονομιών.

Σοφία Περδίκη

Το εικαστικό : Sedastian Sahchez

ΜΙΡΑΝΤΑ ΙΤΣΗ (Μια ταλαντούχα μοντέρνα ποιήτρια, μια πένα που υπόσχεται πολλά για το μέλλον) ΜΙΑ ΜΕΡΑ…

13770528_1005233072930445_902871557231371302_n

Μια μέρα …
όταν η σιωπή θα υψώσει
τοίχους πάγου μεταξύ μας,
μην αισθανθείς λυπημένος.
Θυμήσου τα πουλιά που έφερες
στον χειμώνα μου από τέσσερις εποχές.
Όταν τα φιλιά θα μισέψουν
σε άλλα χείλη,
μην αισθανθείς ενοχές.
Θα τραγουδήσω τα λουλούδια που φύτεψες
στις ρωγμές της ψυχής μου με τη φωνή σου.
Όταν τα δάχτυλά σου θ’ αγγίξουν
μεταξένια μαλλιά,
μην θυμηθείς τίποτα
από τις κλαίουσες ιτιές
που κοιμούνται στους ώμους μου.
Όταν η απόσταση θα γίνει μαύρη τρύπα,
που καταβροχθίζει τους αστερισμούς
των αστεριών που γεννήθηκαν μεταξύ μας,
μην κοιτάς πίσω.
Ούτε τις πολλές άγρυπνες ώρες
με την γλυκιά υποδοχή
«Καληνύχτα ψυχή μου»
μην περιμένεις πια.
Τα πρωινά …;
αν θέλεις ξέχασε τα κι αυτά,
άφησε να μαραθεί η αύρα των ψιθυρισμάτων
τοποθετημένα κάπως ανέμελα κάθε πρωί
στα άνθη του μαξιλαριού μου.
«Ξύπνα αγάπη μου,
αν δεν βγει ο ήλιος σήμερα
έχω το φως των ματιών σου».
Εγώ όχι, δεν υπόσχομαι ότι μπορώ να ξεχάσω.

Μεταγλώττισε από τ’ αλβανικά ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ