Αρχείο | Ιούλιος 10, 2016

ΛΑΠΗΘΟΣ

13592335_1794264524137208_7094464935353987415_n

Ωραία λοιπόν… ας συνεχίσουμε
κι άπόψε την κουβέντα μας στην
αστροφεγγιά δίπλα στη θάλασσα …
Ας μιλήσουμε για νέους κώδικες
επαφής, για άγνωστες νέες συγκίνησεις ….
Για νέα σχήματα που θα απορροφήσουν
τις μοναξιές …. για νέες ευαισθησίες ….
Νέες αισθήσεις …..
Νέες διαστάσεις ….
Για παιδιά χωρίς τους μύθους των μεγάλων .
Για ένα κόσμο χωρίς σύνορα. ….
Κουβέντα ας γίνεται …
Όσο θέλεις …
Πάντως ξέρω αρκετά καλά ότι αυτό το ….
Όνειρο
Είναι ΑΠΙΑΣΤΟ

Θεόδωρος Κουνάβης

Ιμερόεσσα = Θελκτική, ανάβει πόθους.
(Χαρακτηρισμός του αρχαίου
φιλόσοφου Αλέξανδρου Εφέσιου,
για τη Λάπηθο)

ΛΑΠΗΘΟΣ ΜΟΥ ΣΑΓΑΠΩ

13627089_1794264100803917_987048165442055482_n

Λ-άπηθος μου αγαπημένη, σ´εχω μέσα στην καρδιά μου
Α- ν και είμαι μακριά σου, η ψυχή μου είναι κοντά Σου
Π- ότε θάρθει εκείνη η μέρα , που σφιχτά θ´αγκαλιστούμε
Η-χοι καμπάνων ν´ακουστούν, χαρά να φέρουν μόνο
Θ-αρθεί αυτή η μέρα, όσος χρόνος κι αν περάσει
Ο-που όλοι μας μαζί, τραγούδια λευτεριάς θα λέμε
Σ-αγαπώ σε νοσταλγώ μου λείπει η ζεστασιά σου

Μ-όνο κόντα σου ζω, μόνο εσένα θέλω
Ο-χι λέμε στον κατακτητή, όχι θα λέμε πάντα
Υ-πομονή μόνο να κάνουμε όσο κι αν χρειαστεί

Σ-τον τόπο που πρωτόδαμε, το πρώτο μας το φως
Α-φήστε μας αλλόθρησκοι, να ζήσουμε για πάντα
Γ-ιατί μας εμποδίζετε ? στον τόπο μας να πάμε ?
Α-φού έκει ανήκουμε, εκει είναι η γη μας
Π-ου μας άφησαν, οι πρόγονοι μας να ζήσουμε για πάντα
Ω-σαννά όλοι θα ψάλλουμε στου γυρισμού την ώρα !

Το ποίημα αναρτήθηκε στο διαδύκτιο πριν πολλά χρόνια ! Δεν ανέφεραν το όνομα του Ποιητή .

Η φωτογραφία : Yioula Kreontos

Αφιερώνω αυτό το ποίημα στην πολυΑγαπημένη Ακριβή φίλη Natasa Tsakalidou Vitsiou …… ΘΛΙΨΗ….

13606626_1794146797482314_7705057778037400413_n

Ο μεγαλύτερος πόνος…της μάνας
που χάνει τον Αγγελο της…
και μένει πίσω χωρίς καρδιά…
χωρίς ψυχη…ενα σώμα άδειο
που κινείται…μόνο θλίψη …
Όσο και να περνάει ο χρόνος,
πάντα μια στιγμή, μια σκηνή,
μια μυρωδιά, θα ηχήσει το
καμπανάκι της μνήμης.
Θυμάσαι και χαμογελάς.
Θυμάσαι και δακρύζεις.
Μοναδικά τα κενά.
Φεύγουν οι άνθρωποι μας …..
Πώς να τα βάλεις με το θάνατο;
Πώς να γυρίσεις πίσω το χρόνο;
Φεύγουν αλλά σου αφήνουν μερίδιο
απ’ την αγάπη τους για να ‘χεις να
πορεύεσαι τις στιγμές που σου λείπουν……
Soula Maropaki

https://www.facebook.com/logotexnikiavra/posts/1189376901112649