Αρχείο | Ιούλιος 2016

ΜΙΡΑΝΤΑ ΙΤΣΗ (Μια ταλαντούχα μοντέρνα ποιήτρια, μια πένα που υπόσχεται πολλά για το μέλλον) ΜΙΑ ΜΕΡΑ…

13770528_1005233072930445_902871557231371302_n

Μια μέρα …
όταν η σιωπή θα υψώσει
τοίχους πάγου μεταξύ μας,
μην αισθανθείς λυπημένος.
Θυμήσου τα πουλιά που έφερες
στον χειμώνα μου από τέσσερις εποχές.
Όταν τα φιλιά θα μισέψουν
σε άλλα χείλη,
μην αισθανθείς ενοχές.
Θα τραγουδήσω τα λουλούδια που φύτεψες
στις ρωγμές της ψυχής μου με τη φωνή σου.
Όταν τα δάχτυλά σου θ’ αγγίξουν
μεταξένια μαλλιά,
μην θυμηθείς τίποτα
από τις κλαίουσες ιτιές
που κοιμούνται στους ώμους μου.
Όταν η απόσταση θα γίνει μαύρη τρύπα,
που καταβροχθίζει τους αστερισμούς
των αστεριών που γεννήθηκαν μεταξύ μας,
μην κοιτάς πίσω.
Ούτε τις πολλές άγρυπνες ώρες
με την γλυκιά υποδοχή
«Καληνύχτα ψυχή μου»
μην περιμένεις πια.
Τα πρωινά …;
αν θέλεις ξέχασε τα κι αυτά,
άφησε να μαραθεί η αύρα των ψιθυρισμάτων
τοποθετημένα κάπως ανέμελα κάθε πρωί
στα άνθη του μαξιλαριού μου.
«Ξύπνα αγάπη μου,
αν δεν βγει ο ήλιος σήμερα
έχω το φως των ματιών σου».
Εγώ όχι, δεν υπόσχομαι ότι μπορώ να ξεχάσω.

Μεταγλώττισε από τ’ αλβανικά ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ

ΒΛΑΣΟΒΑ ΜΟΥΣΤΑ (Μια καταξιωμένη ποιήτρια των αλβανικών γραμμάτων) ΕΡΧΟΜΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ

13731490_1004611746325911_2650565775565258288_n

Ταξίδευα,
Όταν μπροστά στο γυάλινο παράθυρο
Ο άνεμος,
Έπλεκε κίτρινα φύλλα σαν υφάδι
Ένιωσα
Σαν μαλακά χέρια
Που απλώνονταν να μου χαρίσουν χάδι …

Ήταν οι τελευταίες μέρες του καλοκαιριού
Και το φθινόπωρο έρχονταν με καλπασμό.

Το αυτοκίνητο έτρεχε
Και μου φάνηκε πάλι
Πως τα βουνά πλησίαζαν σ’ εμένα,
Να μου προσφέρουν τον ώμο
Για να ακουμπίσω το κεφάλι.

Ξεμπλέκονταν το κουβάρι των χιλιομέτρων
Πάνω σε λοφίσκους πόθου μεγάλωνε η νοσταλγία.

Ο δρόμος ήταν μακρινός …
Και ο νυσταγμένος ήλιος
Φίλησε τη θάλασσα
Τα κύματα
Καταβροχθίσαν όλη την πυρκαγιά,
Ο ήλιος χάθηκε στην απεραντοσύνη, μακριά!

Μόνο ο ήλιος του πόθου
Παρέμεινε ακλόνητος και φλογερός,
Έρχομαι κοντά σου! …

(Δημοσιεύθηκε στο βιβλίο «Γύρισε μου τον ήλιο» )

Μετάφρασε στα ελληνικά: ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ

ΑΡΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΚΙΝΟ

255316_433092606743620_1393516019_n (1)

Στα τείχη του Κάστρου βασιλεύει
ηρεμία καθώς πέφτει η νύχτα με
τα βελούδινα χρώματα !
Η δροσιά του αγέρα απαλό χάδι
σαν ερωτικό ανατρίχιασμα …!
Κι απ´ το στερέωμα τα αστέρια
λαμπιρίζουν πάνω στο κύμα
παίζοντας με αφρούς και κογχύλια !
Αναζωογονητικές μυρωδιές, αλμύρας
και δυόσμου , αρώματα απο σκίνο
και υάκινθο με ταξιδεύουν …!
Και δίνω κατευόδιο στο χρόνο
με μόνη ελπίδα το γλυκοχάραμα
της ευτιχίας …!
Φεγγοβολά η φαντασία μου και
γεμίζει η καρδιά μου με αγάπη !
Μόνο η αγάπη δείχνει το δρόμο
της ευτιχίας …..!
Soula Maropaki

 

ΝΟΤΕΣ – ΣΙΩΠΗΣ

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Εδώ στον κήπο με τα ρόδα, τη
γαζία να μοσχοβολά ο τόπος,με
γιασεμιά, πελαργόνια, κι όλα
της γης τα ξόμπλια …!
Απαλά το μελτεμάκι ,αρχίζει να πνέει
κι είναι ένα από εκείνα τα γλυκά
καλοκαιρινά δειλινά που η ψυχή μου
μοιάζει , θάλασσα του Αιγαίου …!
Κι ο ουρανός από πάνω μου
με χιλιάδες αστέρια, και
όπως με φυσά τούτο το γλυκό αεράκι
γίνομαι βαρκούλα
και δε σκέφτομαι προς τα
πού θα ταξιδεύω πιά…
Ταξίδεψα με τις νότες της
σιωπής,με το φως του φεγγαριού,
σε απρόσμενο όνειρο εκεί που
μαγικές αόρατες κλωστές με
κρατούν δεμένη με την αγάπη !
Όλα φωτίστηκαν και απέκτησαν
χρώμα ξαφνικά…!
Σε λάτρεψα με μια αγάπη ώριμη,
μια αγάπη που για πρώτη φορά
δε ζητούσα ανταπόδοση,
δεν απαιτούσα !
Η ψυχή μου ξεχείλισε
από αγάπη και έρωτα!
Soula Maropaki

ΙΚΕΣΙΑ

13055364_1759930857570575_2181496799337599921_n

Ουρανέ φίλε μου καλέ.
Είμαι η γη.
Τρυφερή λαχταριστή.
Σε παρακαλώ.
Αγκάλιασε με.
Κάνε μου έρωτα.
Με πάθος φίλησε με.
Αν κατέβω αγάπη μου για λίγο.
Πάλι ψηλά για πάντα θα μείνω.
Χάος απόστασης θα μας χωρίζει.
Αυτή η μοίρα θα μας ορίζει.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑ

13245427_1770955236468137_4446060212333415437_n

Πόση ευτυχία ξαφνικά
όταν οι ουρανοί τραγουδάνε για σένα
κι εσύ ταξιδεύεις με τ’άστρα του
το ταξίδι που ονειρευόσουνα μια ζωή!

Θεόδωρος Σαντάς

ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΙΛΠΝΌ ΚΑΙ ΩΡΑΙΟ

13102898_1768759653354362_5402517611493727576_n

Κορίτσι στιλπνό και ωραίο
που σε προίκισε ο θεός
με τα λαμπυρίσματα της αυγής
μην τη σπαταλάς τόση ομορφιά
και πληγώνεις τον έρωτα;
Κορίτσι που βεργολυγάς
και σκλαβώνεις τον ήλιο
που στενάζεις το κύμα
και σ’ερωτεύεται ο γιαλός
άφησε τα χρώματα που σε ντύνουν
να μοσχοβολήσουν στον κόρφο σου
Ποιος γλύπτης σμίλεψε το κορμί σου
και φθόνησαν στην Αμφίπολη οι Καρυάτιδες
την ευωδιά που αναδύεις
όταν σ’ αγγίζουν οι άνεμοι;
Έχει μια τελετουργία η ζωή
σαν το πέταγμα των πουλιών
που ξενιτεύονται να κυοφορήσουν την Άνοιξη
κι επιστρέφουν Φθινόπωρο.
Δες ,όλα τα τραγούδια που γράφω
για σένα μιλούν
κι αν τις νύχτες τις ψάξεις
ατέλειωτα ποιήματα θα βρεις
για το φιλί που δεν πήρα ακόμα
‘Έλα ,μη σκοντάφτεις
στο σύμπλεγμα των βραχονησίδων.
Υπάρχει ακόμα καιρός
κι ένας ουρανός που υπόσχεται
τον δικό μας Παράδεισο!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,20-7-2016

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΝΗΜΑΤΑ

13083232_1591829037797512_5772498911295471452_n (1)

Φυλακισμένα μνήματα
ψυχές λευτερωμένες
μέτρησα δεκατρείς φορές
θωριές μαρμαρωμένες

Ποιους να δικάσω Κύπρο μου
χίλιες ντροπές σε ζώνουν
τα κίτρα που μοσχοβολούν
οι εισβολές πληγώνουν
Ποιους να δικάσω Κύπρο μου
τα μνήματά σου αχνίζουν
της Αφροδίτης συ νησί
χίλιες χωσιές βιγλίζουν

Φυλακισμένα μνήματα
θάνατος δε λογιέται»
αγιασμένοι ήρωες
το φως σας δεν πουλιέται

Ποιους να δικάσω Κύπρο μου
χίλιες ντροπές σε ζώνουν
τα κίτρα που μοσχοβολούν
οι εισβολές πληγώνουν
Ποιους να δικάσω Κύπρο μου
τα μνήματά σου αχνίζουν
της Αφροδίτης συ νησί
χίλιες χωσιές βιγλίζουν

Φυλακισμένα μνήματα
το χώμα σας δακρύζω
κι εκεί στ ’απόσκια τ ’αηδονιού
στις Πλάτρες το σκορπίζω

Ποιους να δικάσω Κύπρο μου
χίλιες ντροπές σε ζώνουν
τα κίτρα που μοσχοβολούν
οι εισβολές πληγώνουν
Ποιους να δικάσω Κύπρο μου
τα μνήματά σου αχνίζουν
της Αφροδίτης συ νησί
χίλιες χωσιές βιγλίζουν

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,28-7-2013

Θεσσαλονίκη -Αιγαίο -Αμμόχωστος

13707776_1796204780609849_451433709331383010_n

Στο νησί των λεμονανθών
νεκρή είν’η Αμμόχωστος.
Μόνο οι μνήμες κρατούν
την ομορφιά της νωπή.
Πώς να μιλήσεις για πόλεις φαντάσματα
όταν φιμώνεται η αλήθεια;
Ποιος επιτέλους θα καταργήσει το άδικο;
Δε μιλώ για τον κατακτητή και τον έποικο.
Για οργανισμούς και για συμμαχίες μιλώ
που έχουν κλείσει τα μάτια στην εισβολή
για το σταυρό που κουβαλάν
όσοι πρόλαβαν μέσα απ’τη λαίλαπα
και γλίστρησαν στην ελευθερία
για των νεκρών το λιβάνι μιλώ
που τα σπλάχνα μας τα πυρπόλησε
και γίναμε ξενυχτισμένες σκιές .
Σε σας απευθύνομαι , τιμαριώτες της γης
λίγο πριν την Ανάσταση
και χάνομαι στα μονοπάτια του δάσους
να συναντήσω του Ιούδα το δέντρο
και να ακούσω το θρήνο της Αρσινόης .
Θαμμένα της Κύπρου τα όνειρα
αφήνουν το γόο τους.
Τα πουλιά έχουν σιωπήσει στις Πλάτρες
κι εγώ εκεί, να επιμένω στη διαδρομή
Θεσσαλονίκη –Αιγαίο-Αμμόχωστος
στο «Χριστός Ανέστη» να ξανακουστεί
στην εγκαταλελειμμένη Αμμόχωστο!

Θεόδωρος Σαντάς

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΝΗΜΑΤΑ Ευαγόρας Παλληκαρίδης Ο ΗΡΩΑΣ ΚΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

13710058_1796214643942196_4640503487844411751_n

Αυτόν που δεν τον έσβησε
των φεγγαριών η λήθη
είχε αστροφεγγιά στο νου
το φως είχε αγαπήσει.
Μάτια γαλάζια ουράνια
που είν’ τα μονοπάτια
του αγοριού ο έρωτας
κι ανέμων τα γινάτια.

Ο ήρωας κι ο ποιητής
μ’ένα κλωνάρι δυόσμο
φέρνει την Άνοιξη στη γη
τη λευτεριά στον κόσμο
Με του θανάτου το σχοινί
με το δικό σου αγώνα
της Κύπρου ύμνος έγινες
της Τσάδας Ευαγόρα.

Τώρα εκείνη η ανηφοριά
κι όλα τα μονοπάτια
φυλακισμένα μνήματα
είναι και κενοτάφια.
Γιαλούς θα κλάψουμε πολλούς
έτσι το γράφει η Μοίρα
μα θα τρανώσει η μυρτιά
θ ’απλώσει η ελπίδα.

Θεόδωρος Σαντάς,02/07/2013