Αρχείο | Ιούλιος 2016

ΑΕΝΑΗ ΑΓΑΠΗ

13879236_10206278713477940_2307567995770370341_n

Πέφτουν τα δάκρυα του φεγγαριού
στραφταλίζοντας πάνω στον αφρό της θάλασσας…
Κάθεται η κόρη μοναχή και περιμένει ,
προσμένει να ‘ρθει να την ανταμώσει ,
κείνος που έφυγε μια νύχτα ,
μια νύχτα που ο ουρανός είχε φεγγάρι.
Απόψε το ίδιο φεγγάρι ήρθε να της μηνύσει
τα άσχημα μαντάτα.
Τα ίχνη του είχε ακολουθήσει τότε ,
τον είδε που χάθηκε μια αυγή , ένα ξημέρωμα.
Λούζει τα ξέπλεκα μαλλιά της με το χρυσό του φως
και της μιλάει :
– Κόρη , άδικα περιμένεις …Δεν θα ξανάρθει …
Τον είδα που χάθηκε μια αυγή και ένα ξημέρωμα.
Μα … πριν χαθεί ψέλλισε τ’ όνομα σου…

Και τότε η θάλασσα και ο ουρανός γίνανε ένα
και η κραυγή της κόρης απλώθηκε στο απέραντο γαλάζιο. Βασιλική Μουργελά

Η ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

 

Η κάθε μέρα
είναι ένας στίχος ακόμα
για τη ζωή μας
ένα ευχαριστώ που υπάρχουμε .
Να υψώνεις τα μάτια στον ουρανό
και να λες
Θεέ μου στείλε μου έναν παράδεισο
να αγαπώ και να αγαπιέμαι!
Η κάθε μέρα
είναι ένα ποίημα των αιώνων
μες στις ανάσες που ταξιδεύουν
και ψηλαφίζουν το άπειρο
μα εμείς δεν το βλέπουμε
νιώθουμε να γυρίζει η ανέμη
κι ακούμε τον τριγμό της κλωστής!

Θεόδωρος Σαντάς,30-7-2016

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

13427922_1785764491653878_1330140571322039065_n

Τα αυγινά σου ποιήματα περιμένω
να παιχνιδίζουν με χρώματα
που ντύνεται η Άνοιξη
κι εσύ να γελάς
τρέχοντας στις ακρογιαλιές
και στις κοιλάδες των πεταλούδων
κι όλο να ψάχνεις στα Καλοκαίρια
το θαύμα των Καρυάτιδων
μες στη νύχτα αργά που πέφτει σιωπή
κι αρχίζει το μεγάλο ταξίδι του νου
και σε ψάχνω στο όνειρο!
Μοναχός δεν αντέχω.
Στις μεγάλες στιγμές
όταν διασπάται το άπειρο
σε δυο κύκλους στα μάτια μου
κάνω μια παύση
να περνάς ομορφιά μου,μόνον εσύ
να μπορείς να γράφεις
ποιήματα στολισμένα με ρόδα
και να τα υπογράφεις
με το ανεξίτηλο της καρδιάς
κι εγώ να τα ραίνω
μ’ένα δάκρυ ατελεύτητο
μην τα βασκάνουν οι ίσκιοι
και πονέσεις ξανά.
Πάρε τα φωνήεντα όλα
και κάνε τα μουσική μες στους στίχους σου
να έρχονται τα πουλιά
να σε καλημερίζουν στην πόρτα σου
να λεν, καλημέρα κυρά κι αρχόντισσα
χάρισέ μας τα ποιήματα της αυγής;

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,Κυριακή 31-7-2016

Κλεντησα με χρυσή κλωστή~

13645247_1803568029873524_3449653810012648893_n

Κέντησα με χρυσή κλωστή
διαμάντινη βελόνα….
μελάνι από την πηγή…
που έκλαιγε η γοργόνα..
με δάκρυ βαθυγάλαζο
θρεφόταν ή ελπίδα…
Τον χρόνο έκοβε στα δύο
με κοφτερή λεπίδα…
έκοβε κι έραβε ιστούς…
σε λήθαργο και χιόνια…
μέχρι να έρθει η στιγμή…
και η σωστή η ώρα…
να γράψω για τα μάτια σου…
στης άνοιξης την χώρα…
Από την ποιητική μου Συλλογή ~
Για τα μάτια σου μόνο ~.

Μαίρη Ηλιάδη.

Photo : Giwrgos Karagiannis Tsatsos.

Τι κι αν…

13895196_1803390393224621_3105342756530574688_n

Με το σώμα της νοσταλγίας σου αγκαλιάζομαι
καθώς έρχεσαι σαν το κατακάθι του μυαλού
σκέψη παλιά ακονισμένης μνήμης στην ψυχή…

Τι κι αν η ζωή έβγαλε τα παιδικά της ρούχα;
Γυμνοί καθώς απομείναμε μέσα στις μέρες
και λάμνουν τα κορμιά μας στις απουσίες τους
φτάνει εκείνος ο ανασασμός του πρώτου ονείρου
με το άκοπο φωτεινό του φιλί καινούργια υπόσχεση
που λιώνει στα χείλη σου αγαπημένες σιωπές…

Κι αυτό το τοπίο της εγκατάλειψης, θα με ρωτήσεις,
τι είναι; Τίποτα θα σου πω. Τίποτα πια δε μας ανήκει…
άλλο απ’ την ελπίδα να ξαναχτίσουμε τα όνειρα μας!

Γιατί αυτό το τοπίο…
δεν είναι παρά η άρνηση της ψυχής μας στο μέλλον!
Σπύρος Ποταμίτης .

Αφιερωμένο στην φίλη Υψιπύλη. Τούλα Μπαρνασά.

427514_2794137623913_393852014_n

Τι είναι άραγε η Εμορφιά; Γιατί άλλο το Ωραίο
και άλλο ή Eμορφιά.

Όπως λέμε άλλο το άστρι της Aμαζόνας που φωσφορίζει
στον Ωρίωνα
και άλλο το σύνολο τού έναστρου ουρανού
που σου κόβει την αναπνοή .

Tά κοχύλια της πορφύρας είναι ή Eμορφιά ,που ανοίγουνε
στην άβυσσο …για να αιματοστάζει ή διαδοχή του κόσμου
στίς χλαμύδες της θνητότητας.

Eίναι οί πλανήτες που χορεύουν στίς έλξεις τών άστρων ,
τα μέταλλα, τα βουνά, οί θάλασσες η αρμονία
και η κοσμική μουσική,
που ενορχηστρώνει τα νεφελώματα και τα αεριώδη συσσωματώματα.

Ή Eμορφιά είναι ό Θεός μαζί και ό Δαίμονας,
εκείνη η άμιλλα ή μυστήρια,που μεταλλάζει στο πεπτικό
χημέιο των πλασμάτων το θάνατο σε ζωή
και κάνει το έγκλημα συνέπεια.

Tό μαργαριτάρι της είναι το κενοτάφιο ενός παράσιτου
και το σκουλήκι της είναι η μετάλλαξη και η μοιράια κατάληξη
του πιό άσπιλου ανθού της.

Γύρω μας είναι και απλώνεται. Ξεχειλίζει από τις γεωμετρίες,
την τροπόσφαιρα και τους αειφανείς αστερισμούς,
απο τα λευκοκύτταρα, την υπόφυση, τίς αδρεναλίνες
και τα οιστρογόνα.

Πλέγμα τής αντίθεσης είναι οί αιτίες της.
Tραύμα του κόσμου τρέμουλο και της αβύσσου βάμμα.

Mέταλλα είναι και οι μαγνητικοί σπασμοί, που σπάζουν
τα άστρα στις φωτοθάλασσες τού απέιρου.

Mύριοι είναι ζάπφειροι και δισμμύριοι οπάλιοι!
Aστριοι είναι κυανοί, αρράγιστοι όνυχες,
αχάτες, αδάμαντες, οξύδεια, αρσενικά
και κατακόκκινες σκωρίες.

Πλήθια τα μάγματα στα έγκατα της γής,
τα σπάνια τα κρυσταλλικά κουρούνδια, οι λειμωνίτες,
οι αιματίτες και οι αμφίβολοι αμύαντοι.

Mιά παραζάλη είναι από αστροβολές και χρώματα.
Ροή από θειάφι, ιώδιο και οι πανδαισίες της ίριδας.
Οι αιχμές στα μήκη των κυμάτων του φωτός,
που σπάζουν στη διάθλαση και στα ουράνια της τόξα.

Ποιό πουλί να την τραγουδήσει και ποιός αθάνατος
να υμνήσει τις αιτίες της.

Ποιές ζυγιές να αντέξουνε το βάρος της
και ποιέςμεζούρες να τεντωθούνε στις διαστάσεις της
και στα αριθμητικά της πλήθη.

Aπόχη είναι ηλεκτρική και νιρβάνα ερωτική,
αλλά και παγίδα κοσμική κι ασύλληπτη που σε αρπάζει
και σε σβουρίζει σε κινδύνους μέγάλους.

Δίνη τού βάθους του ατέλευτου είναι η Eμορφιά
αλλά και ύψος ανέγγιχτο και αβυσσαλέο!

Μισοΰπνι

13612268_1800334110196916_932885991749505951_n

Μας κατοικούν αγάπες.
αναμνήσεις των χαδιών, χέρια ανθρώπων
ματιές, αρώματα, σκιές στον Άδη`
μόνο καμμιά φορά
στο μισοΰπνι του πρωιού
σα να αδειάζει η θέση τους
και η μοναχική ζωή
ολόγυμνη από παρηγορίες
προβάλει`
δεν έχεις να της πείς
παρά μονάχα:
«σε γνωρίζω»
κι ευθύς,
σα να τρομάζουν οι καλές σκιές
σου στέλνουν τους θορύβους
της ζωής, μιλήματα
ή κελαϊδίσματα νεαρά
του ανέμου.

Παπουτσοπούλου Μαριάννα/2016

ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΚΙΛΛΕΡΗΣ (Μια πλατινένια πένα, ενός σπουδαίου ποιητή των αλβανικών γραμμάτων. Μια ταλαντούχα φυσιογνωμία που χειρίζεται τις λέξεις σαν μάγος!)

13620770_1006494759470943_284766924333342705_n

Η ΠΥΡΠΟΛΗΜΕΝΗ ΔΥΣΗ

Δύει η θάλασσα μεταξύ των μαστών του νησιού Σάσων,
Σαν ένα χάλκινο μενταγιόν που αναπαύεται κάτω από τα τόξα του θώρακα,
Ο ουρανός γίνεται πιο κυανός σαν τα θολά μυστήρια, ταραχώδεις,
Ο κόλπος της Αυλώνας μουρμουρίζει κυματώδης ως την ακτή,
Και μια φλογερή λωρίδα επεκτάθηκε μες τα πόδια σου,
Έτσι ύπουλα που μ’ εξοργίζει, με κάνει πιο ζηλόφθονο, στο καλό να πάει!

Περιμένω να σβήσει αυτός ο φανταστικός ηλιακός φωτισμός, σαν κολαστήριο,
Να βγάλω μετά αμέσως από το σώμα το πουκάμισο του πόθου
Και τους ώμους, το θεριεμένο στήθος, το σώμα σου να καλύψω
Να τείνω τα χείλη ελαφρά ν’ ανακατέψω και ν’ αποκαλύψω,
Όλα τα κύματα που μου δώρισε το πέλαγος στη διάρκεια της ημέρας.

Να χύσω μετά πάνω σου όλη τη δίψα, το δέρμα, τους ψιθύρους,
Να ξεφυσώ στο χάλκινο δέρμα σαν κύμα, σαν καταιγίδα,
Απολαμβάνοντας πως στριμώχνεσαι ολόσωμη στα φύκια του στέρνου μου,
Τους δειλούς παλμούς της καρδιάς, μετά, ως σταγόνες βροχής ν’ ακούσω,
Στο βρεγμένο χώμα, το αμμώδες, το λείο, βουβαίνομαι και βογγώ.

Δύει η θάλασσα μεταξύ των μαστών του νησιού Σάσων,
Σαν χάλκινο μενταγιόν που αναπαύεται κάτω από τα τόξα του θώρακα,
Ο ουρανός γίνεται πιο κυανός σαν τα θολά μυστήρια, ταραχώδεις,
Ο κόλπος της Αυλώνας μουρμουρίζει κυματώδης ως την ακτή,
Και μια φλογερή λωρίδα επεκτάθηκε μες τα πόδια σου,
Έτσι ύπουλα που μ’ εξοργίζει, με κάνει πιο ζηλόφθονο, στο καλό να πάει!

Μεταγλώττισε: ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ

— μαζί μεZhulieta Senica Cami, Dhimiter Nica, Βασίλειος Τσιούκλας και 38 ακόμη

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

13731733_1795812597315734_5779183152404956217_n

Θέλει αρετή και τόλμη η προσπάθεια.
Να κάνεις το σκοτάδι φως.
Περνάς από σκοτεινά υπόγεια.
Από αφώτιστες στοές.
Σου βάζουν οι συντηρητικοί τρικλοποδιές.
Όταν φτάνεις στο ξέφωτο.
Και σε φωτίζει η λάμψη του ήλιου.
Τότε πρέπει να αναρωτηθείς.
Τι θα κάνω αυτό
το δώρο του φωτός;
Που φωτίζει στα βάθη
τις ψυχές
των ανθρώπων;
Και την δική μου την ψυχή;
Πως θα ζήσω
με τόσο φως;
Πως θα το διαχειριστώ;
Μήπως η φλόγα του
με κάψει και δεν
θ`αντέξω;
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

13731449_1800331980197129_9151551125122390877_n

Στις σπηλιές που τις έγδερνε εξωτερικά ο ήλιος
στις εσοχές των χαδιών από χέρια ψημένα
ήρθαν και κάθησαν δύο περιστέρια.

Κρατούσαν στα ράμφη ένα γράμμα κι ένα πετράδι.
Η πέτρα ήταν μαγνήτης, ο φάκελος είχε περιθώρια ωχρά
Τα μάτια μας έλαμψαν αναζητώντας τις λέξεις στο χώρο
Ύστερα ξαπλώσαμε
στης θάλασσας την επιφάνεια, απαλό κι υγρό το σώμα
άρχισε να υπαγορεύει το περιστέρι
έχοντας τους δυο πόλους στο στόμα
λόγια μεταδοτικά
η γλώσσα του έβγαινε κάθε λίγο προκλητικά
γέμιζε τα περιθώρια, τα μάτια γύριζαν προς τον ουρανό
και χάνονταν μαζί με κάθε προσανατολισμό.
Κι όσο γράφονταν οι σελίδες
κι όσο έπεφτε η ένταση του ήλιου
και τα κοχύλια άνοιγαν πετώντας φλόγες
σχηματίστηκε ατμός
έβγαινε από σιφόνι πήλινο ξεχασμένο στα πλαϊνά πρανή
άρχισε η κατολίσθηση.

Εκείνες τις μέρες στις σπηλιές που τις κύκλωνε εμφατικά ο ήλιος
μέσα στα μεταλλικά νερά γράφτηκε η ιστορία.
Πέρασε ανάμεσα από τοιχία
μέσα απ’ τις σπείρες του κοχλία.
Κι αν όλα έγιναν λάσπη αργίλου και το τοπίο μοιάζει αγνώριστο
η διήγηση των επαναλαμβανόμενων ήχων
μας θυμίζει το μακρινό εκείνο τραγούδι
των χειρονομιών.

Σοφία Περδίκη

Το εικαστικό : Sedastian Sahchez