Αρχείο | Ιούνιος 21, 2016

Μιλώ….

13442134_1786708128226181_3312812173889139130_n

Γ.Σαραντάρης Κωνσταντινούπολη 1903-Αθήνα 1941
Μιλῶ ,γιατὶ ὑπάρχει ἕνας οὐρανὸς ποὺ μὲ ἀκούει
Μιλῶ, γιατὶ μιλοῦν τὰ μάτια σου
Καὶ δὲν ὑπάρχει θάλασσα ,δὲν ὑπάρχει χώρα
Ὅπου τὰ μάτια σου δὲ μιλοῦν
Τὰ μάτια σου μιλοῦν ἐγὼ χορεύω
Λίγη δροσιὰ μιλοῦν κι ἐγὼ χορεύω
Λίγη χλόη πατοῦν τὰ πόδια μου
Ὁ ἄνεμος φυσᾶ πού μᾶς ἀκούει

Μιλώ ……κι εγώ μ’ένα δικό μου “Μιλώ” 74 χρόνια μετά το θάνατο
του Γιώργου Σαραντάρη,του ποιητή που θαυμάζω και που λυπάμαι πολύ που έφυγε αδόκητα σε ηλικία 33 ετών από τύφο…… .Μπορείτε να βρείτε και μόνοι σας λεπτομέρειες στο διαδίκτυο….Κάποια λόγια θα πω για τη ζωή του και λίγα ακόμα που είπε ο Ελύτης γι’αυτόν θα παραθέσω….

Η ποίηση του Γιώργου Σαραντάρη υπήρξε αρκετά πρωτοποριακή για τα δεδομένα των ιδεών που επικρατούσαν την εποχή του Μεσοπολέμου στους αθηναϊκούς λογοτεχνικούς κύκλους. Υπήρξε λάτρης της λεγόμενης «καθαρής ποίησης». Έχοντας γνώση των ευρωπαϊκών διανοητικών κι αισθητικών ρευμάτων, χρησιμοποίησε στα ποιήματά του τον ελεύθερο στίχο, ενώ στις αναζητήσεις του περιέλαβε προβληματισμούς που έλκουν την επιρροή τους από την ιταλική ποίηση, το έργο του Ντοστογιέφσκι, από τις φιλοσοφικές ιδέες του Νίτσε, του Σαίρεν Κίρκεγκωρ αλλά και από τον υπαρξισμό. Το έργο του δεν συνάντησε ευρεία αποδοχή στην εποχή του, επηρέασε ωστόσο την ελληνική ποίηση βαθιά και ουσιαστικά. Η συμβολή του αναγνωρίστηκε από τον Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος επηρεάστηκε σαφώς από συμβολικές εικόνες που κυριαρχούν στο έργο του Σαραντάρη: γυναίκα, θάλασσα, μοναξιά, ουρανός, πουλιά. Για τον λόγο αυτό, ο νομπελίστας Ελύτης, πέραν του ότι έχει αφιερώσει στον ποιητή το ποίημα Γιώργος Σαραντάρης κάνει ειδική μνεία γι’ αυτόν στο έργο του Ανοιχτά Χαρτιά (Ίκαρος 1974) όπου αναφέρει για τον πρόωρο χαμό του ποιητή, αλλά και για την σχέση του με τα λογοτεχνικά σαλόνια της εποχής τα εξής: «Ήταν η μόνη και πιο άδικη απώλεια […] Θέλω απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πως, κατάφερε να κρατήσει στα γραφεία και τις επιμελητείες όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραστο διανοούμενο που μόλις στεκόταν στα πόδια του, που όμως είχε προφθάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της».
Θ.Σαντάς

Διαβάζοντας Σαραντάρη και Ελύτη και πηγαίνοντας λίγο πιο βαθιά στη σκέψη τους, θα μιλήσω με λίγους στίχους δικούς μου κι εγώ

ΜΙΛΩ
Στη μνήμη του Γιώργου Σαραντάρη

Μιλώ
γιατί υπάρχει ένα ποιητής που μας ενώνει
που με νουθετεί και κατευθύνει το κάθε μου βήμα.
Μιλώ ,γιατί το βλέμμα του Οδυσσέα
με παραδίδει στην αθωότητα
και ξαναζώ την πρώτη μου Άνοιξη
χωρίς να γράφω θαμπά κι ακατάληπτα!
Μιλώ
με την ευωδιά και το γέλιο της μάνας μου
με την καλημέρα του ήλιου
κι έναν ύμνο της ελευθερίας γαλάζιο.
Μιλώ
γιατί η πεθυμιά μου με πυρπόλησε από παιδί
να μιλήσω σε όλον τον κόσμο
γιατί όλα προμηνύουν τη θύελλα
κι οι κοντινοί, οι μακρινοί κι οι αυτόκλητοι
ετοιμάζονται πατρίδα μου
να διαμελίσουν το σώμα σου
και ολοφύρομαι σαν πρόσφυγας
και πετιέμαι κάθε βράδυ στον ύπνο μου!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,5-8-2015