Αρχείο | Ιούνιος 11, 2016

ΣΤΕΛΝΩ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ

13406897_1782115852018742_1983452623052759837_n

Μαγευτικό το απόβραδο
κι η θάλασσα ανάλαφρη
χαϊδεύει του νησιού
τα πράσινα ακρογιάλια !
Ο Αποσπερίτης φωτίζει
στο στερέωμα κι απόψε .
Τα αστέρια αγαπημένε μου
ψιθυρίζουν το όνομά σου ….
Η αγάπη διαποτίζει την ύπαρξή μου
ξυπνά τις αισθήσεις
δίνει φως, καταργεί τη σιωπή μου
Έγινες φάρος στα σκότη μου
ηλιοστάσιο δικό μου …!
Κι είμαι εδώ μ’ ένα πληκτρολόγιο
να σου στείλω τις σκέψεις μου
τις λέξεις που υπαγορεύει
η καρδιά μου .
Σ´αγαπώ και αναδύομαι σαν θεά
μέσα από τα γαλάζια σου πέλαγα.
που δροσίζουν την ύπαρξή μου …
Πέρα και πάνω απ’ οτιδήποτε άλλο
ζω για να περιμένω τους στίχους Σου
του έρωτά Σου τα μύρα!

Soula Maropaki

Φωτογραφία : Rosario Morello .

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

13082500_1762632550633739_4461701500734294080_n

Θέλω να σου πω
«Ευχαριστώ»
και ν’ απαλλαγείς εντέλει
απ’τα μόνιμα άλγη σου
να’χεις μιαν ατέλειωτη
αρμονία στο στίχο
κι έναν ήχο ελλήνιο.
Θέλω να σου πω
να συνεχίσεις να μοιράζεις
αζαλέες και τριαντάφυλλα
στα παιδιά τα ανήμπορα
και με το χαμόγελο
να χτίζεις το αύριο.
Είσαι μια ποιητική της αγάπης
ένας ουρανός που αγκαλιάζει
την ανέχεια του κόσμου
και πασχίζει να τον περάσεις
στη γη της Επαγγελίας..
είσαι μια αθωότητα του παιδιού
που λες καλημέρα
και τα πουλιά απαντούν
με τον Ερωτικό το δικό τους.
Πιστεύουμε ο ένας τον άλλο
γιατί όλα μας είναι αληθινά
κι οι ψυχές μας συνομιλούν
με το δυόσμο τους
κι οι ποιητές με Πανσέληνο !

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,9-6-2016

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

13394152_1782116558685338_7187973359770914389_n

Στις υπάρχουσες σχέσεις δεν αίρεται η μοναξιά, χωρίς αυτό να αποτελεί ένα βασικό πρόβλημα. Η ασύνειδη μοναξιά “ανταλλάσσεται” από τα εκάστοτε προβλήματα και από τον τρόπο ζωής που επέβαλλε το σύστημα με γνώμονα την υλιστική θεώρηση ζωής. Έτσι, ανεπίγνωτα, ο σημερινός άνθρωπος βιώνει έναν τρόπο ζωής που δεν ξέρει πού θα τον οδηγήσει, καθώς αντιμετωπίζεται όχι ως πρόσωπο αλλά ως αριθμός. Η απώλεια του εαυτού δεν γίνεται αντιληπτή, ωστόσο όμως είναι καθοριστική και αντικατοπτρίζεται στην απουσία του ανθρώπου από το παρόν. Το παρόν ως σημαντική στιγμή συνάντησης με τον άλλον, παρακάμπτεται, ασύνειδα. Τούτο αποτρέπει από την εμβάθυνση στο γεγονός της ζωής. Ο νόμος της αλληλοεπίδρασης, ένας νόμος που ισχύει ή ούτως ή άλλως, θα μπορούσε να συμβάλλει στην συνειδητή βίωση του παρόντος, καθώς λειτουργεί ευεργετικά, εάν και εφόσον αίρεται η κτητικότητα, αυτή η θαυμαστή στιγμή αναδύει και την ανάλογη μυθολογία που παραπέμπει πλέον στην Ψυχή. Η Α-λήθη καταργεί τον παλαιό άνθρωπο, ο οποίος μέσα από την κατάσταση της σχέσης αποκτά τη βεβαιότητα της υπαρξιακής του πραγματικότητας.
Η ασύνειδη μοναξιά τροφοδοτείται και καλύπτεται από υποκατάστατα, τα οποία προσφέρονται, όσο ποτέ άλλοτε, μέσα σε μια παροχή απολαύσεων.
Το χρήμα υποτάσσει την ελευθερία του με έναν επικίνδυνο τρόπο. Ο σκληρός και άδικος, πολλές φορές, αγώνας της επιβίωσης και η άνιση κατανομή των αγαθών, καθιστούν τη διάσταση μεταξύ των ανθρώπων μεγαλύτερη, δημιουργώντας από τη μια πλευρά την πληθώρα των αδικημένων και από την άλλη πλευρά, την προκλητική ζωή των ολίγων. Ενώ υπάρχει αυτή η διάσταση, ο στόχος είναι κοινός, η απόκτηση του χρήματος. Οι έχοντες και κατέχοντες ζουν έχοντας καλλιεργήσει την απόλυτη εξάρτηση από το χρήμα, ενώ οι μη έχοντες δεν είναι λιγότερο εξαρτώμενοι, εφόσον το επιθυμούν και κάνουν τα πάντα για να το αποκτήσουν.
Ο σύγχρονος άνθρωπος έχοντας αποκοπεί από τον εσωτερικό εαυτό βρίσκεται ανεπίγνωτα μόνος και απομονωμένος. Το γεγονός ότι δεν τροφοδοτεί την ύπαρξή του με αλήθεια, δεν εμπιστεύεται τον άλλον και δεν μοιράζεται μαζί του το «είναι» και το «έχειν», θέτει τον ίδιο σε απόσταση από τη ρέουσα πραγματικότητα της σχέσης. Στοιχειοθετεί έναν λεκτικό κώδικα υποτυπώδους επικοινωνίας. Περιορίζεται απλώς στο να διατυπώσει εξωτερικά γεγονότα και καταστάσεις. Η υλιστική θεώρηση και η αντίστοιχη αξιολόγηση που απορρέει απ’ αυτήν, δεν αφήνει περιθώρια αφιέρωσης σε μια σχέση αληθινής φιλίας.
Αν σκεφθούμε ότι στην αληθινή φιλία δεν προσέρχεται κανείς ζητώντας, αλλά προσφέροντας, έτσι καθώς είναι μία κίνηση αυτοπροσφοράς, ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει πια τα περιθώρια της ανιδιοτελούς παραχώρησης. Το επικίνδυνο είναι ότι δεν αναζητά τη δική του αλήθεια, μέσα από τη σχέση με τον άλλον. Εάν όμως δεν αγωνιά προσωπικά για τον εαυτό του, εάν δεν αναζητά να βιώσει την υπαρξιακή του αλήθεια, τότε είναι φυσικό και επόμενο να μένει μόνος και ανασφαλής μ’ ένα απέραντο υπαρξιακό κενό.
Η συνειδητοποιημένη μοναξιά αφήνει περιθώρια στην αναζήτηση του ουσιώδους και συντελεί σε μια δημιουργική πορεία προσωπικής έκφρασης.
Στην υποτυπώδη συνύπαρξη ή μάλλον συμβίωση όπου συμπλέουν ανόμοιοι κι ασύνδετοι μεταξύ τους άνθρωποι, η μοναξιά είναι ανεπίγνωτη. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει ελπίδα για μια προσωπική επανάσταση. Η ανεπίγνωτη μοναξιά είναι το ύστατο σημείο της απώλειας.
Είναι κοινή διαπίστωση ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο διαφθοράς. Ωστόσο οι περισσότεροι, ακόμα εξακολουθούν να επενδύουν και να σχηματοποιούν τη ζωή τους με πρότυπα που προσφέρει αυτός ο κόσμος, επειδή εντάσσονται σ’ ένα μαζικό τρόπο σκέψης. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα συνειδητοποιήσει τη μοναξιά του, θα αρχίσει να σκέπτεται με αίσθημα προσωπικής ευθύνης. Αυτό θα συμβάλλει οριστικά και καθοριστικά στον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως μέρος του όλου. Η μοναξιά αυτή σηματοδοτεί την απαρχή μιας αισιόδοξης αλλαγής.
Η α-λήθη, η οποία βεβαιώνει για τη συνοχή της ζωής που είναι Σχέση, διατηρεί την εγρήγορση. Κι αυτή την εγρήγορση την προστατεύει κανείς μέσα στη λειτουργικότητα της αγάπης, η οποία εκφράζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις.
Η θετική αλληλεπίδραση λειτουργεί διαμέσω των διαπροσωπικών σχέσεων, όταν τα πρόσωπα που συμμετέχουν, καταργούν τη κτητικότητα τότε η ίδια η ζωή κυλάει ως θετική ενέργεια και μεταβιβάζεται ως ευεργεσία από τον έναν στον άλλον.
Ο σύγχρονος άνθρωπος δίνοντας έμφαση στη βιολογική πλευρά της ζωής, επιχειρεί υποσυνείδητα να αποσιωπήσει μία αναπόδραστη αλήθεια, τη θνητότητά του. Η αποδοχή της θνητότητας ως στοιχείο ελευθερίας, αποτελεί την αφετερία μιας συνειδητής ζωής που καταξιώνει την ύπαρξή του και συντελείται μέσα από τη συνεχή διαλεκτική της ζωής με το θάνατο, του εγώ με το εσύ, εκεί που ακροζυγιάζεται ο ίδιος ώσπου να αποκτήσει συνείδηση του Εαυτού.
Έχει όμως χάσει την επαφή με τον Εαυτό και το τραγικό είναι, ότι έτσι καθώς κινείται με ρυθμούς εξοντωτικούς, συνεχώς, αποσπάται από τη δυνατότητα της αυτοσυγκέντρωσης και δεν συνειδητοποιεί καν την απώλεια αυτή.
Η πληθώρα των πληροφοριών που δέχεται, του δημιουργεί μια συνεχή εξωστρέφεια, στην οποία παραμένει, χωρίς να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο της αλλοτρίωσης. Ακολουθώντας τον μαζικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, παρακολουθεί τη ζωή των άλλων, χωρίς ν’ ανησυχεί για την επικίνδυνη αυτή απόσπαση της προσοχής του.
Ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται σε διάσταση, όχι μόνον με τον άλλον και με τον εαυτό του, αλλά και με τη φύση. Δεν μπορεί πια να την επικαλεσθεί, δεν μπορεί να την πλησιάσει με αγάπη. Η φύση έγινε προϊόν εκμεταλλεύσιμο για να αποσπάσει απ’ αυτήν βιολογικά στοιχεία που συντηρούν και διατηρούν την επιβίωσή του. Αλλά ποιο το κέρδος του, όταν ως κοινωνικό και φυσικό όν βρίσκεται σε απόλυτη απομόνωση;
Η γνώση του εαυτού, η οποία παρακάμφθηκε, αποτελεί το σημείο επαφής με τον άλλον, με τη φύση και με το όλον.
Ο ποιητής οραματίζεται έναν όμορφο κόσμο, ηθικό, αγγελικά πλασμένο. Αυτός ο κόσμος δεν είναι μια ουτοπία, αλλά ένα όραμα του μέλλοντος, το οποίο η μεγαλοφυϊα του Σολωμού συνέλαβε, πιστεύοντας ότι ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό που ξέρει ο ίδιος για τον εαυτό του.. Αυτό το όραμα, φυσικά, δεν είναι δυνατόν να καταστεί πραγματοποιήσιμο και βεβαιωμένο, παρά μόνον μέσα από το πέρασμα πολλών δοκιμασιών.
Η α-λήθη, η οποία μεσολαβεί στην επαφή με τη συνείδηση και τη ψυχή, αναδύεται μέσα από το διάλογο. Ο διάλογος, λοιπόν, που οδηγεί στο γεγονός της σχέσης, δηλαδή της ίδιας της ζωής, είναι απαραίτητη προϋπόθεση εξέλιξης. Για την οποία, βέβαια, αποφασίζει κανείς μετέχοντας στο παιχνίδι της ζωής, ένα παιχνίδι το οποίο μπορεί να το κερδίσει ή και να το χάσει.
Αλκμήνη Κ.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ελεύθερης διακίνησης ιδεών και προβληματισμού INTERNATIONAL TRIBUNE (ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΗΜΑ) Τεύχος 45 Απρίλιος-Ιούλιος 2008

Georgia Demperdemidou

13312747_1776160445947616_5926180955498465885_n

Με τ’ άστρα
της καρδιάς
μπορεί να ξυπνάς
την Ψυχή σου
ένα βλέμμα πίσω
καθορίζει που πας
Από κει που στάζουν
σιωπές ζωγραφίζουν
οι ουρανοί τα μεγαλύτερα
Θαύματα είναι η σκόνη
που αφήνουν τα φτερά
της αγάπης η λαχτάρα
των ματιών να αισΘάνεσαι
Μην προσπαθείς να σβήσεις
την νύχτα τ’ άστρα πάντα
λάπουν*

Georgia Demperdemidou

ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

Κι έμοιαζε να μας παγιδεύει η ζέστη του Ιούνη
σε μια εκκρεμότητα ανυπόστατων λαθών,
που όσο κι αν τα μοίραζα με μεταμέλεια,
τόσο μου αντιγύριζαν τα άλλοθί τους,
με θάρρος αντάρτη.

Κι όλο ξεμάκραινα απ’ το σταθμό
στου δρόμου το μάταιο,
ζωγραφίζοντας νεκρές εικόνες
που κάποτε με αίγλη στεφάνωναν τα σώματά μας.

Κι ήταν το ΕΓΩ του καθενός
ένας ασυννέφιαστος ιστός χρωμάτων,
με εικαστικές στάλες απροσδόκητων πόθων.

Κι ήταν το ΕΜΕΙΣ μια μόνο λέξη
τόσο μοναχική,
που απαγχονίστηκε, ζητώντας δικαιολογίες.

Στο αίθριο μας είχε ο πόνος ξεχάσει,
αντίκρυ σ’ ένα όνειρο
που το δρόμο της πραγμάτωσης είχε χάσει.
Κι ας το’ λεγα: για να μας επιθυμούν οι στιγμές λίγο-λίγο,
που κατάματα ερευνούν τα βλέμματά μας,
τα σύνορα να ψάξεις της ακατέργαστης αλήθειας,
κει που συναντιούνται όλες οι προσδοκίες
του καλοκαιρινού απομεσήμερου
με τους βοριάδες του χειμώνα μας.

ΕΛΣΑ ΚΑΣΑΠΗ

Εικαστικό Εργο : Rosario Morello

ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ – ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ

13346588_1781456348751359_7013243631543535939_n

Ξανά η σιωπηλή μουσική της
μοναξιάς, απλώθηκε ολόγυρα
μαγευτική, απάνθρωπη …..
Η νηνεμία ανήκει στην παραίτηση
και στην θλίψη που μας πνίγει απο
παντού ….
Κι η ψυχή μου, ένα τόσο δα πούπουλο,
που δεν το παρέσυρε ο άνεμος…
Αφήνω τη σκέψη μου να ταξιδεύει
με τους κυματισμούς της μουσικής
και της καρδιάς μου .

Soula Maropaki

Η φωτογραφία απο το χρονολόγιο Rosario Morello

ΜΑΓΕΜΕΝΗ – ΘΑΜΠΩΜΕΝΗ

13335933_1780085595555101_4673495276772708151_n

Μαγεμένη , θαμπωμένη κοίταζα το
σεληνοφώτιστο πέλαγο και τ´αέρινα
ακρογιάλια του Νησιού ….!
Η άνοιξη τελείωνε το ταξίδι της
ενα ταξίδι,με δροσιά και ελπίδα
στη ζούγκλα των ανθρώπων .
Κι απόψε κάτω απο τον έναστρο ουρανό
λίγο ονειροπωλόντας, στοχάστικα, τη χαρά,
την ευτιχία, σε κάθε σκέψη ξυπνούσαν
αναμνήσεις που με απορροφούσαν …
Ένας αέρας καλοσύνης πέρασε από το
πρόσωπο μου ανακατεμένος με θόλες
αναμνήσεις να μου θυμίσουν πως ζώ
αρμονικά με τον εαυτό μου .
Μα τώρα φτάνει ….!
Όλη την ζωή μου θα την περάσω με
ονειρα ?
Κι όλα μαζί, το τραγούδι της θάλασσας,
το διάχυτο άρωμα των λουλουδιών
ενώθηκαν στον αέρα με μια αρμονία
που συναίσθηματα και αισθήσεις με
ταξίδευαν στο διάφανο σκοτάδι ..!
Τράβηξα κουπί κι η βάρκα μου
ανοίχτηκε σχίζοντας το ήρεμο
νερό ….!
Soula Maropaki

Εικαστικό : Priapo Longoni !

ΕΡΩΤΙΚΟ

13413764_1913243132236095_4380978431314646681_n

«Σε μία νύχτα μεθυσμένη

και σε βλέμματα λαχτάρας σκιρτησε

ή ψυχή μου…

Στην οριζόντια σελήνη των χειλιών σου

γατζωθηκα,

και στης ανατριχιλας το θρόισμα ξαγρυπνησα.

Άφησα με τα χείλη και τα ακροδαχτυλα μου

αιώνια ίχνη στο κορμί σου επάνω…

Σμιλεψα τις επιθυμίες σου…

Τα πέταλα της ηδονής την σάρκα σου

εξουσιάζουν…

Έγραψα με το μελάνι της ψυχής μου,

βάδισα με το ρυθμό της καρδιάς μου…

Σε ανθισμενους στεναγμους και διψασμένα

πάθη γεύτηκα τη ζωή…

Μέσα από τους πόρους του κορμιού σου

έρωτας κυλά, στις υγρασίας τα αρώματα…

Λουσμενος στη δέσμη του φεγγαριού,

γυμνός στον εξώστη του νού σου,

σε ασπάστηκα στην σκιά της νυχτιας

και σαν το υγρό χαδι της άμμου,

μέσα σου χάθηκα…»

(Marios.G.K)…….08/06/2016…

ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΝΟΤΟ …

13406861_1779917842238543_4166833603460500991_n

Εκεί στο νότο, με την πυκνή και δροσερή
βλάστηση στους λόφους,τα δαντελένια
ακρογιάλια, τα καταγάλανα νερά , ξεκομμένη
θαρρείς απ τον υπόλοιπο κόσμο μέσα στην
αποθέωση του ήλιου , της πρασινάδας και
του πελάγου !
Το βλέμμα μου απλώνεται χορταστικά στο
κύμα του γιαλού !
Εκεί ξεχάστηκα μαγεμένη, μεθυσμένη απ τη
διάχυτη ευωδία του πεύκου και του θυμαριού
παραδομένη στο θρόισμα της θάλασσας, και
του βουνού, στην αγκαλιά της φύσης ,νιώθω
ελεύθερη απο τον πόνο των ανθρώπων …
Ένα χαμόγελο ζεστό σαν αχτίδα του ήλιου
απλώθηκε στο πρόσωπο μου ..!
Η σιωπή σε οδηγεί να μάθεις να ακούς.
Να αφουγκραστείς …..
Να μυρίσεις τη μυρωδιά από τον έλατο,
να νιώσεις νοσταλγία.
Νοσταλγία για το χθες και για το αύριο.
Αλλά ύστερα απ όλα αυτά να κάνεις ταξίδια .
Να περπατήσεις στους δρόμους της και
τις γειτονιές της….
Soula Maropaki

ΛΗΘΗ

12592449_1097139433638594_7761506109139905974_n

Καταχωνιασμένα
στης λήθης τα βάθη.
Κοιμούνται αλήθειες και λάθη.
Ο πόνος, ο μεγάλος
καημός, ο απέραντος θυμός.
Πληγές.
Στα μάτια η θλίψη.
Με δύναμη εκαλύφθη.
Για καιρό σιγή.
Όλα κρέμονταν σ`ενα
τεντωμένο σχοινί.
Αν χάσει ο σχοινοβάτης
την ισορροπία του
και γκρεμιστεί;
Αχ? Τι καημός.
Ο σπαραγμός τους δρόμους
θα πάρει.
Σαν κλαίουσα μορφή
νηπίων.
Επί πτωμάτων και ερειπίων.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ