Αρχείο | Ιούνιος 10, 2016

ΣΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΤΗ ΛIΜΝΗ

13245427_1770955236468137_4446060212333415437_n

Μου λείπεις
και η απουσία σου
στάζει κίτρινο φύλλο
και ξεθωριάζουν οι στίχοι μου
και καίγομαι στις ανεμόσκαλες
των Καλοκαιριών.
Μέτρησα της καρδιάς τα παράπονα
την πληγωμένη βροχή που άφησαν
οι τελευταίες σου λέξεις
κι άφησα την οδύνη μου
στην αγκαλιά της απόγνωσης!
Γύρισε πίσω εκεί που ανακαλύψαμε
το πρώτο φιλί .
Μη με σπρώχνεις στη άβυσσο
έχει κι η προσμονή της τα όρια.
Πόσα δάκρυα να αφήσει ακόμη
στις παλίρροιες των φεγγαριών
πόσα καταποντισμένα ποιήματα
στα πέντε σου γράμματα!
Και τι δε θα’δινα τούτο βράδυ
που ακόμα η Άνοιξη
το μετράει στις μέρες της
να ήμουν μαζί σου
«στων δακρύων τη λίμνη»
εκεί που κοριτσάκι σε πήραν οι Νηρηίδες
και σε έμαθαν να χορεύεις οι Νύμφες
κάτω απ’τους ίσκιους των δέντρων
και τη λύρα του Ορφέα!

Θεόδωρος Σαντάς,10-6-2014,τροποποιημένο,10-6-2016α

Η ΨΥΧΗ …

13412884_1781676785395982_7535730173047318855_n

Η ψυχή με το διάφανο στέμμα
μες σε γύρους θανάτου ζητά ,
μία Στάση χτισμένη με αίμα
λίγη φλόγα να στάξει κρυφά .

Σαν το Ζέον τα σπλάχνα να κάψει
να αχνίσουν τα λόγια ζεστά ,
πεταλούδα στα χείλη να λάμψει
της Αγάπης η άγια φωτιά .

Να πετάξει στα πέρα τα δάση
όπου άνθρωποι λίγοι πια ζουν ,
δυνατοί της καρδιάς τους τα πάθη
με τραγούδια ζωής τα υμνούν .

Και μαζί τους για πάντα να μείνει
το ψωμί να μοιράζει γλυκά ,
κι απ΄ το φως τους να πίνει , να πίνει
και να νιώθει του δάσους Θέα …

Νίκος Δημογκότσης

ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ

13423874_1781682032062124_4977201840742672218_n (1)

Κι έμοιαζε να μας παγιδεύει η ζέστη του Ιούνη
σε μια εκκρεμότητα ανυπόστατων λαθών,
που όσο κι αν τα μοίραζα με μεταμέλεια,
τόσο μου αντιγύριζαν τα άλλοθί τους,
με θάρρος αντάρτη.

Κι όλο ξεμάκραινα απ’ το σταθμό
στου δρόμου το μάταιο,
ζωγραφίζοντας νεκρές εικόνες
που κάποτε με αίγλη στεφάνωναν τα σώματά μας.

Κι ήταν το ΕΓΩ του καθενός
ένας ασυννέφιαστος ιστός χρωμάτων,
με εικαστικές στάλες απροσδόκητων πόθων.

Κι ήταν το ΕΜΕΙΣ μια μόνο λέξη
τόσο μοναχική,
που απαγχονίστηκε, ζητώντας δικαιολογίες.

Στο αίθριο μας είχε ο πόνος ξεχάσει,
αντίκρυ σ’ ένα όνειρο
που το δρόμο της πραγμάτωσης είχε χάσει.
Κι ας το’ λεγα: για να μας επιθυμούν οι στιγμές λίγο-λίγο,
που κατάματα ερευνούν τα βλέμματά μας,
τα σύνορα να ψάξεις της ακατέργαστης αλήθειας,
κει που συναντιούνται όλες οι προσδοκίες
του καλοκαιρινού απομεσήμερου
με τους βοριάδες του χειμώνα μας.

ΕΛΣΑ ΚΑΣΑΠΗ

Εικαστικό Εργο : Rosario Morello

Η ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΜΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

13407087_1781684325395228_230862592512296933_n

Τώρα πια μόνο στα όνειρα διεκδικώ το μερίδιό
μου. Κι εκεί με ήσυχες παραβολές, με κλώνους
χαμηλόφωνους.
Χρειάζεται βέβαια γυμναστική και πειθαρχία.
Αλλά έτσι μόνο μπορώ να διαφεύγω περπατώντας
πίσω απ’ τις κίτρινες καταστροφές.
Έτσι μόνο μπορώ ν’ απουσιάζω χωρίς επιπτώσεις
από τις τερατώδεις συνελεύσεις και τις καθημερινές
ολομέλειες της φρίκης στο άπειρον.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗΣ

Νοσταλγοί (απόσπασμα)

13428456_1781685708728423_2313545893069319134_n

Σκιώδεις αποχρώσεις του γκρι…
Επικρατούσα σιωπή… Άλλαξαν οι καιροί.
Νιώθουμε ξένοι μ’ αυτά που μας προσδιόριζαν
καταναλώθηκε, δεν αναγεννιέται ευδαιμονία.
Εξασθένησαν τα στοιχεία αγάπης και στοργής
ο έρωτας απομυθοποιείται από συμφέρον.
Ασταθείς οι ισορροπίες της πολιτικής,
μιας ηθικής τάξης πραγμάτων απόρροια,
μέσω κατάθλιψης δε χρωματίζονται όνειρα.
Διχάζεται το υποκείμενο απ’ το αντικείμενο
φτιάχνει περίεργους ψυχισμούς…
Πώς θα επανακτήσουμε την υπόστασή μας;
Άδικη, άγρια φορολογία-μια συνεχής διαμαρτυρία.
Μέτρα… μέτρα… βαθύ κούρεμα “λερναία ύδρα”…

Η ηλιόχαρη χώρα μας με τα τόσα δώρα ψυχορραγεί…
Γινόμαστε του καλού παρελθόντος νοσταλγοί
κυνηγώντας τον άνεμο στρατηλάτη
για ηρεμία σε μια θάλασσα που ανταριάζει.
Το δικαίωμα στην άνεση έχει κάνει μπαϊράκι.
Μετράμε περισσότερα βάσανα παρά κύματα
δε βρίσκουμε χώρο στα δικά μας αισθήματα.
Ό,τι μπορεί ο καθένας μόνος του παλεύει
με πνεύμα συντήρησης, με την απελπισία του
να κερδίσει τον εαυτό του
να βρει το ανέφικτο για να πάει στο εφικτό.

Ας περάσουμε απ’ το “υπερεγώ” στο “ακούειν”
στο “συμμετέχειν” στο τραγούδι και στο κλάμα
ανοίγοντας μια πόρτα στο Εμείς,
καλλωπίζοντας την κοινωνική μας παρουσία
κι αντλώντας κάθε στιγμής την αξία!
Δεν θα πάψει να υπάρχει ο καινοτομικός οίστρος,
οι ιδέες, το γαλάζιο, το γέλιο, η ζωή, η χαρά!
Αναβλύζει μυστήριο, πνεύμα, γλυκύτητα
όσο κι αν θέλουν να μας ρίξουν στον Καιάδα
οι μνήμες, η αγάπη, το φιλότιμο,
οι ομορφιές μένουν στην Ελλάδα!!

Μαίρη Σουρλή
Από το βιβλίο μου
<<Ο περιπλανώμενος νους ανιχνεύει το νόημα της ζωής>>

ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ

13342917_1781688172061510_80548476651004019_n

Άκου
γιατί αγαπώ τα πράσινα δέντρα σαν τα φωτίζει ο Ήλιος
αγαπώ το σπινθηροβόλο σου βλέμμα που δίνει φως
ως τα κατάβαθα της ψυχής μου!

Άκου
γιατί αγαπώ το νερό που δίνει ζωή στη γης
αγαπώ την καθάρια ψυχή σου
που ξεχύνεται μες απ’ τον χείμαρρο των λόγων σου!

Γι’ αυτό
βγαίνω μες τη νύχτα μου να σ’ ανταμώσω
για να δώσεις φως στο σκοτάδι της ψυχής!

Γι’ αυτό
κουβαλώ τα χαρακτηριστικά σου πάντα μέσα μου
για να μου δίνουν την δύναμη να ξεπεράσω τα όρια μου!

Οι άνθρωποι ίσως κάτι να νιώθουν
σα σηκώνουν το βλέμμα τους
και μας βλέπουν αγκαλιασμένους
γιατί προσπερνούν κι’ ανασαίνουν βαθιά!

Αλλιώς είναι τελείως περιττά
αγάπες και συναισθήματα!

«Ευδαίμων Συριανός».

Αlphonse Mucha, Καλοκαίρι. Από το ημερολόγιο των 4 εποχών. 1900

ΜΕ ΤΙΣ ΑΥΡΕΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

487756_433093463410201_1662164127_n

Κορίτσι όμορφο και γλυκό
που λατρεύεις το φως
την απέραντη θάλασσα,την αγάπη
το μυρωμένο φιλί απ’τον Βόσπορο
που θα σε πάει στον παράδεισο
είσαι ένα γέννημα ονειρικό
στο κύμα της Αφροδίτης.
Γι’ αυτό μπορώ και σου γράφω ποιήματα
γι’ αυτό κι η ποίηση ,είναι ο δικός μας έρωτας
και το άπειρο το φέρνει στα πόδια μας.
Γι’αυτό τους ποιητές
δεν τους καταλαβαίνουν πολλοί
κι η δική τους Εδέμ
είναι ένας τόπος αλλιώτικος
που η ζωή τούς παραδίνεται
μ’ένα ρήμα της Άνοιξης
μ’έναν στίχο στιλπνό
μ’έναν ήχο που έχει
το χάδι της ανεμώνας
μ’ένα νυχτολούλουδο πιο όμορφο
κι απ’την ομορφιά των Σποράδων.
Θέλω ένα ποίημα αστραφτερό να γράψω για σένα
να ζηλέψει ο έρωτας τα λευκά τριαντάφυλλα
που έχεις απόψε στα χείλη σου
και τα κόκκινα που ανθίζουν στα μάτια σου!
Να ζηλέψει τα γιασεμιά της ανάσας σου
τον βασιλικό που ραντίζεις
την προσευχή σου για μένα!
Κορίτσι που όλα τα χρώματα τα έχεις επάνω σου
οι ζωγράφοι σε ονομάζουν «ηλιογέννητη»
κι οι ποιητές «θαύμα»!
Σ’αγγίζω με την άκρη του νου.
και σ’ ονειρεύομαι στην κιβωτό τη δική μου!
Μπορώ να ελπίζω!
Λέω το τραγούδι σου κι επιστρέφω στην κλίνη μου!
Μένω στον ίσκιο σου
και περιμένω να ξημερώσει!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη