Αρχείο | Ιούνιος 5, 2016

ΗΡΙΓΕΝΕΙΑ ΘΕΑ *

13343034_1779175975646063_5556856370459237370_n

Καθημερινό το έργο σου, Ηώς πανέμορφη θεότητα
που εξύμνησαν αρχαίοι Έλληνες ποιητές !
Ηώς ! προόδρομος του Ήλιου εσύ που άνοίγεις
κάθε αυγή με τα ρόδινα χέρια σου την Άγια,
Θύρα της Ανατολής !
Το δρόμο σου ανοίγει, το άστρο της αυγής,
Ιστάρ, η Αστάρτη, που συμβολίζει Φως !
Ροδοστεφή αγγελιοφόρος του Ήλιου
με το απαστράπτοντα πέπλο σου,
ζεύεις το άρμα σου με φτερωτά ροζ ή άσπρα
άλογα, όμορφιά απαστράπτουσα !
Εσύ που ρίχνοντας τα άνθη σου και με τις υδρίες
σκόρπισε το ροδόσταμο στη Γη !
«πρωινή δρόσος», σταγόνες που άστραφτουν
σαν διαμάντια στις πρώτες ακτίνες του Ήλιου
που σε ακολουθεί !
Με φως χυμένο από δαφνόκλαδο παρμένο
απ την Ίδη ….! Ω Θεά της Αυγής !
Ανάμεσα στα Φρύγανα κοντά στη θάλασσα τα ανθη
Σου Θεά, τουλίπες με ρόδινο – ιώδη η λιλά με κιτρινωπό
χρωματισμό είναι διάσπαρτα στην Κρήτη !
Αγκαλιάσε το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου ,
κι αν χάθηκαν τόσα κορμιά στα νερά του κι έγιναν
μίσχοι Αγίων κρινάκια που στολίζουν τα ακρογιάλια του …
Απο το χάραμα , ροδόλευκη, απ κορυφές του Ολύμπου
σκόρπισε το ροδόσταμο στη Γη στους τόπους του ήλιου
μέχρι να ανταμώσεις τις Παναγιές του Αιγαίου!
Soula Maropaki

* ηριγένεια θεά (γεννημένη το πρωί) έχει την ίδια ετυμολογία με την λατινική Aurora, απόγονη του Υπερίονα, (=εκείνου που πορεύεται πάνω από τη Γη)

ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΤΗΣ ΦΛΟΓΑΣ

13322121_1779201742310153_2529637722583367856_n

Προσήλθα ανώριμος,
ευτυχής αχθοφόρος
των χρωμάτων.
Με το άλικο
στον ώμο της φλόγας
και το γαλανό
στο αμετανόητον βλέμμα
της θαλάσσης.

Θα σας μιλήσω αργότερα
για τα δειλινά
με όνειρα,
για τις χαραυγές
με φλέβα.

Κατόπιν αποδοχής
ή εγκρίσεως…

08.09.2014…Σταυρακάκης Δημήτριος (Εύλογος)

Χρονόσημο

13260043_1158383894211950_5221696811914873533_n

Κι αυτό το μαντηλάκι
Που μυρίζει
σαν την παλιά ζωή
Πριν χαθούν οι σκιές
Των δικών μας…

Και παραξενεύομαι
Τι να φταιξε και μάζεψε
Έτσι
Ο χρόνος.
Ποιος τον έπλυνε στο νερό
Της λησμονιάς;

Μαριάννα Παπουτσοπούλου/2015

Στα ίχνη του ακατόρθωτου της ευαίσθητης πλάνης μου

13321650_1779207075642953_7923402817135510607_n

Άμμος στα χέρια μου αντί μελάνης ιχνογραφεί το ακατόρθωτο της ευέλικτης πλάνης μου, ο ήχος της αγάπης ποθεί τα σπάνια στο ακατόρθωτο της κατανόησης, είναι ήχος σπουδαίος γιατί μου ανήκει, έτσι νομίζω μέσω της σκέψης μου, δράττομαι του δικαιώματος να υπάρχω στις απλές έννοιες που το ακατόρθωτο πολιορκεί. Κάποτε ο χρόνος θυμήθηκε το πεπρωμένο του και με δραπέτευσε στους θνητούς, μία μάζα μηδενική εξουσίασε την οντότητά μου στην γλαφυρή αστερόεσσα ζωής. Οι μάγισσες της άγνοιας διέρρηξαν τα ιμάτιά τους μέσα στην αυτοκάθαρση του ακατόρθωτου από την έδρα κυριαρχία του, οι μάγισσες είναι κύτταρα κρυστάλλου στα έγκατα νοσταλγικής πίστης που ζητά σώμα σάρκας, ήθελα λιγάκι να κοιμηθώ ο άμοιρος σαν όμηρος νέων εικόνων, όμως νιώθοντας την πίεση του ακατόρθωτου ενέδωσα αμήχανα στο αδιάφορο πλέγμα του χρόνου και των δευτερολέπτων του. Εισήλθα νεκρός από την πύλη ενός γιγάντιου τσίρκου περιελισσόμενος επί του αιωρούμενου σχοινιού που συνένωνε δυό άκρα άχρωμα με δίχτυ προφύλαξης. Ο εξισορροπιστής ενεργοποιήθηκε και ο νεκρός του παρελθόντος έφθασε εν ζωή σαν υποψήφιός νεκρός του μέλλοντος. Σειρές προφητών επετέθησαν στα ακροδάχτυλά μου σχεδιάζοντας γραμμώσεις με προθέσεις ένταξης στις ορέξεις μελλοντολόγων, εντός μελάνης η άμμος αλλοιώνεται και οι προφητείες λαμβάνουν θέση υπέρ του κατόχου, η εαυτού πορεία ανακαλεί δυνάμεις σε θέση άμυνας και η τύχη εις χείρας θνητού παραδίδεται. Ο νους εκταμιεύει εικόνες από την γνωστική αντίληψη χτίζοντας μύθο ανάγκης για μία σταθερή ιχνηλασία στα δεδομένα “αγροτεμάχια” θνητών. Οι μέλισσες με βασίλισσες και κηφήνες εν πλήρη δράση εξουσιάζουν εργάτριες διδάσκοντας στους επιθυμούντες τις διδαχές ότι οι χώροι δεν τέμνονται ακόποις μόνο διά λόγου αλλά έπεται άγρια μάχη στην κόκκινη θάλασσα της ματαιοδοξίας θνητών για να καλλιεργούν ώρες πολύτιμες από την υγιή σάρκα στο βωμό κάθε φρικτού τέλους με σάρκα ασθενική και με λογική ακατανόητη. Και γλυκά μου χαμογέλασε ο πρώτος επισκέπτης στις αρχές της ανάσας μου, μου χαμογέλασε, με συνέκρινε απλά βάσει την «καθ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση» ο επόμενος ήταν άλλο ένα θύμα της πρωτοτυπίας φέροντα άνθη και μπισκότα. Είδα πιο πέρα από τα μάτια τους το ζέον ύδωρ αλλά χρειάστηκα χρόνο να αποδώσω την ερμηνεία συγκεκριμένων λέξεων και δη της παθητικής υποκρισίας. Ο χρόνος μεγαλώνει τα θύματα στην μηχανή του, αυτά έχουν την δύναμη της λέξης «νομίζω», βρήκα χρόνο να την αγοράσω σένα πολυκατάστημα σαν ένα μικρό θύμα που σαφώς χρησιμοποιεί δανεικά. Έτσι γίναμε πολλοί οι νομίζοντες «κάτι» και κομίζοντες ουτοπία με την έννοια του ακατόρθωτου φυσικά. Δράκοι η πρόβατα, μόνοι η σύνολο, καλοί η κακοί, δίκαιοι η άδικοι; έτσι σκέφτηκα καθώς η σοκολάτα έτρεχε σε κά-θετη ευθεία απρόσεκτα στο καρό μου υποκάμισο. Ήχοι από σαξόφωνο κουβαλούσαν μελωδίες και η χαρά μου που απέδιδα ερμηνείες θνητών ικανοποιητικά με οδηγούσε στην υπερηφάνεια. Ένιωσα ότι γνωρίζω, εγκαθίδρυσα το «νομίζω» ως έλλειψη άγνοιας και γέμισα από χαρά. Η λειτουργία συναισθημάτων έχει να κάνει με τον άνθρωπο υπέθεσα και άρχισα να ταξιδεύω μακρύτερα από τις δυνάμεις μου όλος μέθη από την μεγάλη ευτυχία στιγμών κάτι ανάλογο σαν να απομακρύνεσαι από την στεριά σε μια θάλασσα που σε καλεί υποταγμένη στον ερυθριάζοντα ορίζοντά της. Έλαβα το απλό και απλώθηκα στο σύνθετο εννοιών κάτι σαν θεϊκή επέμβαση στην θνησιγενή αδυναμία των υπάρξεων που μάταια προσπαθούν να λησμονήσουν την ακαμψία τους σε θέσεις του καλύτερου του ομορφότερου του δυνατότερου και του ευγενέστερου πασών των πρακτικών ενεργειών ευθύνης τους. Μεγίστη ευθύνη η αποδοχή προσωρινότητας, μεγίστη ευθύνη η τόλμη συνεργασίας που έπεται από τον σοφό καλό διάλογο εαυτού μεθ εαυτόν. Τα χειροκροτήματα ξεπερνούσαν τα λαμπερά φώτα σκηνής, ο λόγος μεστός μουσικός σαν μεθυστικό ακορντεόν που αναπνέει και εκπνέει ανάσες λόγου έντεχνης ταλάντωσης. Όλοι έγχρωμοι, ο εαυτός μου ασπρόμαυρος ταπεινός λιτός και απέριττος για λόγους αινιγματικής διερεύνησης κυρίως όταν η επακόλουθος φωτογραφία στην συνέχεια του χρόνου μου θύμιζε τοποθετημένη στο σερβαν το άμεσο παρελθόν μιας εκδήλωσης θνητών πλήρη «χαράς συνόλου». Αλλοίμονο αν το αρνηθώ ότι το σύνολο λαμβάνει αλλήλοις αισιοδοξία βλέποντας ότι αλλήλοις ζούνε με κοινή αντίληψη πραγμάτων τονίζοντας την προσωπική ευτυχία ποσοτικά και εμφαντικά λυπούνται για την απώλεια πρώην ζώσας φίλης φίλου η συγγενούς η συνανθρώπου. Ο λόγος ρέει δακρύβρεκτος και ουδείς κάτοχος λόγου αποδέχεται τη δική του μελλοντική «αποχώρηση». Ο αμείλικτος χρόνος που μάλλον είναι μια συναρπαστική εφεύρεση θνητών αλλά πλήρης αληθείας προς χάρη συνεννόησης γεμίζει τα καρέ κάθε γλυκιάς προσωπικής “ταινίας” πάντα σχοινοβατώντας στου μεγάλου τσίρκου το τεντωμένο ικρίωμα βάδην και ιχνών και πάντα επιλέγων αν κάτωθι αυτού θα υπάρχει η όχι το δίχτυ προστασίας θυμάτων. Το σύνολο ευνοημένων θνητών αυγατίζει θεωρίες του «νομίζω» και «αποδίδω τα του θαύματος» κάπου, οι μη ευνοημένοι διαμοιράζονται αδύναμοι να στοιχηθούνε με δική τους επιλογή στα όρια τέλους και τελών. Πόνος ανασφάλεια στεναχώρια θλίψη δυστυχία και κλάμα όλα χάντρες σένα μοιρολόι στίχων λαϊκής τέχνης και λαϊκότερης ουτοπίας αλλά αληθούς ουτοπίας που αγκαλιάζει το «κατά δύναμη των παραστάσεων». Νύχτωσε, μα το σαξόφωνο με ξημέρωσε στα ίχνη του ακατόρθωτου με τον ήχο της αγάπης να ποθεί ακόμη το σπάνιο μιας νέας ελπίδας πραγμάτων με φως.….ΑΜΗΝ.

Αναγνώστης Κωνσταντινίδης 1954

ΕΚΕΙ, ΑΚΙΝΗΤΟΣ.

13327595_1779531695610491_1075639026722144173_n

Τις απαλάμες έβαλε στο πρόσωπο,
το βλέμμα έστρεψε στους ουρανούς.

Εκεί, ακίνητος καταμεσής του δρόμου,
δάκρυ δεν έσταξε σταλιά, μα, η βροχή εκράτει.
Ως να προλάβω να σταθώ ακούστηκεν το ουρλιαχτό.
Μιά αστραπή έσκισε τον ουρανό κι εκείνος δεν τρεμόπαιξε,
ούτε βλεφάρου άκρη.

Θρηνούσε έτσι ώρες πολλές και όσοι του εμιλούσαν
κουράστηκαν και έφυγαν για σπιτικό φαΐ.

Άλλοι τον είπανε τρελό, άλλοι αλλοπαρμένο
κι ένας μικρός και αναιδής τον είπε σκοτωμένον.

Θαρρώ, πως κείνο τ’ άγαλμα έτσι ήτανε πλασμένο,
να ουρλιάζει και να δέρνεται μες στην πολλήν βροχήν.

Εκοίταξα τους ουρανούς κι είδα το μυστικό του,
έσταζαν αίμα οι καιροί και το παιδί δικό του.
Κείνο το πεθαμένο, στην άκρια του ουρανού.

Αγγελική Ραυτοπούλου,2013,Πνευματικός θάνατος

Φωτογραφία : Το αρχαίο ελληνικό θέατρο της Επιδαύρου

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΙ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ

13319731_1779528662277461_1573736089170781756_n

Υπερασπίζομαι τη γλώσσα μου, επειδή υπερασπίζομαι το δικαίωμα κάθε γλώσσας να υπάρχει, μιας που έτσι ο κόσμος μας είναι πλουσιότερος, ομορφότερος, δημοκρατικότερος.

Αλλά και επειδή:

– είναι το αρτιότερο δημιούργημα του σπουδαιότερου πολιτισμού που γέννησε ποτέ ο κόσμος, του Ελληνικού΄

– απετέλεσε το κύριο «όχημα» διατήρησης και διάδοσης αυτού του πολιτισμού΄

– είναι μια γλώσσα «μη συμβατική», καθώς τα «σημαίνοντα»
αποκαλύπτουν άλλοτε την ουσία, άλλοτε τον τρόπο χρήσης κι άλλοτε το βάθος των «σημαινομένων», ωθώντας τη σκέψη προς την έρευνα, την ανακάλυψη, την έμπνευση΄

– σ’ αυτή γράφτηκαν τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του φιλοσοφικού, του δραματικού, του ποιητικού, του πολιτικού, του ιστορικού και του ρητορικού λόγου΄

– πρώτη αυτή (ή, κυρίως αυτή) σηματοδότησε με ακρίβεια όχι μόνο τα πράγματα, αλλά και έννοιες υπερβατικές και «άυλες»΄

– λόγω της ποιότητας και του βάθους της, τροφοδότησε, γονιμοποίησε, και πλούτισε (και συνεχίζει να το κάνει και σήμερα) όλες τις άλλες γλώσσες του Δυτικού (τουλάχιστον) κόσμου΄

– τιμώ το δώρο που μου δόθηκε, να κατανοώ από κούνια έννοιες για τις οποίες αμέτρητοι άλλοι ξοδεύουν χρόνια σπουδών και κόπων για να τις αντιληφθούν΄

– αποτελεί τη σπουδαιότερη ρίζα που με δένει με το ατομικό αλλά και το συλλογικό παρελθόν μου΄

– είναι αυτονόητο, όπως είναι αυτονόητο το να υπερασπίζεται κανείς τη μητέρα του, το σπίτι του, την χώρα του, την ελευθερία του΄

– είμαι εγώ, τα όρια της σκέψης και της ύπαρξής μου΄

– είναι πολύτιμη και το αξίζει.

Πάνος Σταθογιάννης .

Φωτογραφία : Η Θεά Ειρήνη στην Αρχαία Ελλάδα

ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΤΩΡΑ

1897744_624375774298926_1013876156_n

Και επειδή ο ύπνος είναι ένα μαύρο πουλί
που έρχεται και κουρνιάζει τις νύχτες
μέσα στο κεφάλι σου -αλλά πέταξε γι’ απόψε-
έλεγα να σε πάρω στα γόνατά μου, δίπλα σε μια φωτιά.
Να είναι ζεστά, να είναι χειμώνας απαραίτητα
και να σου πω αληθινά παραμύθια…τόσο παράξενα,
που δεν θα τα πιστέψεις παρά μόνο επειδή ξέρεις
πως ψέματα δεν μπορώ να σου πω.
Και θα καταλάβεις μετά την υπομονή μου με τους ανθρώπους.
Θα καταλάβεις γιατί πάντα οπισθοχωρώ και υποχωρώ.
Γιατί λέω: «Άς ‘τους να παίξουν, τους αντέχω».

Γιατί έχω δει τα πράγματα τόσο απλά,
που τόσες ανοχές ,τόση κατανόηση, τόσες υπομονές,
δεν είναι αδυναμία-δύναμη είναι.

Και μετά θα μιλήσουμε για τα μικρά ξέφτια μου, ανθρώπινο είναι.
Δεν είμαι ανοξείδωτο μέταλλο άνθρωπος είμαι και ‘γώ,
που ευτύχησα και ατύχησα να ζήσω έτσι, δεν το διάλεξα, με διάλεξε.
Και το πρωί, θα έχεις καταλάβει καλύτερα
όσα έχεις υποψιαστεί αλλά δεν μπορείς να γνωρίζεις.
Κοιμήσου τώρα. Όνειρα γλυκά.

Γιώργος Παπαμιχελάκης (γλύπτης)

Μπέττυ Κούτσιου

13339442_1779340162296311_3427109595135831731_n

Με λένε ανόητη και ρομαντική.
Να σε ξεχάσω μου λένε..
Μου θυμίζουνε πόσο πολύ με πλήγωσες και οτι θα το ξανακάνεις.
Αυτό μου λένε ..
Μα εγώ γελάω..
Άφησε τους λεω..Δεν ξέρουνε.
Μου ζητάνε να ζήσω χωρίς εσένα..
Χωρίς πνευμόνια..Χωρις μάτια..
Χωρις πόδια..Χωρίς χέρια..
Έτσι μου ζητάνε να ζήσω..
Χωρίς φωνή..
Χωρις τον λόγο που γεννηθηκα ..
Και ήρθα σε τούτη τη γη..
Να σε αγαπάω.

Με λένε επίμονη και πεισματάρα..
Άφησε τους λεω..
Δεν ξέρουνε πως..
Τα τριαντάφυλλα ζούνε πάντα παρέα με τα αγκάθια τους …
Γιατι εαν τους τα κόψεις..
Θα μαραθούν απο περηφάνια..

Ούτε ξέρουνε πως..
Ένα ζευγάρι μάτια που εχει κλάψει και έχει πονέσει απο την δική σου απελπισία..
Είναι πιο όμορφα απο ενα ζευγάρι στεγνά μάτια..

Με λένε παρορμητική και ξεροκεφαλη..
Να σε ξεχάσω μου λένε..
Να συνεχίσω να ζω..
Και εγω τους κοιτάω και σκέφτομαι..
Πόσο λίγο με ξέρουνε..

Με είπες αγάπη..
Αυτό είναι το όνομα μου..
Όταν θα πάψω να το ακούω..
Θα πάψω να ζω.
Οταν θα πάψεις να το λες..
Θα πάψω να με ξέρω.
Ως τότε θα είμαι εκείνη..
που εσύ ονόμασες..
Και κανένα άλλο όνομα ..
Δεν θα αναγνωρίζω..
Με λες αγάπη..
Ας μάθετε όλοι το όνομα μου..
Και μετά μην με φωνάξετε ποτέ πιά.
Φτάνει που με βάφτισαν ..
τα δικά σου χείλη.

~ Το όνομα μου ~

Μπέττυ Κούτσιου
Κούτσιου Μπέττυ