Αρχείο | Ιούνιος 1, 2016

ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Αυτά τα δέντρα δε σηκώνουν άλλους ανθρώπους πάνω τους,
η φλούδα χάνει τον ήλιο,

εκείνοι οι βράχοι την αρμύρα δεν αντέχουν,
μισόκλειστα κρατούν τα μάτια τους
κι οσφρίζονται τα θέατρα που παίζει το πέλαγος.
Στον ορίζοντα αστράφτουν λαλιές κι εικόνες,
όμως η ανέμη ακόμη χορεύει το μάλλινο
κι οχτρεύει το γρήγορο συνθετικό κύκλο.
Τούτες τις φορές, οι φόρες που πήραμε έχουν άλλες ανάσες
εξόρυξαν ήχους που βαστούν, βαστούν μυρωδιές,
κύκλους από αλώνια στο νου, βουή τζιτζικιών
στην ελεύθερη σκέψη του παραθερισμού.
Αυτές οι μέλισσες χάρισαν όλη τη γλύκα τους να γιάνουμε,
εκείνα τ΄ αρμυρίκια ψήλωσαν
κι έσβησαν την άμμο απ΄ τον ορίζοντά τους,
γύραν στους λόφους, χάδι, άλλο άγγιγμα να δροσερέψουν.
Αυτά τα φύλλα πείσμωσαν, δεν πέφτουν φέτος
κρατούν το χρώμα τους ψηλά,
εκείνα τα νερά θυμήθηκαν τη νιότη τους και ξεχύθηκαν στα πόδια μας.
Αυτά τα γυαλιστερά σύμβολα ξέβαψαν, να γίνουν σύμβολα
τους πάει η αφαίρεση.
Αυτά τα χρώματα έρχονται κάτ΄ επάνω μας σχίζοντας το βαθύ γκρι.
Τι ευτυχία ν ΄ αντέχεις τη λάμψη τους,
να περνάει στο αίμα μας ουράνιο τόξο!

 

 

 

 

 

 

 

 

Ηλίας Δ. Παπακωνσταντίνου
Ποιητής
Από την ποιητική συλλογή «Πρόσθεσε Αφαιρώντας»

ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

13336071_1777849342445393_6479339224979960370_n

Στη Μελίτα και στον Κωνσταντίνο

Δυο παιδιά της αγάπης
με την ομορφιά της ζωής
με το όνειρο ανθισμένο
να περιμένει έναν ουρανό
να κυοφορήσει έναν κόσμο καινούριο
απαλλαγμένο από έχθρες και μίση!
Δυο παιδιά που σου χαρίζουν
-στ’αλήθεια το σκεφτήκατε-
το ρόδινο γέλιο τους
να μπορείς κι εσύ κι εγώ
να φτιάξουμε τη ζωή μας
τραγούδι στα μέτρα μας!
Κι αν ο ήλιος σκορπάει
κάθε ανέφελη αυγή
χαρμοσύνη πλημμυρισμένη με φως
τούτοι οι ήλιοι ,τα δικά μας παιδιά
με μια ψυχή μας καλούν
σήμερα που γιορτάζουν
ν’αφήσουμε στο πρεβάζι μας
έναν λόγο γλυκό
να τον ψάλλουν τα χελιδόνια
να ομορφύνει η μέρα τους
να γίνει πιο γιορτινή
γενέθλια μέρα να την πούμε
κι ας την τραγουδήσουμε
-έστω και μέσα μας-.
Εκείνοι θα μας ακούσουν
και θα ευφρανθεί η ψυχούλα τους
εκεί στα ξένα που είναι
μα όλα οικεία τα αισθάνονται!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,1-6-2016

Εικαστικό : του Igor Levashov: Ο άνθρωπος των Λουλουδιών