Αρχείο | Ιούνιος 2016

ΖΩΓΡΑΦΙΣΑ

13466073_1787922931438034_6430862886973224546_n

Ζωγράφισα τις σκέψεις μου
με τους ιριδισμούς της αυγής
και τα χρώματα της καρδιάς!
Επιθυμία μου να ζήσω με όνειρο
με τα δελφίνια που γλιστρούν
και χορεύουν στη θάλασσα
με τ’ ανάλαφρο άρωμα
απ’της ψυχής μου τα ρόδα .
Έλα να ταξιδέψουμε
οι δυο μας στο Αιγαίο
να χαρούμε όσα μας στέρησαν
τα μελτέμια κι οι θύελλες!
Σε σένα μιλάω αγάπη μου
που λείπεις από κοντά μου …
Χάρισέ μου ένα φιλί
κι εγώ θα σου στείλω
όσα ποιήματα έχω γράψει για σένα
κι όσα τραγούδια μ’έμαθαν τα πουλιά!
Soula Maropaki

ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΜΕ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ

12717895_1123050014412005_4771919054802074143_n

Αμέτρητες οι σιωπές
σε νύχτες ασέληνες
εκεί που κρύβονται μ’ευκολία
όλα τα μυστικά της ζωής.
Κάθομαι αφημένη στην προκυμαία
της νυχτερινής γαλήνης
με την ευωδία των κρίνων
νοσταλγός της αγάπης
Ένα απαλό αεράκι
τον φέρνει κοντά μου !
Δάκρυα χαράς
μουσκεύουν το πρόσωπό μου
κι ένα αναφιλητό
συνταράσσει τα μέσα μου..
Μιλώ με την καρδιά μου .
και ταξιδεύω στο όνειρο και στο φως.
με τη ομορφιά της αγάπης
και του έρωτα την ανταμοιβή!

Soula Maropaki

Θα είμαι εδώ.

13332784_1163795580337448_322661707638183671_n

Δεν θα μιλώ, αλλά απλά να γράφω.
Ανασαίνω μέσα από τη άπνοια.
Αισιοδοξώ μέσα από το απελπισία.
Θα τραγουδώ, θα ζωγραφίζω μέσα από την ηχώ σου.
Όσο ζω σε καλώ να είσαι πλάι μου.
Δεν έχω τίποτα να σου δώσω,παρά ένα χαρτί και μολύβι.
Με αυτά μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο.
Ναι!
και μια σχισμή λέω σε παραθυρόφυλλα ανοιχτή
Για να λάμπει μέσα στην καρδιά σου.
Ως της σελήνης το φέγγος
Η ζωή μας χαμογελάει μες το σκοτάδι κι έγινε μέρα

Θα είμαι εδώ.
Θα υφαίνω τις λέξεις μονοπάτι να έρθεις να με βρεις,
μικρό κορίτσι θα τρέχω πίσω από τα λόγια
που ζωγραφίζουν ανεξίτηλους παραδείσους.
Στο παραθύρι της καρδιάς σου θα μετοικήσω,
αιώνια ταγμένη ιέρεια στου έρωτα της καρδιάς σου
το ιερό άβατο.
Ασάλευτη θα σε θωρώ να ιερουργείς
ταξίδι μυστικό σε άβυσσο γαληνεμένη.
Δεν θα έχω τίποτα και όλα θα τα κρατώ,
σε δυο χέρια αδειανά,
σε μια καρδιά γεμάτη από εσένα…
Είναι που η αγάπη το λίγο και το τίποτα
τα θεριεύει στο «τα πάντα»για πάντα.
Θα είμαι εδώ να ακούω να τραγουδάς
ότι ζούμε στα μυστικά των κόσμων μας.
Σιωπή…
το μαύρο έγινε Ανατολή.
Αγάπα με!—

Κωνσταντίνα Ευθυμίου

Mary Brili

13522046_1789097364653924_5560261450149854178_n

Καμιά φορά
νομίζεις
πως σε καταλαβαίνω
και μου ζητάς χάρες.
Εχθές δεν ήταν
που βυθισμένη στην σκέψη σου
με θαυμαστικά
στην επιφάνεια του εαυτού σου
με καλούσες κοντά σου
να έρθω
και των κυματιστών πλεξούδων σου
τις μεταξωτές κορδέλες
να λύσω;
Εγώ στην πλάνη των νερών σου
Σε καλώς όρισα

Θάλασσά μου .

Μαίρη Μπριλή

ΠΛΗΜΜΥΡΙΔΑ ΚΑΙ ΑΜΠΩΤΗ

13239446_1770588846504776_8045021504984472561_n

Επιστρέφω στης Μεσόγειου το κύμα
που κάνει παιγνίδι στα πόδια σου
και στα μελαψά σου τα μάτια
και μένω στη γαλάζια σου ώρα.
Μην αρνηθείς
όσα σου στέρησαν οι Χειμώνες
και προπαντός μην αφαιρείς
ούτε ένα ρήμα απ’τα ποιήματα
που έχω γράψει για σένα.
Μ’έκανες να γνωρίσω χιλιάδες ονόματα
απ’τα λουλούδια που γέννησε ο καημός
και να εισπνεύσω χιλιάδες αρώματα
απ’την ποιητική του παράδεισου.
Κάποτε η Φοινικιές βοηθούσαν να γεννηθούν
τα παιδιά του Δία και της Λητώς
Τώρα οι φοινικιές υποδέχονται
τα δικά μου γεννήματα
τα όνειρα απ’τα τραγούδια
που μ’ έμαθες ,σε κόκκινα παγκάκια.
Δες,οι φωτιές του Κλήδονα έσβησαν
μα η σποδός, ακόμα αχνίζει τη μοίρα μας!
Όλα μου ,έγιναν ποίημα
εσύ η πλημμυρίδα
κι εγώ η άμπωτη
που μέρα-μέρα βαθαίνω
να γνωρίσω τα άστρα του Νότου σου!

Θεόδωρος Σαντάς

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ

13566911_1789110607985933_3073822015467819477_n

Θέλω να βγω σε μια κορφή που δεν πηγαίνουν άλλοι,
παρά τ’ αγρίμια μοναχά σα λαβωθούν και θέλουν
να βρουν τ’ αγριοβότανο, που τσι πληγές γιατρεύει,
το τρων κι αναντρανίζουσι, μασούν το και θεριεύου.
Κι αν ειν’ πρικύ, τσι πόνους τως ντελόγο παγουδιάζει,
στυλώνουσι τα πόδια ν τως τα κατηγορημένα,
κι ίσα π’ αντέξα ν’ ανεβούν την έρμη ν ανηφόρα.
Εκεί θα βγω για να σε βρω κι εσένα παλικάρι,
απού πορπάτιες κι έτριζεν η γης στα βήματά σου,
κι αέρας εξεβόριζε απ’ το γερό σου μπέτη
και το μαλλί σου το σγουρό το δαχτυλιδωμένο
μόνο τση μάνας το φιλί και τση καλής κατέχει.
Χωσιά σου στένει ο Χάροντας που στο καλό μποδίζει
μαύρα φορεί, μαύρα μιλεί, ως είναι κι η ψυχή του,
παίζει σου μπάλα βρίσκει σε τόπο του θανάτου.
Αϊτός κατέβη στο χαμό στα νύχια του σ’ αρπάζει,
και σ’ απιθώνει στην κορφή βοτάνι σε ταΐζει.
Μα σε πληγές θανατερές, βοτάνια δε φελάνε.
Βλέπεις τ’ αγρίμια να’ ρχονται να τρώνε, ν’ αντριεύγου,
κι εσένα ο ήλιος την πληγή την ανοιχτή να βλέπει
την καθ’ αυγή, να θλίβεται μέχρι να βασιλέψει.
Και καθ’ αργά ένα πουλί στον ώμο σου καθίζει
και σου μιλεί και τραγουδεί τα πάθη των ανθρώπω.

ΜΙΝΩΣ ΣΩΜΑΡΑΚΗΣ

αναντρανίζω = σηκώνω τα μάτια, συνέρχομαι
ντελόγο = αμέσως
παγουδιάζω = καταπραΰνω
κατηγορημένα = καταπονημένα
ξεβορίζω = φυσώ απ’ το βοριά
μπέτης = στήθος, στέρνο
στένω χωσιά = στήνω ενέδρα
στο καλό μποδίζει = μισεί το καλό (μτφ.)
μπάλα = βόλι

Δε κάνω όνειρα ποτέ μεγάλα

13567174_1789212361309091_8790537447909873535_n

Όπου χτυπάει εσένα η καρδιά σου
Το χτύπο της άκου και θα σου πει
Που ‘ναι κρυμμένα τα όνειρα σου.
Το δρόμο που πρέπει να πας στη ζωή

Δε κάνω όνειρα, ποτέ μεγάλα
Κόσμους δεν έχω, εγώ μαγικούς
Αυτά τ’ αφήνω, σε σας μεγάλους
Αφήστε μ’ έμενα, να ζω με μικρούς

Όταν η αγάπη σου γίνεται κλάμα
Θέλω το δάκρυ να είμαι εγώ
Που θα χαϊδεύω το πρόσωπο σου
Ζεστά να λέω πως σε αγαπώ

Δε κάνω όνειρα ποτέ μεγάλα
Κόσμους δεν έχω εγώ μαγικούς
‘Ολα τ’ αφήνω σε σας τους μεγάλους
Αφήστε μ’ έμενα να ζω με μικρούς

Κι όταν η αγάπη, σου φέρνει κλάμα
Πλάι σου θέλω να είμαι εγώ
Να μεταλάβω, της ψυχής σου το ‘νάμα
Και την αγάπη μου να ξομολογηθώ.-

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ

Γιώργης Δρυμωνιάτης .

13533206_1789212864642374_7864296137052498606_n

Τετραπέλαγή μου αγάπη,
μελαψή μου μορφή
στην αλμύρα του Νότου χαμένη,
συ που μοιάζεις νησί
που ‘χει μάτια και στόμα και σώμα
κι αναδύεσαι φλόγα
απ’ το μάγμα της γης,
συ που μοιάζεις νεράιδα
με βρεγμένο το μαύρο μαλλί
κι ανατέλλεις βαθιά μου τις νύχτες
και τις μέρες που ο Ήλιος
με καίει πολύ,
τετραπέλαγή μου αγάπη,
φίλησέ με με τ’ αγέρι
που σε πάει, που σε φέρει,
με το σώμα, με το χώμα,
με καυτή αναπνοή!
Γη μου, ψυχή μου,
συ που μοιάζεις νησί
σε τεσσάρων πελάγων τα χέρια,
ποθητή μου μορφή,
φίλησέ με να γίνω
τετραπέλαγο πάθος κι εγώ
στην αλμύρα του Νότου χαμένος,
μα δικός σου, μικρό μαγικό!

Γιώργης Δρυμωνιάτης .
Από την «ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ»

Η γέννηση της Αφροδίτης

Για τη γέννηση της Αφροδίτης ο Ησίοδος αναφέρει στη Θεογονία (187-206) «Και τα’ αμελέτητα λοιπόν αμέσως μόλις τάκοψε με το δρεπάνι, τάρριξε απ’ τη στεριά στον πόντο τον πολυτρικύμιστο, κι έπλεαν στη θάλασσα πολύν καιρό. Μα ολόγυρά τους λευκός αφρός απ’ το κομμάτι αυτό της σάρκας της αθάνατης ανέβαινε• κι απ’ τον αφρό γεννήθηκε μια κόρη. Κοντοζύγωσε στ’ άγια πρώτα Κύθηρα, κι ύστερα διάβηκε από κει στη θαλασσόζωστη την Κύπρο. Και βγήκεν η σεβάσμια, η ωραία θεά, και γύρω- γύρω χλόη κάτω απ’ τα λυγερά τα πόδια της ξεφύτρωνε• και τούτην Αφροδίτη λέν’ οι άνθρωποι και οι θεοί, γιατί γεννήθηκε από τον αφρό· και τήνε λένε και Κυθέρεια, γιατί τα Κύθηρα πλησίασε. Και τη συντρόφεψε ο Έρωτας και ο Ίμερος ο ωραίος την ακολούθησε, μόλις αυτή γεννήθηκε και στων θεών ανέβαινε το γένος. Και τούτη απ’ την αρχή την τιμή πήρε και τον κλήρον έλαχε, νάχη μέσ’ στους αθάνατους θεούς και τους άνθρωπους, τα χάδια τα παρθενικά και τα γλυκοχαμόγελα και τις απάτες και τη γλυκειά την ηδονή, το σμίξιμο το ερωτικό και τα γλυκά καμώματα όλα. Κι εκείνους ωνομάτισε Τιτάνες ο πατέρας, ο μέγας Ουρανός τους γιούς του βρίζοντας πούχε γεννήσει». (απόδοση στα νέα ελληνικά Π. Λεκατσάς) Και ο δεύτερος Ομηρικός Ύμνος στη Θεά μάς παραδίδει ότι τα κύματα την έβγαλαν σε μια ακτή της Κύπρου. Εκεί την υποδέχτηκαν με ιδιαίτερη χαρά οι χρυσοστέφανες Ώρες, όπου με άφθαρτα ενδύματα την έντυσαν, χρυσαφένιο στεφάνι της έβαλαν στο κεφάλι, ενώτια από πολύτιμο χρυσάφι και ορείχαλκο της πέρασαν στους λοβούς των αυτιών και με περιδέραια ολόχρυσα της στόλισαν το λαιμό. Με όλον αυτό το στολισμό την πήγαν στους αθάνατους Θεούς, οι οποίοι την υποδέχτηκαν με ασπασμούς και χειραψίες. Κάθε Θεός ευχόταν σύζυγος να του γίνει γιατί θαύμαζαν την ομορφιά της χρυσοστέφανης Κυθέρειας.

Εξωτικός περίπλους

13567113_1789214221308905_4066358748267238207_n

Αθόρυβος κοιτάζω το βυθό.
Τα σκοτεινά σου μάτια βλέπω κάτω.
Γυρνώ μετά , κοιτάζω ουρανό.
Τα φωτεινά σου μάτι’ άστρο φευγάτο!
Όπου κι αν δω,
εσένα βλέπω πάντα εντός μου,
απόλυτο της δίψας μου κενό,
σκοτάδι μου και φως μου!
Όμορφο
θηλυκό σαν ανέμη που τρέμεις,
ξάστερο
μπρος στα μάτια μου φως,
άναρχο
ξωτικό τί γυρεύεις,
άντυτο
στην καρδιά μου εμπρός;
Πάρε από τα χέρια μου
την αφή και κρατήσου,
πάρε από τα μέσα μου
την υφή και δική σου
η μισή η μικρή μου ζωή.
Άσε μου στο χώμα μου
την ανάσα σου δρόσο
κι άπλωσε τα χείλη σου
την μισή να σου δώσω
την υπόλοιπη όλη ζωή!
Χάρτινο
φεγγαράκι στη νύχτα μού μοιάζεις,
χάλκινο
το κορμί λαξευτό,
όνειρο
μες στο όνειρο αδειάζεις.
Χάνομαι
στο πολύ που ποθώ.
Πάρε από τα χέρια μου
την αφή και κρατήσου,
πάρε από τα μέσα μου
την υφή και δική σου
η μισή η μικρή μου ζωή.
Άσε μου στο χώμα μου
την ανάσα σου δρόσο
κι άπλωσε τα χείλη σου
την μισή να σου δώσω
την υπόλοιπη όλη ζωή!

Γιώργης Δρυμωνιάτης .

Ελβίνα Τζελέπη Ποιήτρια

13495137_523448701188360_4584839855758557447_n

 

Εσύ που κορφολόγησες
με τέχνη την ψυχή μου
που στράγγισες με μαγικά
τα ονείρατα του νού….

Εσύ που με ξελόγιασες
κι έχασα τη φωνή μου
και φεύγεις από δίπλα μου
για να μ’ απαρνηθείς….

Εσύ που είπες ξεκάθαρα
πως θες τον έρωτά μου
δεν γνώρισες δεν ένοιωσες
αγάπη τι θα πει

Εσύ που δεν λυπήθηκες
να λυώσεις την χαρά μου
για νάβγαινες όπως θαρρείς
σπουδαίος νικητής….

Ακόμα σύ λυμαίνεσαι
τη δόλια την ψυχή μου
και κρύβεσαι στο όνειρο
που δεν θ’ απαρνηθώ

Ποτέ δεν λείπει ο Αγιος
απ’ το προσκύνημά Του
Ετσι κι εγώ δεν άλλαξα
πρόσωπο στον καιρό…

Αγάπη είχα στην καρδιά
και δύναμη σαν φάρο
μα έφυγες και σ’ έχασα
κι έμεινα στον καημό

Ομως σαν λάχει να περνάς
σαν σκέψη στο μυαλό μου
μ’ αρώματα και χρώματα
πάντα θα σ’ αγαπώ….

Ελβίνα Τζελέπη
Ποιήτρια
21.06.2015