Αρχείο | Μάιος 31, 2016

ΕΙΣΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΜΟΥ

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

O ήλιος σου ανατέλλει μέσα στα μάτια μου
γεμίζοντας τα από τη λάμψη!
Τα πουλιά κολυμπούν ανέμελα μες τα λόγια σου
στην αχνή κορυφογραμμή των χειλιών σου!

Η καρδιά μου φτερουγίζει σ’ ένα απαλό νοσταλγικό ρυθμό
που φτάνει στα όρια της ευτυχίας!
Κοντά σου γίνομαι πράος, απλός, χαρούμενος!
Νιώθω τi είναι να μπορείς να χαίρεσαι
την ύπαρξη της αγάπης μες το απρόσμενο!

Είσαι εσύ το πιο καλό μου άστρο!
Θωρώ αυτό το πρόσωπο κι’ αυτή τη γραμμή
και βαφτίζομαι στα νάματα της ζωής!

Δεν θέλω να φανταστώ το πως θα ‘ταν
η ζωή μου δίχως τ’ άστρο μου!
Ζω στο φθινόπωρο της ζήσης μου
μα… χαίρομαι την άνοιξη στη καρδιά!
Να κρατήσει παντοτινά!

«Ευδαίμων Συριανός»

Το Εικαστικό : Εργο του Igor Levashov: Ο άνθρωπος των Λουλουδιών

Κατερίνα Παπα .

13307419_1777521382478189_7300048839006762429_n

Σε έναν θαμπό ορίζοντα,
Κύματα ονείρων τρέχουν με το
άλογο της καρδιάς.
Μικρές γαλάζιες αναμνήσεις από
τις γέφυρες του χρόνου.
Ένα αστέρι τρεμοφέγγει στην
αγκαλιά του ουρανού.
Κι ένα σύννεφο χορεύει μέσα στα
ερείπια
κλεισμένων στη νοσταλγία
σπιτιών.
Κι ο ύπνος μας, ένας χορός σε
απαλό γρασίδι.
Το καλοκαίρι μας στοχάζεται
πάνω σε γαλανά αργοπορημένα
βράδια.
Ο ουρανός, στον ουρανό των
ματιών σου αναπαύεται.
Σκορπίζει το φιλί σου τα άνθη
του στον κόσμο.
Τα χείλη σου νερά που
τραγουδούν στη ζεστή αμμουδιά
του κορμιού μου.
Μια λάμψη στα μάτια μας,
λησμονημένα άστρα στους
νυχτερινούς καθρέφτες της ψυχής.
Μια όμορφη σιγή πάθους
ανατέλλει λίγο πριν το πρώτο
μας φιλί.
Κι η ανάσα σου, κήπος
λουλουδιών.

Αγκαλιασε με τουτη την βραδυα που απλα απο νοσταλγια αιμοραγω

Κατερίνα Παπα .

Το Εικαστικό : του Igor Levashov: Ο άνθρωπος των Λουλουδιών

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΕΩΘΙΝΑ * ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ

13315538_1777512895812371_3920314114161817633_n

Μια καλημέρα με τριαντάφυλλα
είναι ένα ποίημα ανθισμένο
ένα χρώμα καρδιάς που καταργεί
τη μοναξιά και την ένδεια των ανθρώπων
κι αρχίζεις και χρωματίζεις το λόγο σου
με χαράς ευαγγέλια
κι αρχίζεις να λες με λίγα τριαντάφυλλα
έχεις τον δικό σου κήπο
να έρχονται τα πουλιά να τραγουδούν
τον δικό σου παράδεισο
που με τόση φροντίδα
κι αγάπη τον ποίησες
σε κάποιες μέρες που ο χρόνος τις κατέγραψε
ως ¨Ημέρες Χαράς»
που αγαπιούνται οι άνθρωποι
και ξεχνούν την οδύνη της γης!
Καλημέρα με εωθινά *τριαντάφυλλα
που κόβω απ’τον κήπο σου
να τα χαίρεται η ποίηση
κι η ποιητική των ανθρώπων
η ευταξία της γης
όταν αποφασίζει να λειτουργεί
με τους κανόνες του Ουρανού
και μελωδίες αγγέλων!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,31-5-2016

*εωθινός , από το αρχαίο έως που σημαίνει αυγή.
εωθινός=πρωινός
Δε χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη τόσο συχνά, χρησιμοποιείται κυρίως σε αποσπάσματα ποιημάτων και σε καλλιτεχνικό λόγο.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

13327646_1777514432478884_2097841619600621860_n

Όταν ο λόγος έχει
μια ομορφιά της καρδιάς
κι ένα ρήμα της Άνοιξης
πιάνεσαι απ’αυτόν
και γίνεται ο ουρανός σου γιορτή!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,31-5-2016

Εικαστικό : Turgut Daruga

ΒΙΑΣΤΗΚΑ

13319860_1777581962472131_7261181774937599097_n

Καθώς η βροχή χτυπά με δύναμη το τζάμι,
θαρρώ,πως μαζί της κουβαλάει
μιά Νύχτα με Αλησμόνητες Στιγμές…
Και σαν κοπάσει η Καταιγίδα,
τότενες κι Εγώ ανασαίνω
τες μυρουδιές των λουλουδιών του κήπου μου,
ενώ η Ψυχή μου Στεγνή και Μόνη,
εποπτεύει στες νυχτερινές περιπλανήσεις
των νεόφωτων Αστεριών…και της Σελήνης!
Κι αναζητώ τον Άμοιρο Αστερισμό μου
που ακροβατεί από γωνία σε γωνιά ,
μέσα στα πλατέματα του Απέραντου Γαλάζιου,
ενώ ο Νους μου σεργιανάει σαν σαπιοκάραβο
στες προκυμαίες τ’ Ουρανού,
πνιγμένος σε Θύμησες Χαρούμενες και Λυπημένες,
στης Νοσταλγίας την Ομίχλη τυλιγμένες…
Ω! Ναι,
Απόψε βιάστηκα κατά πως φαίνεται πολύ
τη Νιότη μου να συναντήσω
φωτίζοντας της Μνήμης μου σοκάκια Σκοτεινά,
σκοντάφτοντας πάνω σε Ώρες Νυσταγμένες,
και,γυρίζοντας Σελίδες της ζωής μου,
Χλωμές και…Μεθυσμένες!
Λουκας Νικολαϊδης

Εικαστικό :Turgut Daruga .