Αρχείο | Μάιος 28, 2016

! Κυριακάτικη δημοκρατία αρ φύλλου 234 /22/5/2016

13321894_1776154955948165_780896582908555552_n

Η Φωτεινή Α.Κ
Λιλίκα Αρνάκη «η ζωγράφος της Ψυχής»
Δεν θα μιλήσω για την Τέχνη της, δεν είμαι η ειδικός που θα την κρίνει, θέλω απλά να καταθέσω δυο λόγια από ΚΑΡΔΙΑΣ, όπως η ίδια Νοιώθει και το φωνάζει σε όλους όσους την έχουν συναντήσει.
Θα μιλήσω Ποιητικά, όπως η ίδια προσπαθεί μέσα από την Τέχνη της να εκφράζεται, έτσι, σαν μια κατάθεση Ψυχής,
γιατί θεωρώ πως η Ποίηση και η Ζωγραφική αγγίζονται πιότερο μεταξύ τους σαν Τέχνες και μας δίνουν Εικόνες και συναισθήματα να γεύεται «το είναι μας »
γιατί ….
«η Ποίηση είναι ένας Ζωγραφισμένος βοριάς…
«Η αισθητική αντίληψη για τον Κόσμο δεν είναι και η μοναδική…
είναι ανάλογη των εν-τυπώσεων πρόσληψης που εισρέουν από τα εξωτερικά ερεθίσματα και μας «δένουν»
Εκείνο που προέχει είναι, πώς θα τις ελέγξουμε, έστω εις το ελάχιστον και να τις διαχειριστούμε κατά το δοκούν για να κερδίσουμε το Αιώνιο.
Έτσι μόνον θα καταφέρουμε να λύσουμε τα δεσμά μας, απελευθερώνοντας το μυαλό μας.
Οι καταγραφές του Νου, δεν είναι πάντα συμβατές και δεν οριοθετούν την απολυτότητα των πραγμάτων.
Η παρουσία μας στο εδώ, είναι μοναχική, μοναδική και ιδιαίτερη,
Η αυτεπίγνωση λειτουργεί συνειδησιακά
-Πόση λευτεριά αλήθεια, ξεχύνεται στο άλλο μας βλέμμα , εκείνο το εσωτερικό, που φαίνεται «απίθανο» να συμβεί κι όμως συμβαίνει.-….
εμπιστέψου τη Φύση σου…»
Είχα την Τύχη να γνωρίσω τον Άνθρωπο Λιλίκα, πριν κάποια χρόνια, πριν ακόμη μάθω το καλλιτεχνικό της ταλέντο και ταμπεραμέντο, σαν φίλη, σαν ένα πρόσωπο που δεν περνάει απαρατήρητο απ’τη ζωή σου, που σ’αφήνει αυτό το ΚΑΤΙ, έχεις πάντα να πείς κάτι μαζί της, να προχωράς στη ζωή
Κι όπως η ίδια πιστεύει , όλες οι συναπαντήσεις και συμπορεύσεις στη ζωή μας, δεν γίνονται τυχαία
έχουν να μας πούν πολλά, αρκεί, να αναζητούμε βαθιά μέσα μας το Λόγο που συμβαίνουν
Η Λιλίκα μας, εμπιστεύεται τη Φύση της, απελευθερώνει το μυαλό της, δρομολογεί την ανεξαρτησία της πέρα από συμβατικές δομές και εξαρτήσεις, γνωρίζοντας μέσα της πολύ καλά, πως η Επίγνωση λειτουργεί συνειδησιακά και υφίσταται…
Η συνάντησή μου με τη Λιλίκα, ήταν η έναρξη μιας Φιλίας,
που δεν έχει να κρύψει ή να κρυφτεί από κανέναν, παρά να ατενίζει κατάματα τον Άλλον με ευθύ, καθάριο και ειλικρινές βλέμμα, που μέσα απ’τα πορτραίτα της, αντικρίζεις τα δικά της μάτια Ψυχής…
εκείνο το άλλο βλέμμα, το Εσωτερικό, που κρύβεται όλη η Ομορφιά και η Σοφία……
Για όσους τη γνώρισαν από κοντά κι εκτίμησαν το ποιόν της, είναι κερδισμένοι απείρως, να είστε βέβαιοι γι’αυτό.
Η Λιλίκα έχει μιαν άλλη οπτική και ευρεία Αντίληψη για την ζωή και την τέχνη γενικότερα
Το αποδεικνύει άμεσα και έμμεσα χωρίς χρονοτριβές, με την ιδιαιτερότητα, την ξεχωριστή της παρουσία της στο Χώρο, το προσωπικό της ύφος μα και τη Χροιά του καλλιτέχνη,
Αναζητά να βρει διαρκώς τρόπους μέσα από τις πινελιές του ΧωροΧρόνου.
εξιλεώνεται Ελπίζοντας,
αισιοδοξεί Πιστεύοντας κατ’εξακολούθησιν
Αγαπάει και δίνεται απλόχερα χωρίς μιζέρια και ιδιοτέλεια
Μέσα από τα δικά της βιώματα και συναισθήματα Ρέπει στην Ομορφιά,
σ’αυτό το Θείον Κάλλος που ελάχιστοι μπορούν να προσεγγίσουν και να καταΝοήσουν
διδάσκει και διδάσκεται
δοκιμάζεται και δοκιμάζει τον Εαυτό της με πλουραλισμό και ολιστικότητα
σε παρασύρει στους ρυθμούς της προσκαλώντας σε
με ατελεύτητο Πάθος
Πάθος για τη ζωή,
τον Έρωτα,
τον Άνθρωπο, τα χρώματα, τη Φύση.
Ξεπερνώντας το φράγμα του Χώρου και του Χρόνου,
από τα πιο απλά πράγματα έως τα Ανώτερα πνευματικά Αγαθά,
ακόμη και για το Θάνατο που δεν είναι παρά, η Άλλη διάσταση, το Πέρασμα στη Γνώση.
Αυτή είναι η δική της Αντίσταση, η δική της αμφισβήτηση, η δική της Αλήθεια,
π’ορθώνεται στη σκοτεινότητα και στο Φως,
εξιλεώνεται με την Αγρύπνια της
δίνει και δίνεται ολοκληρωτικά γι’αυτό που Πιστεύει η ίδια
και παραδίνει το Πνεύμα της στο Όλον της ΑΓΑΠΗΣ αφιλοκερδώς, χωρίς κανέναν δόλο.
ΕΙΚΟΝΑ και Λόγος ισάξιος του ταμπεραμέντου της,
επίκαιρος και διαχρονικός μέσα από τις αναφορές της σε αρχές και Αξίες που πάνε να χαθούν
Βουτάει βαθιά στην Ενσυναίσθηση
το Πάθος καθορίζει και ορίζει τη Ζωή της, γιατί η ίδια είναι Πάθος
δε φοβάται, χαμογελάει και ονειρεύεται
προχωράει ακάθεκτη στη ζωή, ορμά στις αντιθέσεις της, παλεύει,
νικάει και ηττάται,
πέφτει και ορθώνεται, πιό δυνατή,
μαθαίνει απ’τα λάθη της,
δικαιώνεται
είχα την Τύχη να σμίξω μαζί σου Λιλίκα μου για λίγο Φως…
«για λίγο Μοίρασμα, αλάθητο κι Αγνό»
της Χαράς,
της συναπάντησης,
της Δημιουργίας
θα κλείσω μ’ένα χαρακτηριστικό ποίημά της, που θαρρώ πως την αντιπροσωπεύει σαν Άνθρωπο πρώτα απ’όλα και μετά σαν καλλιτέχνη
-Μάτια –
«γεμίσαμε ανθρώπους των λέξεων
με άδεια μάτια, άδεια καρδιά
βλέπω, παρατηρώ, μοιράζομαι, συμβουλεύομαι
σας κοιτώ-με κοιτάτε,
επικοινωνώ-επικοινωνείς,
συναισθάνομαι -συναισθάνεσαι
μάτια μεγάλα -μάτια μικρά έχουν τη δική τους ομορφιά
καθρέφτης του Νού …..»
και της Ψυχής θα πρόσθετα
γιατί αυτή είναι η Ψυχή της Λιλίκας Αρνάκη, που φανερώνεται μέσα από στην Τέχνη της αυτούσια, θαρραλέα και δυνατή….
κι ο Λόγος αυτός, βγαίνει ειλικρινά μέσα απ’την καρδιά μου Λιλίκα μου γιατί:
πιστεύω σε Σένα ότι μπορείς να φτάσεις ψηλά,
μην αλλάξεις για κανέναν και για τίποτα
να είσαι πάντοτε ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ
σε φιλώ και σου εύχομαι κάθε επιτυχία
γιατί το Αξίζεις πραγμματικά
και σου αφιερώνω ένα δικό μου γιατί θεωρώ σε αντιπροσωπεύει καθ΄όλα:
«μικρό σύμπαν»
η ομορφιά τ’ ανθρώπου κρύβεται μέσα του
πολυσχιδής,
με εσωτερισμό και λαγαρότητα
περιφυλαγμένη καλά,
μέσα σε κείνα τα σημαινόμενα των λέξεων…
σε κείνη την ευαισθησία του χαρακτήρα τους
πόσα αστέρια μέτρησες αλήθεια στον ουρανό….
τόσα, όσα κι οι πληγιαμένες σου ζωές μέσα στο χρόνο…
ένα μικρό σύμπαν κλείνεις στο σουραύλι σου
μικρό και άπειρο, ες άπειρον
εικάζοντας το κάλλιστον του Λόγου και της αρμονίας
δίχως να αποδυναμώνεις το ζητούμενο,
ξεκαθαρίζεις τον ορίζοντα
κι ο Άνεμος….
πάντα στο πλάϊ σου, θε να φυσάει…….φ.κ (29 Νοεμβρίου 2015 )
σας ευχαριστώ!
Φωτεινή 22/5/2106

Το Εικαστικό Εργο λιλικα αρνακη !

«Στα Ανοιχτοπέλαγα»,Vicky Kostenas,Giovanni Marradi,O Sole Mio C` E LEI- ΣΤ΄ΑΝΟΙΧΤΟΠΕΛΑΓΑ

13312747_1776160445947616_5926180955498465885_n

Άφωνη η μέρα μες απ’ του χρόνου την προσαρμογή.
Ούτε καν ο ήλιος δεν σταμάτησε να καίει
τ’ αρχοντικά σπιτάκια στο πετρονήσι.
Κι η μέρα με επιμέλεια περισπούδαζε
το φώς του άλγους στα κύματα να ιδρώσει.

Θα σταθώ στης Κίρκης το νησί
με μαγοβότανα να δώσω τόπο στην οργή.
Ως και οι δηλώσεις άκλαυστες κι αμφίσημες
κρέμονται κάτω απ’ τη συκιά και περιμένουν
τη στιγμή μονάχες τα σύκα να τρυγήσουν.
Μέρες μετρούσε ο ουρανός πώς να θωρεί το κύμα
κι η γη υποτακτικά υπέμεινε ωσάν δικό της κτήμα.
Έλα μαζί μου στις βραγιές , που ανασκάφτει
το φεγγάρι πάνω από την αθωότητα του κύματος.
Έλα στο ρεμέντζο κάτω στο παλιό λιμάνι
των κατοπινών μου αναζητήσεων
να γευθείς την αντοχή ενός προπέτη ανέμου.

Δείλι σε ελκυστική φιγούρα,
που διαλύει των ειρημένων την αριθμητική
κι ύστερα από παρέμβαση μιας αισθησιακής νότας
ακολουθεί καταρροή χρωμάτων.
Συντρίμμια οι ώρες διχογνωμούν
στης ερημιάς τις ξέρες.
με έναν ακόρεστο επεκτατισμό στα φύκια.
Σπασμένα ξύλα και κούτσουρα ξέβρασε
η θάλασσα από ταξίδια αλλοτινά,
που μοίρα δεν έστερξε λιμάνι να γνωρίσουν.
Η δική μου ηλικία επιπλέουσα σανίδα.
Η δική σου παλαμάρι στα κύματα.
Κι αυτής της θάλασσας πασαργάδες
νερού απέραντου.

Απλοποιούνται οι δεσμεύσεις στο σύμπλεκο
σχήμα τέχνης, όταν η βούληση
κατά κράτος κυριεύει και κυριαρχεί της λογικής.
Από τον πουρνό κλωθογύριζε
η μέρα την αθωότητά της.
Κι ο ήλιος με καθυστέρηση
παρέδωσε τα διαπιστευτήρια
στου κάμπου τα ηλιοτρόπια
στην κλήθρη αποκάτω.
Εκεί όπου η όμορφη Φιλύρα τον Χείρωνα
έφερε στον κόσμο

Siamo la lacrima di una stella
tra sole e una stellina troppo lontano.
Nella mia mente viaggono le parole
sull una navetta piena di senso.
E come sempre nel mio sogno
gira l`immensità del cielo.

Addio mio sogno!

Un giorno mi sveglierò primo di ricordi.
per farti respirare.

Σε κόμπο κατέληξε η θηλιά του σύννεφου,
που την αγάπη άρπαξε προτού καλά να φέξει.

Vicky Kostenas Lagdos
Poetessa, 7.10.2012
https://www.youtube.com/watch?v=hpLyWKgxqMs

ΜΑΝΑ !!!

13256011_1776412959255698_578762707298841957_n

<Mάνα > ευλογία της φύσης και θαύμα επί γής!
Από γαλήνη η καρδιά σου…άρωμα βάλσαμο η ματιά σου.
Η αγκαλιά σου μάνα μου ,μετάξια να ξαπλώσω…και η στοργή πασίχαρη τους πόνους να λυτρώσω..
Γλυκά τα νανουρίσματα στο λίκνισμα της κούνιας …..
με κρινοδάχτυλα ακουμπάς χάδια από αστέρια μάς κεντάς..
Άγγελοι έραψαν φτερά στους ώμους τους δικούς σου…νά έχεις κάτω απ τη σκέπη σου,μανούλα τα παιδιά σου..
Από τι είσαι φτιαγμένη εσύ?οδύνες αντέχεις και πίκρες μαζί!
Το λάδι είσαι της Παναγιάς,που καίει και λυτρώνει………………..……ο άρτος που αγιάστηκε σε εκκλησιά ουρανού…
Κληρονομιά η αγάπη σου,και ενέχυρο μαζί…σε τράπεζα πλατίνα στοργής …πλούτο χαρίζεις σε θυρίδα ψυχής!
Ευχές κρατάς στους ώμους σου,απ του Θεού Ευαγγέλιο…αύρα γαλάζια μαγική ,πνοή μάς δίνεις και ζωή..
Ζυμώνεις με τα δάκρυα προζύμι με αγωνίες,γλυκό ψωμί από χαρά σε φούρνο ευτυχίας..
Ρομφαία μπήγει στην καρδιά ο χάρος σαν σου κλέβει το σπλάχνο σου, και σύεται συθέμελα η γή στο σπάραγμα του πόνου..
Μετάλλια σου πρέπουνε από ελιάς στεφάνι…..με προσευχές ευλαβικές ,ραίνεις
αθάνατες στιγμές..
Ήλιος χρυσός η ανάσα σου…….ζεσταίνει και λυτρώνει…στις καταιγίδες θαλπωρή,σαν κιβωτός μοναδική..
Μία κρήνη αστείρευτη με κρύσταλλο νερό….λατρείας το ξεδίψασμα σε κάθε στεναγμό..
Ωκεανός υπομονής ,νάμα που μας ευφραίνει….ίαση κάθε λόγος σου μάνα αγαπημένη..
Κι αν σε πληγώσει το παιδί…κι αν σε πικροχολήσει…κρίνα σπέρνεις στο δρόμο του εκείνο να πατήσει..
Όποιος την μάνα έχασε,και ίσκιο της δεν βλέπει….ξερόφυλλο είναι στο βοριά ,πληγές για χάδια έχει..
Είσαι ο κήπος της Εδέμ ,μυσταγωγίας ήχος….αηδόνια όπου τραγουδούν σε νότες παραδείσου..
Μάνα λέξη μοναδική σε όποια γλώσσα κι αν ακουστεί..σε κάθε έθνος και θρησκεία ,είναι η δική σου παρουσία, μαγική αισθήσεων μελωδία..

~Μέλη Φωτιάδου~

Φωτογραφία : Frederic Leighton, Μητέρα και παιδί. 1865. Blackbnurn Museumn and Art Gallery. Μία εικόνα ονειρική δια χειρός ενός ζωγράφου από τους πιο δημοφιλείς στο Λονδίνο της Βικτωριανής Εποχής. Μητέρα και κοριτσάκι κοιτάζονται με τρυφερότητα και αφοσίωση.

Ο ΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΟΥ …

13254308_1776415775922083_5917431242707508994_n

Η ψυχή μου φλογερή θύελλα.
Στη σκέψη σου ψάξε να με βρείς .
Ο λογισμός μου κόντα σου τρέχει ,
το φλοίσβο του νερού άκουσε,
ανάσανε μύρο απ´του αγρού τα
πλουμισμένα λουλούδια !
Φλόγα που δεν σβήνει το αφρισμένο
κύμα η μπαλάντα της αγάπης!
Η αγάπη δεν είναι συμφωνία …
Δεν έχει όρια !
Είναι συναρπαστική, έχει μια
ανεξέλεγκτη δύναμη !
Σκάβω την ψυχή μου …
Σ´αγαπώ σιωπηλά …
Αισθάνομαι να τρέχω με ιλιγγιώδη
ταχύτητα κοντά σου .
Μόνο εσύ μπορεις να ακούς τη
σιωπή μου …
Με χρώματα όμορφα
ζωγράφισα τα όνειρα σου !
Φεγγοβολά η φαντασία μου
στη χάση του φεγγαριού !
Σ´ αγαπώ και μου λείπεις …
Soula Maropaki

Το εικαστικό . Έργο Rosario Morello