Αρχείο | Μάιος 25, 2016

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΦΑΖΑΝΙΔΗΣ

13245486_1775023082728019_5689942130444040674_n

Μην πεις βγηκα στο δρόμο, αλλά βρήκα ένα δρόμο για την ψυχή…Η ψυχή δε βαδίζει ευθεία.Κι όσα τέρατα βρεις στο δάσος, κι όσες
μάγισσες και δράκους κι αν συναντήσεις, ξέρεις να κρύβεσαι και να γλιστράς.¨Οσο πιο πολλά εμπόδια βρεις στο δρόμο να συναντήσεις την ψυχή σου, τόσο πιο λαμπερή και εκρηκτική θα είναι η συνάντησή σας. Τα εμπόδια μπροστά σου δείχνουν ότι έχεις δύναμη. «Δεν πετροβολά κανείς τα στείρα δέντρα, μα εκείνα που το μέτωπό τους είναι στεφανωμένο από καρπούς.
Λέξεις που περπατούν βιαστικά, περιστρέφονται γλυκά
Τραγουδούν στ’ αυτιά μου
Θαύματα δυνατά φωτίζουν τη μέρα μου σαν δάδες αιώνιες.
Με προκαλούν να περιπλανηθώ στον ωκεανό.
Τα όνειρα τέλειωσαν κι εγώ βουλιαγμένος
μέσα τους βρέθηκα.
Ένιωσα τη λεπίδα του ήλιου
το χάδι του πρωινού.
Να με γεμίσει το άφθαρτο φως
να μετρήσω τα χρώματα της ανατολής της ελπίδας.
Κι αυτό το πρωινό να κρατήσει μια ζωή.!!!
Κάπου, στα πρώτα χρόνια της ζωής μας αφήσαμε πίσω μας
έναν εαυτό απρόσβλητο, ανέγγιχτο, άτρωτο, γαλήνιο.
Έναν εαυτό, προτού κάποιοι μας … περιλάβουν.
Και προτού τα γεγονότα μας προλάβουν.
Εκείνος ο εαυτός όμως μας περιμένει.
Όλη η δύναμή μας είναι εκεί.
Όλη η αθωότητα.
Όλος ο πλούτος της αγνής ψυχής μας
που μπορεί να γεμίσει το κενό τού σήμερα.
Κι όλο το φως που μπορεί να φωτίσει τα σκοτάδια μας.
Εκείνος ο εαυτός μάς περιμένει καρτερικά.
Ο μεγαλύτερος θησαυρός μας.
Να σκέπτεστε και να βλέπετε μόνο το Φως! Όλα τα άλλα είναι παρενθέσεις
που δεν πρέπει ν’ αφήνουν ούτε ίχνος πάνω σας…
Φιλες και Φιλοι συνταξιδιωτες της ζωης…Ορτσα τα πανια οπως τραγουδαει εδω ο μεγαλος τροβαδουρος μας ο Αντωνης Καλογιαννης ……!!..Ο Οδυσσεας ειμαστε εμεις ..Το ταξιδι του θα το κανουμε ολοι αργα η γρηγορα..Και θα επιστρεψουμε.Στην αληθινη Πατριδα μας,..Μεχρι τοτε ειμαστε πλανητες οπως ο Ομηρικος Ηρωας,Ταξιδευουμε απο ζωη σε ζωη,κι απο εμπειρια σε εμπειρια..Γευομαστε τους γλυκους καρπους των Λωτοφαγων,ξεχνιομαστε απο το τραγουδι των Σειρηνων,συντριβομαστε αναμεσα στη Σκυλλα και τη Χαρυβδη,λαχταρωντας παντα την επιστροφη στην Ουρανια Πατριδα και στην Πηνελοπη ψυχη μας..Η Οδυσσεια ειναι το τργουδι της νοσταλγιας μας..Το αλγος του νοστου..Η λαχταρα και ο πονος μας για τον γυρισμο στην Πηγη μας..
http://www.youtube.com/watch?v=Kkzr-pUumNY
Συνταξιδιωτες μου ..Οι δυσκολίες υπάρχουν, σίγουρα, αλλά συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια.
Όσον αφορά στην αντοχή μας, η ιστορία την έχει αποδείξει. Κι αφού είμαστε οι απόγονοι των ανθρώπων του ελληνισμού, της αρχαιότητας, του βυζαντίου, της επανάστασης και της ελευθερίας, τίποτα δεν θα μας βάλει κάτω.
Όσο πιο δύσκολα παρουσιάζουν όλοι τα πράγματα, τόσο μεγαλύτερη αντίσταση έχουμε.
Κανένα επιχείρημα οικονομικό ή όχι δεν μπορεί να εμποδίσει τη στρατηγική μας και την εξέλιξή μας.
Καλημερα,λοιπον και ασε το δρόμο να σε πηγαίνει κι εκεί που θέλεις να σε μαθαίνει…http://www.youtube.com/watch?v=G8h79dh5lNI&feature=related..Αλλωστε η ζωη δεν ειναι αλλο παρα μια συναντηση !
Μια ανατολή…Ξημερωσε….
Χιλιάδες χρόνια η ίδια, ολόιδια διαδρομή,η ίδια αρχή,το ίδιο χρώμα του ορίζοντα,
η ίδια μυρωδιά των φυτών στο λόφο.
Ατενίζω τις μαρμάρινες κολώνες του ιερού της Ραμνούντας.
Διακρίνω το μαστίγωμα των ανέμων.Είναι επικίνδυνοι οι δρόμοι τους.
Όμως οι κολώνες παραμένουν όρθιες.Δείχνουν το δικό τους Θεό.
Μεθυσμένη η ανατολή,έχει τις δικές της πράξεις,το δικό της μεγαλείο.
Με εκστασιάζει το λουλούδι με το χρώμα του λωτού,εκεί στην άκρη του γκρεμού.
Τώρα ανοίγει…
Το παιχνίδι της νύχτας τέλειωσε.Του αρέσει η απόδραση από τις βραδινές ώρες.
Αρχίζει ο αγώνας της δικής του επιβίωσης.Αγκαλιάζω το φως και τούτης της ανατολής.Και αποχαιρετώ τα αστέρια.
Άλλη μια πορεία αποχωρισμού χαράζει.Καλό τους ταξίδι.
Καλό μας ταξίδι.
Η θάλασσα κυματίζει στην πορεία του, με όλα τα λευκά,προβατάκια στη ράχη της και τα φύκια που ξεβράζονται..
καλύπτοντας βότσαλα και γυμνές πατούσες.
Μια αναταραχή επικρατεί, μέρες τώρα, σε πολλά και
διαφορετικά μέτωπα! …. Στο μέλλον αόρατο και αδιάφανο,για τα παιδιά που καρτερούν, τα έσοδα που δεν έρχονται!
Το «καράβι» μας να πάλλεται σε μια ομορφιά ελπιδοφόρα,βρίσκεις αν γνωρίζεις, μα προπάντων αν θέλεις, λιμάνι σταθερό κι απάνεμο.
Εκεί όπου τα σχοινιά δένονται γερά στους κάβους,της ψυχής!
Λοιπόν, παίρνετε τα κουβαδάκια σας,τα όποια (εννοείται) και κατεβαίνουμε παραλία….Στη φανταστική παραλία, που όλοι ονειρευόμαστε!
Υπάρχει διάθεση θετική, όρεξη σπάνια και χαμόγελα ψυχής!
Κάθε ώρα που περνά, κάθε λεπτό, δεν γυρίζει πίσω.

Κώστας Λαφαζανίδης .

Ακρογιαλιές

13254045_1158746367509036_3790020679487069031_n

Ετούτα τα φύκια που βλέπεις,
αγαπητέ Ρίτσο,
είναι ελπίδες
και όνειρα
και απελπισιές.
Από ’δω ξεκινούν οι ελπίδες,
έρχονται κι ακουμπούν οι απελπισιές
κι ονειρεύονται…
Μήπως, Γιάννη, γνωρίζεις
αν η θάλασσα ξεκινά από ’δώ
ή εδώ τελειώνει;
Εμείς οι θαλασσινοί δεν το ξέρουμε.
Και σε όλη μας τη ζωή
μελετούμε τα φύκια.
Ξαπλωνόμαστε και καπνίζουμε όνειρα
και ταξίδια,
με μια πίπα που κόψαμε
από γιούσσουρο που δεν έδεσε.
…………………………………
Θα σου στείλω ένα κοράλι.
Θα ’ναι κόκκινο σαν καρδιά,
να παρακαλείς μονάχα
να με πάρουνε τα καράβια.

Φώτης Αυγγουλές
Από την συλλογική έκδοση «Ποιήματα», εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2011.

ΖΩΓΡΑΦΙΣΤΑ ΛΟΓΙΑ

13241354_1158750014175338_7017162872017203903_n

Για να νιώσεις το παν
Ακόμη
Και το δέντρο με την πρωραία ματιά
Της σαύρας και της κληματίδας
Το δέντρο τ’ αξιολάτρευτο
Τη φωτιά τ’ αδιέξοδο

Για να σμίξεις δρόσο και φτερούγα
Σύννεφο και καρδιά νύχτα και μέρα
Παράθυρο κι όποια να ’ναι χώρα

Για να καταργήσεις
Του μηδενικού τον μορφασμό
Που θα κυλήσει μεθαύριο στο χρυσάφι

Για να ξεκόψεις
Με τις μικροπρέπειες
Των θρεμμένων απ’ τους ίδιους των εαυτούς γιγάντων

Για να δεις όλα τα μάτια έτσι ωραία
Όσο κι εκείνα που ατενίζουνε
Θάλασσα που τα πάντ’ αφομοιώνει

Για να δεις τα μάτια ν’ αντικαθρεφτίζουνε
Μέσα τους πάλι όλα τα μάτια

Για να γελάς που κάποτε
Ιδροκόπησες ξεπάγιασες
Και πείνασες και δίψασες

Για να ’ναι και το να μιλάς
Όσο και να φιλάς
Γενναιόδωρο

Για ν’ αναδέψεις κολυμβήτρια και ποτάμι
Κρύσταλλο και χορεύτρια θύελλας
Χαραυγή και καρδιάς άνοιξη
Φρονιμάδες και πόθους παιδιάστικους

Για να δώσεις στη γυναίκα
Τη μοναχική και τη συλλογισμένη
Τη μορφή των χαδιώνε
Που ονειρεύτηκε

Για να ’ναι η έρημος μες στη σκιά
Κι όχι διόλου μες στη σκιά
Μου

Όλα ορίστε
Δίνω
Τ’ αγαθά μου
Όλα
Τα
Δικαιώματά μου.

Πωλ Ελυάρ
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης

Από το βιβλίο «Χριστόφορος Λιοντάκης – Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης (Από τον Μπωντλαίρ ως τις μέρες μας)», γ΄ έκδοση, εκδ. Καστανιώτη, 2000

ΑΓΓΕΛΟΙ ΕΠΙ ΓΗΣ (λινάτσα-ακρυλικά)

13256182_1774986202731707_199463511060065490_n

Ψυχές ερωτευμένες
σφυρηλατούν την αντοχή.
Εκπέμπουν μελωδίες..
Χορεύουν τραγουδούν.
Ζεστό τρυφερό το άγγιγμα..
Βάλσαμο το φιλί .
Νιώθουν ρίγος στο κορμί.
Σπαρταρούν και στροβιλίζονται .
Ξεδιψούν με ερωτικούς χυμούς
Η σιωπή έχει την τιμητική.
Το κόκκινο της φωτιάς κυριαρχεί .
Αναγέννηση παράδεισος
άγγελοι επί γης .
Λ.Α
λιλικα αρνακη

Μάτση Χατζηλαζάρου

13266132_1159598920757114_1911519272303226380_n

Ετούτες τις λαχτάρες του Μαγιού πώς να τις σβήσω;
Ετούτα τα κλάματα ενός αιθέριου σούρουπου πώς να στερέψουνε;
Θρηνώ όλες τις χαίτες των κοριτσιών που ‘ναι ριγμένες
επάνω στα μαξιλάρια του συμβατικού έρωτα.
Θα τους δώσω μες στην ποδιά μου ένα άσπρο τριαντάφυλλο
κι ένα κόκκινο-ίσως τα δούνε, ίσως τα μυρίσουνε.
Θα τους δώσω μια χρυσόμυγα που βρίσκει ξαφνικά τον ήλιο
τραγουδώντας μες στα μαλλιά μου-ίσως τη δούνε, ίσως την ακούσουνε.
Θα τους πω: κοιτάτε τους άντρες τους λεβέντες, τους ελεύθερους,
τον άντρα λιοντάρι, τον άντρα καραβιού κατάρτι, τον άντρα έλασμα
και τόξο και φωνή από κορφοβούνι σε κορφοβούνι-τότε ίσως του δοθούνε,
ναι, ίσως ερωτευθούνε.
Αν είχα την φωνή που ζητάω, μια πολιτεία ολάκερη δε
μου’φτανε για να την παρασύρω στο ανοιξιάτικο μου διάβα.
Ρωτάω: άνθεξε ποτέ κανένας στα δειλινά που δεν πεθαίνουνε,
και στις ευωδίες που δε χάνουνται αλλά γίνουνται σκιές μας,
και στις πέντε μας αισθήσεις όταν λαχανιάζουνε και κράζουν
την καρδιά μας;
Τα μεταξωτά μου μέλη θε ν’ απλώσω πάνω σε μιάν άμμο δροσερή,
το βλέμμα μου θε να χάσω μες στ’ ανεξάντλητο γαλάζιο της
δικής μου θάλασσας, οι αναπνοές μου κι οι παλμοί μου θε να’ναι
οι αναπνοές και οι παλμοί του διάχυτού μου έρωτα.
Έρωτα, αγάπη, πόθο, ηδονή
Έρωτα, Έρωτα.
*
Ναυτίλος μεγαλόπρεπος πάνω στο τραπέζι μου
κοχύλι άσπρο και πυρρό
παλιό κέλυφος ζώου με φροντίδα
αν και το περίβλημα είναι πάντα έρμα
εγώ όταν φύγω στο θάνατο
το κάλυμμα που θα’ χω εκκρίνει
δε θα’ναι παρά λόγια λογιών.
*
Διαγράφουν περισσότερο από’ να σύμπλεγμα
φανερώνουν ακόμα περισσότερα χρώματα
κι από συμπλέγματα ανάλογα με τη λάμψη
των φτερών τους τόσο λεπτά
όσο και τα χόρτα τσίνορα πλάι στο ρυάκι
ζευγαρώνουν η μια σχηματίζοντας έλικα
κι η άλλη αγκίστρι
οι λιμπελούλες ή ντεμουαζέλες
αρσενικές και θηλυκές
Εσύ που το μάτι σου είναι χείλι
Κομπολόι οι ροδοδάφνες φωτισμένες από τα ερευνητικά αυτοκίνητα
Όλη νύχτα τις μετράνε μία μία το άλλο κομπολόι απλώνεται νω-
Θρά κοίτα τα γριγριά που η θάλασσα του Φαλήρου λικνίζει
Αγαπώ τους καρπούς των χεριών σου κλωνάρια της λεύκας
μακριά έξω στον όρμο τα πολεμικά φωταγωγημένα με λαμπτήρες ως
τα πιο ψηλά κατάρτια διαγράφουν μια τρελή γεωμετρία
τα χάδια σου μυρίζουνε γαρίφαλο
λόγχη της πιο περήφανης αγαύης πάνω σ’ έναν ξερό λόφο της Αττικής
ο μηρός σου έχει το χνούδι του ήλιου
φωνές των κυμάτων μες στη σπηλιά όπου σκαρφαλώνω πάνω σ’ ένα
βράχο αγαλλίαση η δροσερή παλάμη στήριγμα της πλάτης μου
πόσο κάθετος είσαι
τη νύχτα ένας φάρος μακρινός σάρωνε και ξανασάρωνε το κρεβάτι
μας από τότε ανοίγω την αγκαλιά μου στο βλέμμα των φάρων
μ΄έχεις γοργόνα ακρόπλωρη
πέρα απ΄τα γαλάζια λαγκάδια είναι το βουνό ανάμεσα οι βελόνες
των πεύκων μας σκιάζουν με κρόσσια κατά την πνοή της αύρας
χαμογελάς βαθιά στα σωθικά μου
*
Δεν θέλω ανεμώνες κόκκινες, μαβιές και άσπρες, θέλω
να χώσω τη μούρη μου μες στα μαλλιά σου, πού’ ναι
σα χόρτα στην άκρη του ποταμού.
*
Λες κι ήτανε χθες βράδυ ακρογιάλι το σώμα μου
τα χέρια σου δύο μικρά τρυφερά καβούρια.
Την πιο ηδονική αφή την έχει το σταφύλι το πρωί,
σαν είναι δροσερό και σκεπασμένο με κείνη την άχνη
τη λεπτή. Πιάνω την κοιλιά σου , με τα τρία μου δάχτυλα,
και μου γεννιέται πάλι η εικόνα της δροσιάς του αμπελιού.
*
Κάποτε ακουμπάμε τον εαυτό μας σαν ένα κουμπί γυμνό
επάνω σε ένα καθρέφτη και την αυγή βρίσκουμε ένα χαμομήλι
μες στον ανοιξιάτικο κάμπο.
Κάποτε ακουγόμαστε σαν την πιο θριαμβευτική κραυγή ζώου,
κι όταν ξανασταθούμε ν’ ακούσουμε ο ήχος μας είναι
σκληρό γρατσούνισμα φτυαριού πάνω στον άγονο βράχο.
*
Σε περιβάλλω με μια μεγάλη αναμονή.
Σε περιέχω όπως τ’ αραχωβίτικο κιούπι το λάδι.
Σε ανασαίνω όπως ο θερμαστής του καραβιού ρουφάει
μες στα πλεμόνια του το δειλινό το μπάτη.
Σ’αγρικώ με την ίδια διάθεση που ο Ερυθρόδερμος
κολλάει το αυτί του χάμω, για ν’ ακούσει
τον καλπασμό του αλόγου.

Μάτση Χατζηλαζάρου

Μίμης Μάζης

13239251_1774597736103887_7899501141522037871_n

Η ροή των αποχρώσεων
βαθμίδες σε κλίμακα ομοιογένειας
του περίτεχνου λόγου.
Χαμένη η σμίλη ευωδιάζει ποίηση,
ρυθμικούς παλμούς των επικών στίχων.
Η καρδιά μου ιχνηλάτης
του σαπφικού τόνου, κούρσεψε
των ερημικών τοπίων το αγέλαστο ύφος .
Ο Παρμενίωνας αγέρωχος
περιτρέχει τις πεδιάδες των λαών
κι εγώ σιμά στις χαρακιές των παπύρων
ξεδιπλώνω το μακεδονικό μεγαλούργημα ,
μες τα υγρά μάτια της σιωπηρής έπαρσης .
Μίμης Μάζης

Ένα μικρό τμήμα από το ποίημα μου «Διαχρονικός οδοιπόρος.» από την συλλογή «Το τραγούδι του Χρόνου»

Ν. Γύζης, Εαρινή Συμφωνία. 1886. Εθνική Πινακοθήκη. Αθήνα.

ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΜΕΣ ΑΠ Τ ΟΝΕΙΡΟ

13245285_1774587432771584_9144875430763445705_n

Περνώντας μες απ τ όνειρο σε φθάνω αγαπημένη
στο μυροβόλο ανθόκηπο, τη δροσισμένη γάστρα,
γλυκιά παιδούλα ολόχαρη, αγνή, λευκοντυμένη
την ώρα που χορεύουνε στα μάτια σου τα άστρα.

Ανάλαφροι σαν άγγελοι στα παιδικά λημέρια
σιμώνουμε χειροπιαστοί στα μάτια μ ένα δάκρυ,
ακόμα πλέκουνε σκοπούς τα ζεφυρένι αγέρια
και μυρωδάτη ανθόσπαρτη φαντάζει κάθε άκρη.

Αέρινο προς το γιαλό το τρέξιμο παιδούλα,
κρατώντας μες τη φούχτα το αβρό, κρινένιο χέρι,
τονίζει μέσα μου χορό, σαν στο νερό η βαρκούλα,
σε πίστα κόσμου άϋλου, σ ανθένια μέρη.

Περνώντας μες απ τα όνειρο σε φθάνω αγαπημένη
στο μυροβόλο ανθόκηπο, στη δροσισμένη γάστρα,
γλυκιά παιδούλα ολόχαρη, αγνή, λευκοντυμένη
τις νύχτες στον αιώνιο Παράδεισο με τ άστρα .
Μίμης Μάζης

Ανάπλι 30.5.1971
Φίλοι μου, σκαλίζοντας το αρχείο μου, βρήκα το περιοδικό της Εθνικής Τραπέζης «Συνεργασία» τεύχος 41 Μάϊος 1973 που στην σελίδα 23 έχει δημοσιεύσει το παραπάνω ποίημα μου. Σας το παρουσιάζω σήμερα μια και ο Μάϊος οδεύει προς το τέλος του.

Frank W. Benson, Ηλιόφως. 1909. Indianapolis Museum of Art.

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

13267944_1774770089419985_3617685009934345073_n

Οι ποιητές ψυχή μου
δεν ερωτεύονται,
αγαπούν άπληστα
με πάθος,
κοινή τροφή τους στίχους τους
μοιράζουν.

Οι ποιητές ψυχή μου
δεν κλέβουν
ψυχές απ’ τις εκκλησιές,
ανάβουν άστρα και ήλιους,
ραβδοσκοπώντας τον θόλο τ’ ουρανού
αναβλύζουν κρυστάλλινες
δροσερές ψυχές.

Οι ποιητές όταν ερωτευτούν
αιώνια μένουν στη γη
κι ανάβουν τις λάμπες
των ματιών απότομα,
όσο μια κατακόκκινη ανατολή.

Έτσι γίνονται όλοι συνομήλικοι
στο φωτισμένο μέλλον,
ξεδιψώντας την όραση μας
στην απέραντη έρημο του σκοταδιού.

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ
05/06/2014

Η ΓΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΔΙΝΟΥΣ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

13244643_1774983359398658_8677487462546599266_n

Δροσερό αεράκι φύσηξε ετούτο
το ανοιξιάτικο απόβραδο στο Νησί
στη γη με τους ρόδινους ορίζοντες !
Αυτή την ωρα μετά τη δύση του
ήλιου και μέχρι να σκοτεινιάσει
η ψυχή μου γαληνεύει και η μαγεία
της φύσης με ταξιδεύει στον παράδεισο!
Αγιόκλημα, ροδοδάφνες μοσχοβολούν,
αρώματα απο σκίνο, πεύκο και
θυμάρι φέρνει το μελτεμάκι με
το διάφανό του φύσημα, από το
άνοιγμα ανάμεσα στα βουνά!
Και κλείνω τα μάτια και χαίρομαι
τον ερχομό του αποσπερίτη που
αχνοφαίνεται στο στερέωμα !
Κι εσύ λαμπερό ολόφωτο αστέρι
αλλάζεις απαλές αποχρώσεις
που ξέρεις ποσο μου αρέσουν !
Και νιώθω την ανάσα σου κι
η αύρα σου αφήνει σημάδια
στο αέρινο πέρασμα σου !
Και σου τραγουδω….
Πόσο σ´αγαπώ …!
Soula Maropaki

Το Εικαστικό Εργο Rosario Morello