Αρχείο | Μάιος 18, 2016

ΣΥΛΛΟΓΙΕΜΑΙ ΓΛΥΚΑ

13239446_1770588846504776_8045021504984472561_n

Συλλογιέμαι γλύκα …
Παραδομένη στην απόχρωση
της βράδυνής γαλήνης κάποιες νύχτες
πανσέληνες συναρπάζομαι απ´ τη φύση
κι όλα τα αστέρια χορεύουν γύρω μου !
Μοσχοβολούν οι αύλες στα σοκάκια
του Κάστρου κι η καρδιά μου γλυκαίνει
χαλαρώνει , τα συναίσθηματα ξεχύνονται
σαν αεράκι απαλό μυροβόλο .
Αύτες της αστροφώτιστες νύχτες
τα όνειρα μου με τάξιδεύουν …
Βυθίζομαι στο όνειρο να αγγίξω
τα όνειρα σου με τη σιωπή μου…
Soula Maropaki 14/5/16

ΟΝΕΙΡΟ ΜΗΤΡΑ ΛΥΤΡΩΜΟΥ

13151697_1770017393228588_3597088363621678275_n

Το νιόβγαλτο εναγκαλίσου όνειρο,
στην κούνια της Σελήνης λίκνισέ το.
Πάνω του σκύψε στοργικά
κι οσμίσου της ανάσας του το μύρο.
Σκέπασέ το με βλέμμα βελούδινο
κι όλα τα χάδια που αντέχεις.
Από πλαστές ελπίδες κρύψε το
και απ’ την αγέλη της όρασης του κόσμου.
Μ’ ιδρώτα θρέψε το και της καρδιάς το αίμα.
Ράντισε με ροδόνερο την στράτα του.
Σ’ αγγέλων στέκια μεγάλωσε μαζί του.

Με πάθος σύψυχο κι ολόκορμο θάλπος
την μελωδία της πνοής σου φύσηξε,
χάραξε κι ακολούθησε πιστά
την μυριοστόλιστη πορεία του
στους γαλάζιους καιρούς,
με πυξίδα τ’ άστρα που γεννιούνται
στους ηλιόλουστους κυματισμούς
των ατίμητων θαλασσών της λύτρωσης.

Υφαίνει η φροντίδα του
το μυστήριο της ζωής σου.
Λευτερώνει η παρουσία του
την βαρυθυμία της ψυχής σου.
Καίει με νότες ζώπυρες
της ζωής το φάλτσο πλάνο.
Γονιμοποιεί τις μέρες σου το άγγιγμά του.
Λαμπροδιαβαίνουν, βρίσκουν την σειρά,
τέρπονται την μεστή τροχιά τους.
Τα χρώματα ξυπνούν,τα βήματα μακραίνουν.
Και γίνεται τ’ όνειρο του λυτρωμού η μήτρα.
Χρήστος Υφαντής

https://www.youtube.com/watch…

https://www.youtube.com/watch…

ΟΝΕΙΡΟ.. (απο την ποιητ.συλλογή μου » Στους δρόμους που περπάτησα»)

13230082_1770244656539195_5332759938265546948_n

Όνειρο.. ο απόλυτα ιδιωτικός, ελεύθερος,
και ..λίγο αναρχικός χώρος μας
Όνειρο..! Πόσα στηρίζει πάνω σου η ζωή μας
σαν περιστρέφεται γύρω σου.
Παίρνει χρώμα από το χρώμα σου,
και στους δικούς σου συντονίζεται αιθέρες..
Όταν η ζωή χαμογελά λες..
«τι όμορφο όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω..!
Αν την άσχημη πλευρά της φανερώνει
πάλι στο όνειρο αναζητάς ελπίδα..
«εφιάλτης είναι, σε λίγο θα ξυπνήσω»..
Σε κείνο ψάχνεις ότι έχασες κι ότι
ποτέ δεν είχες..
(Στέλλα Σοφία Νικ Ζυγούρη ΓΥΘΕΙΟ2012)

ΤΟ ΦΩΣ

13245427_1770955236468137_4446060212333415437_n

υμνώ το φως
για να εξορκίσω το σκοτάδι
γιατί πίσω απ’ το κόκκινο
και το βαθύ γαλάζιο
κυλάει ένα ποτάμι θλίψης
υμνώ το φως
σαν χάδι στο παιδί
που ακόμα ελπίζει μέσα μου
σαν κάποια λύτρωση
απ’ τα πολλά μου τραύματα
υμνώ το φως
γιατί είμαι πλάσμα του βυθού
που απώλεσε τον ουρανό
και τον αναζητά
και τον επικαλείται απελπισμένα
υμνώ το φως
για το φως πηγάζει μέσα μου
γιατί δεν έχω άλλη πατρίδα

Τόλη Νικηφόρου

Μάνα

13233125_1770963993133928_500941155004226250_n

Κι αν θα σε ζωγραφίσω,
με παγωμένα χέρια, τι θα βγει;
Ακόμα και οι λέξεις ριγούν…
και μπρος στο εύρος και στο μεγαλείο της προσφοράς σου
διαλύονται απρόσμενα τα πάντα.
Μια στριγκή κραυγή βγαίνει βαθιά μες από το λαιμό
κι απ’ το βαρύ αναστεναγμό
μια μονάχα λέξη πλημμυρισμένη από πλέρια αγάπη
χρωματίζει κάθε μου γκρίζα σκέψη,
τη λούζει με φως και βγάζει ζεστή ανάσα
ανασταίνοντας ως και τις κλειστόφοβες φλέβες μου
ψηλά τα χέρια ν’ ανασηκωθούν
και ν’ απελευθερώσουν τα πιο όμορφα λόγια,
σαν λευκά περιστέρια της αγρύπνιας,
της εγκαρτέρησης και της προσμονής
να πετάξουν και να σμίξουν
με τ’ ανοιχτό χαμόγελο της συγκατάβασης
και μ’ όλες τις λατρευτές ευχές
μιας ανόθευτης, γλυκιάς καρδιάς
που αναστατώνει τα σωθικά
ενώνοντας γη και ουρανό,
ν’ αστράφτει σ’ όλο το στερέωμα,
να κυριαρχεί σαν μέσα σε τρανή γιορτή
η δικιά σου, η μοναδική μορφή,
Μάνα.

11/5/2016
Γιώργος Καραγιάννης

Η φωτογραφία αφορά μια λεπτομέρεια από ένα δικό μου πίνακα
ζωγραφισμένο με pastel πάνω σε χοντρό χαρτόνι (70Χ40).

ΤΗΣ ΠΟΥΛΙΑΣ Η ΡΗΝΟΥΛΑ Τραγούδια με ελληνική παράδοση

13263836_1772154169681577_1661838657290494438_n

Της Πούλιας η Ρηνούλα
παίζει με τα παιδιά
στου πάρκου τη λιμνούλα
Καλόχρονου βραδιά.
Κυκλάμινο του κόσμου
κι ο κόρφος της φωτιά
κι ο Ρήγας παλικάρι
του έρωτα θωριά.

Ρηγόπουλο δεν ήταν
κι από γνωστή γενιά
είχε ψυχή από ρόδι
μεταξωτά κλωνιά.
Ρηγόπουλο δεν ήταν
κοχύλι ακριβό
το βλέμμα του αλήθεια
ίσια για τον Θεό.

Τρυπάει το συννεφάκι
και πέφτει μια σταλιά
επάνω στην ελιά της
φτιάχνει μια ζωγραφιά.
Μαρμαρινός ο Ρήγας
κι η Ειρήνη απ’τη Συκιά
με ψίθυρους αγάπης
γλιστρήσαν στη σκιά.

Γλυκιά που είν’η αγάπη
γλυκιά σαν Παναγιά
τραγούδι που σε πάει
στον ουρανό βαθιά.
Γλυκιά που είν’η αγάπη
καημός απ’αγκαλιά
κοιμάσαι με βροχούλα
ξυπνάς με ξαστεριά.

Ερήμωσαν οι δρόμοι
πια δεν πετούν πουλιά
στην κλίνη τους ξαπλώνουν
δυο σμιλευτά κορμιά.
Ανάλαφρη η ζωή τους
Πανσέληνους μετρά
του ήλιου το στεφάνι
τρία χρυσά παιδιά.

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,24-6-1999,τροποποιήθηκε 17-5-2016

Στη Νέα Αγαθούπολη(χωριό της Πιερίας),στη Χρυσόπετρα του Κιλκίς και πιστεύω και σε άλλα μέρη της Ελλάδας τη μέρα του Αη Γιάννη του Κλήδονα(24Ιουνίου) τον λένε Καλόχρονο.Στη Στενήμαχο, τον Κλήδονα τον έλεγαν Καληνύτσα

Καλημέρα αγάπης !!!

13096209_1047238142037724_3892490883757682088_n

Η ζωή αλλάζει,αλλά δεν χάνεται.Η ελπίδα σβήνει,αλλά δεν
πεθαίνει.Η αλήθεια καλύπτεται,αλλά πάλι λάμπει.
Percy Shelley