Αρχείο | Μάιος 14, 2016

John Vellis

13220986_1770440699852924_4445930572146116123_n

«Να το ξέρεις, θα φύγουν σύντομα τα σύννεφα, οι καταιγίδες, άνοιξη έρχεται, χαρούμενη όπως την ήξερες τότε/ θα ανοίγεις πάλι τα παράθυρα, να παίζει ο ήλιος με τα μάτια σου, όσο τα λουλούδια θα ανθίζουν και θα βγαίνουν οι δροσιές στον κήπο σου/ ο δρόμος προς την ευτυχία; λίγα τσιγάρα καλά, τι κι αν σκοτώνουν τις μέρες μας, ένας καφές ζεστός και το φιλί σου μη ξεχνάς/ τόσους πολέμους παλέψαμε και ζήσαμε, τόσες καταιγίδες, ας κλέψουμε κι εμείς λίγη σοδειά απ’ τον παράδεισο, έστω ελάχιστη.»
Γιάννης Βέλλης

Ένα υπέροχο δημιούργημα του Γιάννη Βέλλη! εγώ δε θέλω να το εντάξω πουθενά…! Μόνοι σας εντάξετέ το, όπου θέλετε . Αρκεί που είναι μια όμορφη δημιουργία με άψογο ρυθμό, ιδέες, εικόνες και άλλα πολλά που διανθίζουν το κείμενο. Γιάννη Βέλλη ! Τα ολόθερμα μου συγχαρητήρια !!!

ΛΕΥΚΑ

13241396_1770435273186800_1835398652952734293_n

Από μικρό με μάγευαν τα θαλερά κλωνάρια,
των δένδρων που εθρόιζαν χρυσά το δειλινό.

Έτσι αγάπησα πολύ της λεύκας τ’ ασημένιο,
το αστραφτερό το φύλλωμα, το αηδονολάλητο,
που τραγουδούσε στο νοτιά και στον τρελό Σιρόκο.
Μα ήλθε ο Χειμώνας κι ο χιονιάς
και σκόρπισαν τα φύλλα, έρμαια, θρύψαλα ξερά
στ’ αγέρα το θυμό.
Κι έμεινε η λεύκα ορφανή με τα θλιμμένα κλώνια
να υψώνονται σπαρακτικά ψηλά στον ουρανό.
Την ομορφιά την πρότερη εκούρσεψε ο χρόνος,
φρούδες ελπίδες, χάθηκαν τα φύλλα τ’ ασημιά!
Τ’ άρπαξε στο ταξίδι του εκεί π’ ουρλιάζει ο πόνος,
λάφυρα, κάποιο δειλινό του άσπλαχνου βοριά!
Κι εχθές καθώς αντίκρυσα γυμνά τα λιανοκλάδια,
αχ, ξάφνου πως λαχτάρησα
τα κρύα ετούτα βράδια,
τα όνειρα που από παιδί μου χάρισε η ζήση,
μη γίνουν ανεμοκραυγές στης νύχτας τα σκοτάδια,
τι το Χειμώνα το σκληρό
τον είχα αψηφήσει.
Μην απομείνω μια νυχτιά χωρίς τα όνειρά μου,
ωσάν της λεύκας τα τρελά τα χαρωπά τα φύλλα,
που σκόρπισε άξαφνα μακριά απρόσμενος βοριάς!

Νίκος Ταβουλάρης
Ποιητής-Πεζογράφος-Δοκιμιογράφος
Πρόεδρος της «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ»
Από την Ποιητική Συλλογή «Με τα φτερά του ανέμου»
Εκδόσεις Αμαρυλλίς 2007
Πηγή : NEWS

Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΕΝΕΙ ΞΟΠΙΣΩ ΜΑΣ

13239456_1770420069854987_900470775201708654_n

Λίγες αράδες πεζοποιητικού λόγου

Είναι στιγμές που ζω την παλίρροια της πρώτης νεότητας και λειτουργώ σαν παιδί που πιάνεται από το θαύμα της φύσης και ρωτάει και διαβάζει να μάθει τι κρύβεται πίσω απ’τις θολές γραμμές των οριζόντων,πίσω απ’των πραγμάτων την όψη .
Και πάντα καταλήγω στην ποίηση ,να ταξιδεύω ελεύθερα,με όση δωρεά μου έδωσε ο θεός και όσες αδυναμίες,γιατί η ποίηση αποξεχνιέται στο όνειρο.
Και βγαίνει στης νύχτας την ερημιά, μαζί με το τραγούδι του γρύλου και βγαίνει στο πέλαγο να ταξιδέψει στις άκρες της γης.
Μα πάνω από όλα σκύβει στης ψυχής μας την άβυσσο, να βρει ένα στίχο με φως ,ένα στίχο αγάπης, να φτιάξει τον κόσμο απαρχής με τα δικά της τα μέτρα.
Είναι μια ουτοπία της πραγματικότητας να ζήσεις ονειρικά το ταξίδι της γης,ξοδεύοντας το τραγούδι των υακίνθων,την αθωότητα που κρατήσαμε από παιδιά ,να μην περάσουμε αύτανδροι* στην αναλγησία.
Κι αν όλα χαθούν κι όλα τα ξοδέψει η ειμαρμένη μας η ποίηση,η οποιαδήποτε ποίηση μένει ξοπίσω μας ,για λίγο,για πολύ,για αιώνια να τη χαίρονται οι επερχόμενοι.
Κι όπως γράφω σε ένα ποίημά μου, «μόνο η αγάπη κυοφορεί γαλάζια ποιήματα στις λίμνες των κύκνων,στη δίνη της ευτυχίας. Μόνο η αγάπη βλασταίνει την ευτυχία μας.
Κι είναι τα λόγια που σπέρνουμε στων παιδιών μας
τους κήπους,στον αυλόγυρο της ψυχούλας τους ,άλλα να ανθίσουν και αλλά να καρποφορήσουν την αύριο.
Αν ο κόσμος χωρούσε ,σ’έναν στίχο μου μέσα ,εγώ στα παιδιά θα τον χάριζα.
«Εἶναι παιδιά πολλῶν ἀνθρώπων τα λόγια μας.
Σπέρνουνται γεννιοῦνται σάν τά βρέφη
ριζώνουν θρέφουνται μέ τό αἷμα.
Ὅπως τά πεῦκα
κρατοῦνε τή μορφή τοῦ ἀγέρα
ἐνῶ ὁ ἀγέρας ἔφυγε, δέν εἶναι ἐκεῖ
τό ἴδιο τά λόγια
φυλάγουν τή μορφή τοῦ ἀνθρώπου
κι ὁ ἄνθρωπος ἔφυγε, δέν εἶναι ἐκεῖ. «

Γιῶργος Σεφέρης, Τρία κρυφά ποιήματα
Γι ’αυτό θα επιμείνω στο τραγούδι του ήλιου ,όσο τα ηλιοτρόπια θα τραγουδάνε μαζί μου τον έρωτα ,όσο θα εισπνέω το τελευταίο μου ποίημα .
Μέχρι τότε, «άνω σχώμεν τας καρδίας».

Με αγάπη
Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,13-5-2016

αύτανδρος -η -ο=με όλους τους επιβάτες και το πλήρωμα
Π.χ το υποβρύχιο βυθίστηκε αύτανδρο .