Αρχείο | Μάιος 9, 2016

Konsta Jein

13082721_1767865590110435_3568430383279100625_n

Το να είσαι γυναίκα σημαίνει θυσία, σημαίνει μάχη με την καθημερινότητα και τον χρόνο!
Τις περισσότερες φορές υπερτονίζοντας την σεξουαλική φύση μειώνουμε αξίες και ικανότητες της γυναικας που την εξυψώνουν και την καθιστούν άξια θαυμασμού!
Πολλές φορές θαυμάζω εγώ η ίδια την γυναίκα που μπορεί ταυτόχρονα να σκέφτεται να δημιουργεί και να υλοποιεί τα όνειρά της, να στέκεται βράχος στην οικογένειά της και να μεταμορφώνει με την αισιοδοξία της τόσο τους ανθρώπους που την περιβάλλουν όσο και τον χώρο που την φιλοξενεί. Θαυμάζω αυτή την απέραντη δύναμη που κρύβει μέσα της, που δεν υποτάσσεται στις αντιξοότητες των καιρών!!!
Τι πιο σημαντικό σήμερα να επαινέσουμε αυτή την γυναικεία μορφή που μπορεί να χαρίζει το δώρο της μητρότητας που φέρει μέσα της σε όσους της τείνουν το χέρι, για να τους στηρίξει!!
Σε αυτή τη γυναίκα από μένα με αγά
πη η δική μου κατάθεση ψυχής!!!

Alexandra Bakonika

13102898_1768759653354362_5402517611493727576_n

Έπαιζε τους άνδρες στα δάκτυλα,
είχε θείο κορμί κι ανήσυχο,
δυνατό πνεύμα.
Η περιγραφή που μου έδωσε της ταίριαζε:
«Με φλέρταρε, και μια μέρα
ήρθε στη σχολή με τη μηχανή του.
Άφησα τα βιβλία μου κάπου πρόχειρα
και πήγα μαζί του για μια βδομάδα.
Αλωνίσαμε τα βουνά με τη μοτοσυκλέτα,
κοιμόμασταν όπου τύχαινε.
Αφού χορτάσαμε έρωτα και βόλτες,
είχα χάσει και τα βιβλία και τις εξετάσεις.
Είχε ρώμη, αλλά τίποτα παραπάνω
– καμιά πνευματικότητα,
γι’ αυτό και τον παράτησα.

( συλ. «Θείο κορμί», εκδ. Διαγωνίου)

Σύλια Χαδούλη

13179214_1768750533355274_8278511649430963497_n

Τα δαχτυλα μου διαπερασαν
την ομίχλη των ματιών σου
Άγγιξαν τα κλειδωμένα δάκρυα
στην μέσα τσέπη της ψυχής
Όταν σιωπουν οι ήχοι
ψιθυρίζει η σιωπή συλλαβές αγάπης,
ανασαίνει τα σημάδια που η νύχτα
δεν μπόρεσε να σβήσει,
ξεφλουδίζει βελουδινες ωρες ερωτα,
χειμωνιατικες θλίψεις
σε έναν κόσμο χωρίς ενοχές
Βαφω κόκκινα τα γιασεμια
από τα χρώματα ερωτικών λέξεων
εκείνες τις νύχτες που σε προσμένω
Χαράζεις ηλιους ματωμένους
με τις γραμμές των χειλιών σου
πάνω στο σώμα μου
Μέσα στα μάτια σου διαβάζω
όλα εκείνα τα σ αγαπώ
που αρνήθηκες να δώσεις
Σκιρτήματα σάρκας κεντούν
με πορφυρές κλωστές τον άχρονο χρόνο,
τις στάχτες, τις διαφανές ώρες των ονείρων,
πάνω στο σώμα του Ερωτα σου…
Σ.Χ.

ΖΩΟΔΟΤΗ ΜΟΥ ΦΟΙΒΕ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

13151959_1768764166687244_9081888507829908558_n

..κι είσαι εκεί πάντα ακίνητος
φύλακας ακοίμητος των ονείρων μου.

Δεν αισθάνομαι πια μόνη στη μοναξιά μου’
είναι σα να μ αφουγκράζεσαι-
να ακούς τον κάθε μου λυγμό
απο τα βάθη της καρδιάς μου
ακόμη κι όταν σιωπώ..

σαν να κοιτάζεις στα σώψυχα μου
τις υγρές πληγές μου.

Κι εγώ θέλω να χτίσω ενα ναό
στην κορυφή της θλίψης σου
να κατεβάσω τ αστέρια
να λούσω τα μαλλιά σου
κι ύστερα να πιώ το νάμα
να μάθω τους καημούς σου.
Θέλω να δω ένα δικό σου όραμα
η δική μου Ιθάκη βούλιαξε στο χρόνο
κι έμεινα δίχως προορισμό.
Εσύ σαι το ταξίδι μου
εσύ κι η πύλη της αβύσσου.

Γαλήνη στο πνεύμα σου δεν επιζητώ
μα ταραχή των κολασμένων ποιητών..

Είναι τόσα που θάθελα να πω
κι άλλα πολλά να κρύψω
πριν ανατείλει ο ήλιος.

Ενα έγινα με το τίποτα
και γονατίζω εμπρός σου-
απλώνω τα χέρια ικετευτικά
ν αγγίξω την απόρθητη καρδιά σου
κι αυτα ματωνουν και πονούν
μα παίρνω ζωή από σένα…

Μου αρκεί που είσαι ζωοδότης μου.

Μαίρη Γραμματικάκη
~Σώματι και Ψυχή~

Κατερίνα Παπά

13096174_1768768920020102_44966906653298736_n

Έλα να ταξιδεύουμε μαζί
επάνω σε καράβια γεμάτα αμβροσία και μουσικές τραγουδισμένες
μοναχά για μας,
κοιτώντας τον ουρανό τ’ αστέρια που πέφτουν αναμένοντας κάνοντας ευχές να ‘ναι αληθινό το όνειρο.

Αδιόρατες οι πλοκές των εικόνων εκτυλίσσονται σε μια ακόμη διάσταση ολότελα δικιά μας.
Στις ώρες της σιωπής οι σκέψεις αφανείς αλλά πανταχού παρούσες ασταμάτητα ανασύρονται και βυθίζονται ξανά,
τα μάτια μαρτυράνε ανάγκες της στιγμής.

Δός μου το χέρι σου. Μαζί να δούμε την ανατολή της Σελήνης καθώς αρχίζει το ταξίδι της κρατώντας σφιχτά τα όνειρα που σπαταλήθηκαν περιδιαβαίνοντας σε λάθος διάσταση φυλακισμένα σε σύμπαν ομοιωμάτων όταν δεν είχαν χρόνο να θυμούνται. Η σκιά σου αγγίζει την δικιά μου ενώνονται αναζητώντας το λευκό της ύπαρξης και η αυταπάτη γίνεται θεμελιώδης κανόνας.

Κ.Π.

Μίνα Μπουλέκου

1480548_10208055020127266_4884205262067024891_n (1)

Μανούλα μου,
η αγκαλιά σου ήταν όλος μου ο κόσμος.
Ένα ήσυχο καταφύγιο που βρήκα.
Ένα απάνεμο λιμάνι σωτηρίας
στους λυγμούς που θέριευαν
στη σιωπή αυτού του κόσμου,
μακριά από τις θαλασσοταραχές,
μακριά από τις ανεμοδαρμένες μπόρες.

Η αγάπη Σου έγινε
μια Απέραντη Ευλογία
στον Ωκεανό της Ζωής Μου.
Ξημέρωνα κάθε μέρα με την Ελπίδα
σε κάθε στιγμή που ήσουν δίπλα μου
κρατώντας τα χέρια σου μέσα στα δικά μου.

Μου έδωσες ρίζες να ξεκινήσω το ταξίδι μου,
Μου έδωσες φτερά για να πετάω.
Μ’ έμαθες να ονειρεύομαι, χωρίς να σκιάζομαι
πίστεψες σε μένα από τα πρώτα μου βήματα.

Σε κάθε σκαλοπάτι με οδηγούσες όπως η Παναγιά
Ήσουν εκεί, φώτιζες πάντα το δρόμο μου
κάθε φορά που πνιγόμουν στα σκοτεινά μονοπάτια….

Δώρο θεϊκό η Σκέπη σου
μαζί με τον φύλακα Άγγελό μου.
Πράξη θυσίας η Ζωή σου για τη Ζωή μου.
Πάντα εκεί δίπλα μου.

Ένας θησαυρός κρυμμένος
ξεδιπλώθηκε μέσα μου.
Έλαμπαν τα μάτια Σου,
στο Στερέωμα του Ουρανού Μου.
Ανυπέρβλητη Δύναμη στάθηκες στη Γη
Πάντα εκεί δίπλα μου.

Ηλιόλουστες μέρες φωτεινές,
γέμισαν τις μνήμες μου
σαν πολύτιμο κειμήλιο,
ένας θησαυρός κρυμμένος
στην καρδιά μου, σε μια Αγάπη Άνευ Όρων.

Μανούλα μου,
θ’ αγαπώ τον κόσμο
μέσα από τα δικά σου μάτια,
θα συνεχίσω να ονειρεύομαι
γέρνοντας στην δική σου αγκαλιά
με τη λαχτάρα πάντα ενός μικρού παιδιού.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

Μίνα Μπουλέκου