Αρχείο | Μάιος 7, 2016

—ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ— EΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑ ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ – ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ.

13118991_10204577589318664_179608211138488698_n

ΣΤΗ ΜΗΤΈΡΑ ΜΟΥ

Το πέλαγος αγνάντεψα κι εφέτος.
Καλά θα πάει κι ετούτη η χρονιά απόψε συλλογάμαι ,
σαν του πελάγου τα νερά η σκέψη μου οργώνει.
Το πόσο το ‘θελα μαθές τούτο να το περάσω,
κι ας τρέχουνε απ’ τα μάθια μου σαν δάκρυα οι θύμισες.
Εκειά στ’ απόσκια του βουνού, χρόνια γιαέρνω οπίσω
κι αντάμα με του ποταμού τ’ απόνερα σεργιάνι κάνω
στα όνειρα τ’ άσπιλα τα παιδικά.
Στη κοίτη σκύβει απαλά εκειό το κοριτσάκι κι άτσαλα καθρεφτίζεται όντε πετρούλα φεύγει του ανάμεσα απ’ τα χέρια, τα χάνει
και πισωπατεί ,γιατί απ’ τις ρυτίδες που χαράσσουν το μυαλό
εχάθει η μορφή του.
Φοβάται πάει μακρύτερα και τη μαμά του ψάχνει.
Κι εκείνη αγκαλιάζει το και λέει του με γλύκα,
Όντε είναι η μάννα σου σιμά, πράμα μη συλλογάσαι,
μονάχα εκείνη κι ο Θεός τόσο πολύ αγαπάσαι.

6/5/2016

  ΦΩΤΕΙΝΗ  ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΚΗ ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ

13151993_1767458540151140_2811023282093973519_n

Χαμογέλασα και το βλέμμα απλώθηκε
στον πορφυρό ουρανό στη δύση
Ηταν η ώρα της γαλήνης …
Μια ακόμα ημέρα έφευγε ..
Σε λίγο το σκοτάδι θα απλωνόταν
πάνω απ το Βενετσιάνικο Κάστρο,
το αεράκι φρέσκο και μυρωμένο!
Βασιλικός κι αγιόκλημα σε
γλάστρες και παρτέρια μα και
στα κάγκελα του δρόμου.
Τα φρέσκα λουλούδια ύψωναν
το χρωματιστό κεφάλι τους
γυρεύοντας το χάδι του ανέμου !
Και ποιο πέρα η θάλασσα σκορπούσε
το αλμυρό της άρωμα .
Νύχτωνε, τα χρώματα χάνονται .
Το σκοτάδι αγκαλιάζει την πλάση
ολόκληρη και θα ξαναζούσα μια
ακόμη νύχτα συντροφιά με τις
αναμνήσεις μου ….
Και η θλίψη μου παρατηρητής
θα μονολογεί …
Όνειρο είναι …..
Soula Maropaki 6/5/16

Το εικαστικό Εργο Rosario Morell

Και φοβαμαι …σου λεω ..

13151801_1767806936782967_709520410738430664_n

Φοβάμαι κάθε φορά που αντικρίζω άνθρωπο στα μάτια.
Κάθε φορά που τα μάτια τους αποφεύγουν τα δικά μου.
Φοβάμαι τους στίχους που μου λένε την αλήθεια
και τα χέρια που μένουν άδεια,
τα γόνατα που λυγίζουν
και τον ουρανό που φαίνεται τόσο μακρινός.
Φοβάμαι το ναρκωτικό που πια δεν με αγγίζει
γιατί οι αισθήσεις μου είναι νεκρές.
Πονάει η πλάτη μου απο τους λιθοβολισμούς.
Κάθομαι σε ενα θρανίο να μάθω τη λέξη «ζωή»
και το μάθημα πάντα μένει στα μισά…
Δεν μπορώ να διαβάσω,
δακρύζουν τα μάτια μου και τυφλώνομαι.
Θα βάλω φωτιά στις σελίδες που μιλούν για σένα και για μένα,
τίποτα δεν μπορεί να μας αποτυπώσει.
Ακούω έναν εκκωφαντικό θόρυβο…
Είναι ο φόβος που χτυπάει βίαια απο ντουβάρι σε ντουβάρι
προσπαθώντας να δραπετεύσει.
Φοβάμαι τα ίδια μου τα μάτια, που προσπαθώ να τα ανοίξω
κι όλο κλειστά μένουν…
Η ψυχή μου κρεμασμένη σε ενα δέντρο
και οι γύπες κάνουν πάρτυ.

Νίκη Ταγκάλου
‪#‎Φοβάμαι‬

ΑΛΛΟΤΙΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

13179394_1767814200115574_8410740412149920311_n

Μ΄ένα φυτίλι αναμμένο βάζει η σελήνη
στα αστέρια πυρκαγιά.
Κάτω απ΄τα φύκια κρυμμένη ανασκιρτά
της θάλασσας η αλμύρα.
Πιάσε το σκοπό, όπως εκείνο τον παλιό καιρό,
όταν τη νύχτα το τραγούδι ωρίμαζε
σαν το παλιό κρασί στου έρωτα τη ρούγα.
Βγές στο ξέφωτο και χόρεψε!
Ποιός είπε πώς ο χρόνος δεν μας πόρεψε;
Μ΄ένα μελίρρυτο ερωτικό τραγούδι
δεν έθρεψε τους κόλπους της καρδιάς!
Μπές στο χορό κι αγκάλιασε,
ό,τι εσένα ζάλισε, ιρίδισε και ράγισε .
Σε εφτά σοκάκια ήχησε,
ξεψύχησε κι ευτύχησε,
ώσπου να έρθει η αυγή.

Με ένα σπίρτο η σελήνη
Στα αστέρια ανάβει φωτιά.
Όλα του κόσμου τα κακά περαστικά.
Δείξε μου ένα αλλοτινό φεγγάρι
να φέξει στην καρδιά μιά χάρη.
Έλα κι απόψε χόρεψε!
Ποιός χρόνος στο απαγόρεψε;
Δές πως η ανάσα μπόρεσε
ό,τι ζητούσε να αποχτήσει η καρδιά.
Έλα συνόρεψε και χόρεψε!
Ο έρωτας μιλιά δεν ξομολόγησε.
Άγουρος κι αδάμαστος δεν μπόρεσε
να καρτερεί στην ερημιά.

Vicky Kostenas Lagdos
Poetessa aus Zürich.
https://www.youtube.com/watch…

ΝΙΚΗ ΤΑΓΚΑΛΟΥ

13164386_1767827096780951_5247246437950918291_n

«O έρωτας γλυκέ μου άνθρωπε σου έλεγα έρχεται πάντα καμουφλαρισμένος…»

Φοράει τα καλά του, χαμογελάει σαν ήλιος και σε καίει πριν το καταλάβεις.
Η αγκαλιά του σε κάνει να λιγώνεσαι από επιθυμία και πόθο αλλά τα χέρια του
είναι αόρατα μαχαίρια που σε κόβουν κομματάκι-κομματάκι και ο πόνος είναι τόσο
γλυκός στην αρχή που δεν τον καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν φτάσεις στο σημείο
να μετράς φλέβες ανάπηρες πάνω σου και ξαφνικά να βουλιάζεις στο ίδιο σου το αίμα.
Πριν τον γευτούμε παρακαλάμε για έναν τέτοιο “θάνατο” αλλά η ωρίμανση έρχεται
πολύ γρήγορα μέσα από τον πόνο που μας χαρίζεται στην αρχή φειδωλά και μετά με δόσεις που ο οργανισμός δεν αντέχει..
Πάντως, το ομολογώ, εμείς οι άνθρωποι γεννηθήκαμε με το μικρόβιο του μαζοχισμού στα κύτταρα μας.

Μετά από μπόλικο σύρσιμο στα πατώματα και κλάμα-βροχή

επιδιώκουμε πάλι φουρτούνες !!
Αποζητάμε τον έρωτα όπως ο ναρκομανής την δόση του!
Τώρα θα μου πεις…. ούτε στον παράδεισο δεν κάνει ο άνθρωπος μόνος του, αλλά τόσος πόνος και λύπη τα αξίζει όλα αυτά ;
Kι αυτή η καρδιά μας επιδιώκει να χτυπά πάντα σε ρυθμούς ταγκό
ασχέτως αν δεν ξέρει τα βήματα.
Εγώ πάντα φοβόμουν αυτόν τον χορό, ίσως γιατί από το πολύ κάψιμο πονούσαν οι πατούσες μου, ίσως γιατί οι αντοχές είχαν εξαντληθεί.
Βέβαια, θα μου πεις πάλι, αν φοβάσαι τον έρωτα είναι σαν να φοβάσαι την ίδια την ζωή, εγώ όμως θα σου απαντήσω, δεν ξέρω τι φοβάμαι περισσότερο..

Με την ζωή πετάω αλλά με τον έρωτα χάνομαι, ταξίδι κανονικό
και η πτήση φέρνει πάντα και την προσγείωση!
Αν πετούσα καθ’όλη την διάρκεια της ζωής μου δεν θα ήμουν άνθρωπος , πουλί θα ήμουν !!!
Θα πω ψέματα αν πω πως δεν θέλω να βρω κορμί να με φιλοξενήσει,
που να το βρεις όμως σήμερα… το “ενοίκιο” στοιχίζει ακριβά.
Είπαμε να νιώσουμε τον έρωτα όχι όμως να ξεπουληθούμε κιόλας!
Δεύτερη ψυχή δεν έχει μετά!

Δύσκολες οι σχέσεις σήμερα, κι ακόμα πιιο δύσκολοι οι άνθρωποι

που έμαθαν στα πολλά και ξέχασαν τα λίγα …

Νίκη Ταγκάλου
‪#‎ΠερίΈρωτος‬

ΑΝΕΜΩΝΗ ΤΗΣ ΜΑΓΧΗΣ

13124783_1767800523450275_277371054121701313_n

Ανεμώνη της Μάγχης
με το όνειρο ανακαινίζεις την ευτυχία σου
και με τη στοχαστική του απείρου
διακτινίζεσαι*να συνεχίσεις την αύριο.
Κι είναι αλήθεια
όλα σου είναι ένας έρωτας
που αφήνουν οι κύκλοι σου
και εξουσιάζουν τα θέλω μου.
Κι είσαι εσύ που διαστέλλεις
τη σφαίρα της γης
και πλαταγίζεις το κύμα των οριζόντων
και σ’ένα ταξίδι υπερπόντιο
τα υπερώα μετατοπίζονται
κι οδεύουν ψηλά,τόσο ψηλά
που γίνεσαι το μεσονυκτίου ο ήλιος
στις «Λευκές σου τις νύχτες»
σε μια » Άγια πόλη»να σε ζωγραφίζουν
με λέξεις και ρίμες οι ποιητές.
Ακόμα μια μέρα θα ποιήσει
ένα ποίημα στα μέτρα σου
ακόμα μια μέρα το θαύμα κρατάει
κι η ποίηση ένα φτερό
που φτερώνει το νεύρο του
και ατσαλώνει την ίνα του
που πάει να πει
αντέχουν ακόμα οι ποιητές
μπορούν κι ερωτεύονται
τα ποιήματα της αυγής!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη

διακτινίζομαι*
Ο υπερθετικός βαθμός του πετάδην, ήτοι πηγαίνω στον προορισμό μου απίστευτα γρήγορα.

Εικαστικό Εργο Rosario Morello

Ελυα Βερυκιου

13166065_1767801310116863_6183296905910533238_n

H ευωδία και ο νόστος του γαλάζιου.
Τα άστρα φωτίζουν το τζάμι
και οι προσδοκίες έξω, θάλασσα ακίνητη.
Ακούω το φως, λεπτό συριγμό,
να διασχίζει μυστικά τη νύχτα.
Τρέμει η σιωπή από ασήμι πάνω στης ψυχής το φύλλωμα.
Έχουν όμως τα πράγματα μέσα μου φωνή.
Κυλά ο χρόνος, νερό μενεξεδί,
και πού να καθρεφτίσω την αγάπη.
Ρόδα σκορπούν στις ατραπούς της ματαιότητας.
Ανάμεσα στα βράχια η απάντηση που αναζητώ,
όχι πως έχουν σημασία τα ερωτήματα.

Το μόνο που επιθυμώ από τότε που σίγασαν τα πάθη,
το πέρασμα από τη ζωή να είναι βλέμμα,
βαθύ, μεταληπτικό,
την αυγή να αντιφεγγίζει τα χελιδόνια της αιωνιότητας.

Έλυα Βερυκίου
Πίνακας : John William Godward

Χωρίς τίτλο

13133097_1767802496783411_5337761558006298690_n

Είπες όμορφες λέξεις.
Ωραίες προτάσεις.
Σοφά κι αθάνατα.
Είπες παραδείγματος χάρη,
σε μισώ δε σημαίνει:
μια κραυγή μέσα στο άπειρο,
αλλά σημαίνει: δεν ξεχνώ
που με λεηλάτησες.
Είπες όμορφα λόγια.
Αληθινά κι απέθαντα.
Αρκετά να σ’ οδηγήσουν
στο θυσιαστήριο.
Ούτε μπρούτζος, μήτε χαλκός
στο εκμαγείο σου.
Ούτε μαρμαριγή λευκής Πεντέλης.
Όμως η μνημοσύνη σου
ξεπέρασε κι αυτή
των αγαλμάτων.
Ανώνυμε τόσων καθημερινοτήτων.

Αντώνης Σαμιωτάκης

ΥΠΑΡΧΩ

13082721_1767865590110435_3568430383279100625_n

Καθώς είναι πια αργά
και η Ημέρα λάκισε
λες και ήτανε δραπέτης,
καθισμένος σε μιάν άκρια του κόσμου
με την Ψυχή μου Αόμματη,
ικετεύω και θρηνώ,
όταν το βλέμμα μου βυθίζω
στης Μεγάλης θάλασσας τα πλάτια…
Και γύρω μου,
όλα τα πράγματα μετέωρα στον χώρο,
και πέφτουνε,
και σβήνουνε,
και χάνονται,
και μέσα μου,η απουσία τους γίνεται αισθητή!
Και τότε της Σελήνης το φως
που παραμένει πάντοτε Γαλήνιο,
με κάνει να πιστεύω,
πως πράγματι…
Υπάρχω!
Λουκας Νικολαιδη

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!!!!!!!!!

12592449_1097139433638594_7761506109139905974_n

ΜΑΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ

Μάνα του κόσμου,
μαγεία η λέξη,
σίγουρα δέος φέρνει η σκέψη.
Κάθε μάνα, μια Παναγία,
μας μεγαλώνει με μακροθυμία.
Η φορεσιά μου, τα βήματά μου
από σένα γεμάτα,
αποτυπώματα αέρινα.
νιώθω στην απουσία σου κενό,
μου λείπεις, χάος… θρηνώ.
Η σκιά σου ενορχηστρώνει
εικόνες μνήμης.
Θύμισες γιομάτες ομορφιά
στη ζεστή σου αγκαλιά.
Θηρευτής ονείρων γίνομαι
ψάχνοντας σε στο χωροχρόνο.
Θέλω να μεταλάβω
το γαλάζιο του τωρινού
ουρανού σου,
μήνυμα στείλε του νου σου,
όμορφο ν’ ακολουθώ!

ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΟΛΓΑ