Αρχείο | Μάιος 2016

ΕΙΣΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΜΟΥ

12871485_1777522179144776_6954717547835420916_n

O ήλιος σου ανατέλλει μέσα στα μάτια μου
γεμίζοντας τα από τη λάμψη!
Τα πουλιά κολυμπούν ανέμελα μες τα λόγια σου
στην αχνή κορυφογραμμή των χειλιών σου!

Η καρδιά μου φτερουγίζει σ’ ένα απαλό νοσταλγικό ρυθμό
που φτάνει στα όρια της ευτυχίας!
Κοντά σου γίνομαι πράος, απλός, χαρούμενος!
Νιώθω τi είναι να μπορείς να χαίρεσαι
την ύπαρξη της αγάπης μες το απρόσμενο!

Είσαι εσύ το πιο καλό μου άστρο!
Θωρώ αυτό το πρόσωπο κι’ αυτή τη γραμμή
και βαφτίζομαι στα νάματα της ζωής!

Δεν θέλω να φανταστώ το πως θα ‘ταν
η ζωή μου δίχως τ’ άστρο μου!
Ζω στο φθινόπωρο της ζήσης μου
μα… χαίρομαι την άνοιξη στη καρδιά!
Να κρατήσει παντοτινά!

«Ευδαίμων Συριανός»

Το Εικαστικό : Εργο του Igor Levashov: Ο άνθρωπος των Λουλουδιών

Κατερίνα Παπα .

13307419_1777521382478189_7300048839006762429_n

Σε έναν θαμπό ορίζοντα,
Κύματα ονείρων τρέχουν με το
άλογο της καρδιάς.
Μικρές γαλάζιες αναμνήσεις από
τις γέφυρες του χρόνου.
Ένα αστέρι τρεμοφέγγει στην
αγκαλιά του ουρανού.
Κι ένα σύννεφο χορεύει μέσα στα
ερείπια
κλεισμένων στη νοσταλγία
σπιτιών.
Κι ο ύπνος μας, ένας χορός σε
απαλό γρασίδι.
Το καλοκαίρι μας στοχάζεται
πάνω σε γαλανά αργοπορημένα
βράδια.
Ο ουρανός, στον ουρανό των
ματιών σου αναπαύεται.
Σκορπίζει το φιλί σου τα άνθη
του στον κόσμο.
Τα χείλη σου νερά που
τραγουδούν στη ζεστή αμμουδιά
του κορμιού μου.
Μια λάμψη στα μάτια μας,
λησμονημένα άστρα στους
νυχτερινούς καθρέφτες της ψυχής.
Μια όμορφη σιγή πάθους
ανατέλλει λίγο πριν το πρώτο
μας φιλί.
Κι η ανάσα σου, κήπος
λουλουδιών.

Αγκαλιασε με τουτη την βραδυα που απλα απο νοσταλγια αιμοραγω

Κατερίνα Παπα .

Το Εικαστικό : του Igor Levashov: Ο άνθρωπος των Λουλουδιών

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΕΩΘΙΝΑ * ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ

13315538_1777512895812371_3920314114161817633_n

Μια καλημέρα με τριαντάφυλλα
είναι ένα ποίημα ανθισμένο
ένα χρώμα καρδιάς που καταργεί
τη μοναξιά και την ένδεια των ανθρώπων
κι αρχίζεις και χρωματίζεις το λόγο σου
με χαράς ευαγγέλια
κι αρχίζεις να λες με λίγα τριαντάφυλλα
έχεις τον δικό σου κήπο
να έρχονται τα πουλιά να τραγουδούν
τον δικό σου παράδεισο
που με τόση φροντίδα
κι αγάπη τον ποίησες
σε κάποιες μέρες που ο χρόνος τις κατέγραψε
ως ¨Ημέρες Χαράς»
που αγαπιούνται οι άνθρωποι
και ξεχνούν την οδύνη της γης!
Καλημέρα με εωθινά *τριαντάφυλλα
που κόβω απ’τον κήπο σου
να τα χαίρεται η ποίηση
κι η ποιητική των ανθρώπων
η ευταξία της γης
όταν αποφασίζει να λειτουργεί
με τους κανόνες του Ουρανού
και μελωδίες αγγέλων!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,31-5-2016

*εωθινός , από το αρχαίο έως που σημαίνει αυγή.
εωθινός=πρωινός
Δε χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη τόσο συχνά, χρησιμοποιείται κυρίως σε αποσπάσματα ποιημάτων και σε καλλιτεχνικό λόγο.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

13327646_1777514432478884_2097841619600621860_n

Όταν ο λόγος έχει
μια ομορφιά της καρδιάς
κι ένα ρήμα της Άνοιξης
πιάνεσαι απ’αυτόν
και γίνεται ο ουρανός σου γιορτή!

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη,31-5-2016

Εικαστικό : Turgut Daruga

ΒΙΑΣΤΗΚΑ

13319860_1777581962472131_7261181774937599097_n

Καθώς η βροχή χτυπά με δύναμη το τζάμι,
θαρρώ,πως μαζί της κουβαλάει
μιά Νύχτα με Αλησμόνητες Στιγμές…
Και σαν κοπάσει η Καταιγίδα,
τότενες κι Εγώ ανασαίνω
τες μυρουδιές των λουλουδιών του κήπου μου,
ενώ η Ψυχή μου Στεγνή και Μόνη,
εποπτεύει στες νυχτερινές περιπλανήσεις
των νεόφωτων Αστεριών…και της Σελήνης!
Κι αναζητώ τον Άμοιρο Αστερισμό μου
που ακροβατεί από γωνία σε γωνιά ,
μέσα στα πλατέματα του Απέραντου Γαλάζιου,
ενώ ο Νους μου σεργιανάει σαν σαπιοκάραβο
στες προκυμαίες τ’ Ουρανού,
πνιγμένος σε Θύμησες Χαρούμενες και Λυπημένες,
στης Νοσταλγίας την Ομίχλη τυλιγμένες…
Ω! Ναι,
Απόψε βιάστηκα κατά πως φαίνεται πολύ
τη Νιότη μου να συναντήσω
φωτίζοντας της Μνήμης μου σοκάκια Σκοτεινά,
σκοντάφτοντας πάνω σε Ώρες Νυσταγμένες,
και,γυρίζοντας Σελίδες της ζωής μου,
Χλωμές και…Μεθυσμένες!
Λουκας Νικολαϊδης

Εικαστικό :Turgut Daruga .

Ο ΜΑΗΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

13315466_1776743645889296_4445255921178882817_n

Και ο Μάης φτάνει στο τελείωμα του……. Οι ξαφνικές βροχές που τον συνόδευσαν , έτρεξαν να ξεπλύνουν τη μνήμη φοβερών, συγκλονιστικών γεγονότων για μας τους Κρητικούς!!!
Λες και η δροσιά του, ο μεθυστικός αγέρας του, οι πινελιές του, που σκορπούν χρώματα στους καμβάδες της Κρητικής γης θέλουν να σβήσουν για πάντα το ξεραμένο αίμα που αναδύεται , για να μας θυμίσει!!! Και η θύμηση τρέχει και αυτή, σαν ανοιξιάτικη συρμή βιάζεται να ξηλώσει τα κεντίδια της γης που κρύβουν στα σπλάχνα της, τις κραυγές της ιστορίας !!! Οι πρώτες σκιές ξεπροβάλλουν στο Φραγκοκάστελλο με τον Χατζημιχάλη Νταλιάνη και τους πολεμιστές του, σαν Δροσουλίτες στα μέσα Μάη, και λίγες μέρες μετά σαν διθύραμβος νίκης με το ριζίτικο » Χίτλερ να μην το καυχηθείς » για να μηδενίσει τη δήθεν επικράτηση των Γερμανών αλεξιπτωτιστών στην ηρωική μάχη της Κρήτης!!!
Οι σκιές όμως συνεχίζουν το ταξίδι τους , δεν βαστούν στα σκοτάδια της λήθης , και οι αντίλαλοι γεμίζουν τα φαράγγια και τις αετοφωλιές !!! Είναι οι φωνές των Κρητικών των τελευταίων πολεμιστών που υπεράσπισαν την Βασιλεύουσα ,που επέστρεψαν μαζί με το εικόνισμα της Αγίας Σοφίας για να μην το μαγαρίσουν οι αλλόθρησκοι. Είναι οι συνεχιστές του Λεωνίδα που βιάζονται να στείλουν τη λαλιά τους για να σημαδέψουν τον ουράνιο θόλο της Κρήτης :
» Η Πόλις εάλω «……….

Νεκταρία Παπαθανασάκη

Benjamin Constant The Entry of Mahomet_II into Constantinople

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ ΑΠΑΤΗΜΕΝΗ ΣΥΖΥΓΟΣ -της- ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

74602_328856017224080_101646038_n

ΩIΜΕ! Εν δικαίω, θα μου πεις! Αφού είσαι εσύ η σύζυγος, η νόμιμη, που με το στεφάνι έχεις ‘’τιμηθεί’’, σε σένα δε θα προσάψουν, ότι για την αποτυχία του γάμου σου, ευθύνεσαι μονάχα εσύ;
Ενώ η ‘’άλλη’’, η δύσμοιρη η ερωμένη, με το πιο σκληρό αντίτιμο έχει πληρωθεί.

Για φαντάσου! Η ιερόσυλη; Με το πιο σκληρό αντίτιμο ; Γιατί; Γιατί απρόσκλητη εισέβαλλε στο δικό σου σπιτικό, δίχως καμιά ντροπή ; Κι η σύζυγος εκεί. Ένας ταπεινωμένος θεατής. Να αφουγκράζεται, να μαραζώνει με τα νύχια της μπηγμένα στου εξευτελισμού τη συντριβή.

Είναι η ώρα του, το ξέρεις. Η καταραμένη ώρα από τις 6 έως τις 9. Σε λίγο, η πόρτα πίσω του θα κλείσει και συ με την υποκρισία του να βολοδέρνεις, στης υποτέλειας σου την κατακραυγή.
Κι όμως, σιωπάς. Βουβαίνεσαι να μην σε δούνε τα παιδιά. Ο μπαμπάς είναι μπαμπάς και πρέπει εσύ η μάνα, να κρατήσεις το κύρος του ψηλά! Καμώνεσαι πως τάχα το ξεχνάς, ρουφώντας της εκμηδένισης τη σκόνη, τη στερνή γουλιά.

Και σαν έρθει η νύχτα η ασυντρόφευτη, εκείνος Παρών, στην Απουσία να ξαπλώνει και ‘’άντε καληνύχτα, σήμερα είχα πολύ δουλειά’’

Και τι τραγική ειρωνεία θεέ μου! Αυτήν την ίδια ώρα, που εσύ το απόστημα της δουλόπρεπης παθητικότητάς σου ανασαίνεις, η ‘’άλλη’’ να σε φθονεί, να σε ζηλεύει, γιατί ο ‘’καλός’’ της τάχα , με τη σύζυγό… την απατά !

Αμάν γυναίκα, φτάνει πια. Τι κατάρα δέρνει εμάς τα θηλυκά, ώστε για τις απιστίες του συντρόφου μας, ένοχη να είναι πάντα, κάποια ‘’άλλη;’’ Μ΄αυτήν έκανες εσύ παιδιά, ή μήπως και κείνη δεν είναι θύμα της δικής του προδοσίας;
Γιατί λοιπόν της Νίκης σου την Ήττα, με μαλλιοτραβήγματα και απειλές εναντίον της ξοφλάς, ενώ o ‘’αφέντης’’ ανενόχλητος, το χαρέμι του ν΄απολαμβάνει;

Πού είναι το μπαϊράκι της αδούλωτης φωνής σου να υψώσεις; Πού; Κονταροχτυπιέται με της βολεψιάς την αλυσίδα και τούτο σε τρομάζει. Έτσι, ξανά βυθίζεσαι στο αστείρευτο πηγάδι της βουβής πανωλεθρίας.

Έλα λοιπόν, απ΄την χαμηλή σου αυτοεκτίμηση, την ομολογία περιμένω!
Έτσι μπράβο! Το οσφραίνεσαι, το νιώθεις, ότι εκείνος, από μια πόρτα κλειστή θα φύγει και δέκα ορθάνοιχτες θα βρει, με επίσημες, ανεπίσημες, περαστικές και στιγμιαίες, εις υγείαν της δικής μας Ανοχής.
Ενώ εσύ… εγκλωβισμένη ‘’τις θερμοπύλες να φυλάς’’ στην παγωμένη νύχτα!

Αντί λοιπόν την κατάθλιψη να προσκυνάς,
ξεκίνα, τους δυο ενόχους να σταυρώσουμε μαζί.
Την ένοχη της γυναίκας ΑΝΟΧΗ,
πλάι στου άντρα την Αστήριχτη και βάρβαρη ισχύ,
κάτω από μια επιγραφή.

Τ΄ απομεινάρια, μιας Αψυχολόγητης Ανατροφής.

Στο επόμενο: Η ερωμένη, εναντίον της συζύγου.
Εδώ στο ‘’ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΜΑΣ ΣΑΛΟΝΙ’’
Κάθε Τετάρτη βράδυ!

-Μενέλαος Λουντέμης: “Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος”….

13312791_1776563862573941_2448157465120320772_n

«Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι κλάμα. Αποκεί και πέρα οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε, ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε»…..
Μικρή περίληψη του μυθιστορήματος:

«Ο Ευγένης Βενετός και ο Άρης Βεργωλής, φίλοι αδερφικοί, συμπορεύονται στη φτώχεια, στην απελπισία, μα και στην αγανάκτησή τους για το άδικο του κόσμου, που προσπαθούν να το εξηγήσουν, ο καθένας με τον τρόπο του. Τυχαία -ίσως πάλι, όχι- θα συναντήσουν το γερο-Ραματά που, στον πολυκαιρισμένο του καφενέ, θα τους πάρει από το χέρι, θα γίνει ο πατέρας που δεν έχουν, και μαζί θα πορευτούν, αντιμέτωποι με τις επιλογές τους. Ώσπου θα πέσει στα χέρια τους το βιβλίο της Φούγιας. «Για λίγο ουρανό·» ένα βιβλίο, που απρόσμενα θα αλλάξει την πορεία της ζωής τους. Πρόσωπα που θα τα συνδέσει η τύχη, ίσως και το πεπρωμένο, που θα ανακαλύψουν πως, τελικά, «οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος»»…

-Μικρό απόσπασμα απ’ το βιβλίο…

«Οι κερασιές θ ανθίσουν και φέτος… και φέτος θα γεμίσουν γλυκούς καρπούς, άνθη και φύλλα, και μοσκοβολιά. Κι όλα θα γίνουν όπως πάντα. Όπως το περασμένο, όπως το περσινό κι όπως το τωρινό καλοκαίρι…κι όπως κάθε καλοκαίρι όσο θα υπάρχουν στον κόσμο καλοκαίρια και κερασιές. Και τα στόματα θα επιθυμούν τον έρωτα, όσο θα υπάρχουν στον κόσμο κόκκινα στόματα.

Μα τα κεράσια και τα στόματα, μα τα καλοκαίρια και τ’ άνθη -όλη αυτή η πλουμιστή λιτανεία του καιρού- για κείνον έγιναν ό,τι έγιναν κι ό,τι είναι για να γίνουν, γιατί χωρίς αυτόν δε θα χρειαζότανε αυτή η μοσκοβολημένη γιορτή της ζωής, ούτε ο ήλιος για να τη χρυσώσει, κι ούτε κι ένα νεανικό χέρι να τη γράψει.

Οι κερασιές θ ανθίσουν και φέτος, για να τις χαρούν τα στραφτερά μάτια, να τις μυρίσουν οι νέες αισθήσεις και για να στεφανώνουν στιλπνά μέτωπα κι ολόμαυρα κεφάλια. Οι κερασιές θα καρπίσουν και φέτος, για να δροσίσουν διψασμένα χείλη και να στολίσουν ρόδινα αφτιά και καπελίνα.

…Τώρα η παλιά άνοιξη έμεινε πολύ πίσω και μια καινούργια φουσκώνει μέσα στους χυμούς.»

-Αλλά ο Μενέλαος Λουντέμης έγραψε κι ένα ποίημα με τον ίδιο τίτλο που το μελοποίησε ο Σπύρος Σαμοΐλης και το τραγούδησε η Ισιδώρα Σιδέρη αλλά και η Ελένη Βιτάλη:

«Οι κερασιές θ΄ανθίσουν και φέτος»

Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε και φέτος στην αυλή
και θα γεμίσουνε με άνθη το παρτέρι.
Πικρή που είν’ η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι,
πικρή που ’ν’ η ζωή!

Άνοιξε το παράθυρο στην πρωινή γιορτή,
για νάμπουν οι μοσκοβολιές από το περιβόλι.
Αχ, κάθε του τριαντάφυλλο και μια πληγή από βόλι,
είναι για σε, ποιητή!

Πικρή που είν’ η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι,
πικρή που ‘ν’ η ζωή!

Κουράστηκα να σε καρτερώ, Έρωτα, και να λιώνω,
πα’ στο βιβλίο της ζωής σκυμμένος μια ζωή!
Μ’ αν ήτανε να ‘ρχόσουνα για ένα έστω πρωί
χίλια θε να ‘δινα πρωινά να ζούσα εκείνο μόνο!

Πικρή που είν’ η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι,

πικρή που ‘ν’ η ζωή!

Το τραγούδι του Σπύρου Σαμοΐλη https://youtu.be/k_JSu02-daw

Èmile Vernon, Ανθισμένη κερασιά. 1916. Ιδιωτική Συλλογήθ

Σ΄αγαπώ – Ειρήνη Βαρβαρέσσου

13096209_1047238142037724_3892490883757682088_n

Σ’ αγαπώ.

Αν μου ζητήσεις βοήθεια, θα σου προσφέρω τη ζωή μου.
Αν μου ζητήσεις ελπίδα, θα σου χαρίσω το Σύμπαν με όλους τους Γαλαξίες του.
Γιατί η καρδιά μου, βρήκε την άνοιξη στα μάτια σου.
Ήμουν άνυδρη έρημος και ήρθες σαν ευλογημένη βροχή.
Ομόρφηνες την πλάση μου!
Σ’ αγαπώ με μια αγάπη κατασταλαγμένη, χωρίς δισταγμούς.
Σ’ αγαπώ απέραντα, με μια υπέροχη τελειότητα.
Σ’ αγαπώ με μια αγάπη, που γεννιέται κάθε χίλια χρόνια.
Σ’ αγαπώ όποιος κι αν είσαι, ότι κι’αν είσαι.
Σε κουβαλάω μέσα μου, το σπίτι σου είναι η καρδιά μου .
Κι’ όταν έρθει η ώρα να φύγεις, θα κρατήσω συνοδοιπόρο την σκέψη σου.
Δεν θα μ’’αγγίζει η μοναξιά, θα τριγυρνάς στις φλέβες μου.
Θα φυλακίσω την φωνή σου στ’ αυτιά μου.
Θα περιμένω τον γυρισμό σου .
Θα αισθάνομαι νοερά το άγγιγμα σου και θα τρέμω, στην προσμονή μιας συνάντησης .
Θα περιμένω την νύχτα, να σε ονειρευτώ .
Θα περιμένω το ξημέρωμα, να μου τηλεφωνήσεις .
Θα περιμένω με εγκαρτέρηση, να σμίξουμε .
Γιατί η καρδιά μου ποτέ, δεν ξαναφτερούγησε έτσι .
Γιατί σε θέλει το σώμα μου .
Γιατί η αγάπη σου είναι ο ιμάντας, που δίνει κίνηση στις όσες μύχιες ελπίδες μου .

Pola Vakirli !είπα να πάμε μαζί, έστω και νοερά, μια βόλτα στον τόπο μου:

13166065_1767801310116863_6183296905910533238_n

ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΚΡΑΤΑ

Τα ματόφυλλά μου σε σένα
το δέντρο της ψυχής μου στα χώματά σου
κι οι ρίζες του αιώνια απλωμένες
στις φλέβες σου,

στα νερά σου που κυλάνε απότοκα
των υδάτων της Στύγας
στου Χελμού τις κορφές,
στης πέρδικας το πάτημα
που χρυσώνει το φτέρωμά της
στις ακτίνες της δύσης,

ενός ήλιου που λαμπρότερος
φεγγίζει στα μάτια μου
απ’ όλους τους ήλιους του κόσμου
σα βγαίνει μες απ’ τις χαράδρες του
χέρι χέρι με τη βουή του Κράθη του ποταμού
που έλουσε τα μαλλιά της Γκόλφως
προίκα αιώνια να είναι
στα φρύδια του Έρωτα.

Αντιφεγγίζουν στη δροσερή επιδερμίδα
του Κορινθιακού
οι λάμψεις των αστεριών σου
και το φεγγάρι χάνεται στα σύννεφα
που βροχή ολοένα γεννάνε.

Ω! ιερή μυσταγωγία, συνεύρεσή μου ιδεατή
με την αρμύρα της θάλασσάς μου
ω! εκλεκτή συγκίνηση και γλυκασμός και νόστος
στο άγγιγμα των λεμονανθών σου
ω! γη μου ανάλαφρη
σαν του κοκκινολαίμη το πέταγμα
στον παράδεισο των Ανοιξιάτικων περβολιών σου.

Εκεί, στην υγρή στοιβάδα των δροσερών χωμάτων σου
εκεί θέλω να κοιμηθώ.
Κάτω απ’ τον δικό σου ουρανό
που ψαλιδίζει τα φτερά του χελιδονιού
σαν τραγουδά στο μπαλκόνι του.

Pola Vakili

Έργο – William Adolphe Bouguereau