Αρχείο | Απρίλιος 23, 2016

ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

13051735_1762076000689394_8118660031941381585_n

Ξύπνησα ένα πρωί και είπα……… πρέπει να χωρέσω
κάπου λίγο ήλιο, μα κοίταξα μέσα μου και ήμουν
γεμάτη από μένα, και εκείνος βούτηξε στο Αιγαίο,
πέρασε απέναντι να γυαλίσει τα μάρμαρα
στα χώματα της Εφέσου, να μην τα καλύψει
η γλώσσα των βαρβάρων.
Μετά είπε να επισκεφτεί τα τελευταία
σχολειά στην Πόλη των Πόλεων……………..
– Κυρία ποιό “ ι “ να βάλουμε στη λέξη ;
Ρώτησαν τα παιδιά τη δασκάλα τους.
– Το “ ι “ του ήλιου παιδιά ! Τους απάντησε εκείνη .
Ύστερα γλίστρησε αφήνοντας πίσω του το Φανάρι,
για άλλους μεσημβρινούς, χωρίς άρωμα γιασεμιού
με φυλακισμένα κορμιά,
εξόριστες αγάπες, αιώνιους πολέμους,
και ύστερα επιστρέφει ξανά
να μπογιατίσει τις πατημασιές του νου μας
όταν αλητεύουν στα υψώματα !
Σε βάφτισαν ήλιο για να βαστάξουν το Φως Σου
Θεέ μου………….Ήλιε μου νοητέ………..

Ν. Παπαθανασάκη

ΤΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥ ΟΝΕΙΡΑ ……….

13043643_616586508496725_4115684114152774503_n

Έρχεται κάποια απρόσμενη στιγμή που
τα φτερουγίσματα του νου διακόπτονται
και η αρχόντισσα σκέψη σε ταξιδεύει
μέχρι να συναντήσεις την άγκυρα των ονείρων σου ……
εκεί που τα ξεχασμένα όνειρα σεργιανίζουν μεσοπέλαγα……
στο γέννημα της χαραυγής.
Εκεί που στήνουν χορό και σε περιμένουν,
βότσαλα κομματιαστά
που θέλουν να σμίξουν ξανά τα σώματα τους,
πριν το τελείωμα της μέρας
ακουμπήσει το σημάδι του στις στεριές,
πριν τα κυκλώσουν
τα δειλά μολυβένια σύννεφα που στολίζουν
την άκρη του ουρανού.
Κυματιστά όνειρα που επιπλέουν στις θάλασσες της νιότης μας,
πριν η νύχτα τα μουσκέψει στα σκοτάδια.
Ζωντανέψτε όνειρα……..απομεινάρια δύσβατα
προσμένοντας το άγγιγμα της ελευθερίας……….
Διαβατάρικες σκέψεις αέναης προσμονής
σαν τα πελαγίσια όνειρα μας,
που βάφονται κροκάτα, όταν τα λούζουν
οι καταρράχτες του ήλιου, στο τελείωμα τους…………

Νεκταρία Παπαθανασάκη

ΤΗΝ ΠΑΣΑΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ

11150619_952411264778079_4052013412324553954_n

Οι άσπρες πεταλούδες
πάνω σ

τα βιολετί επικάθησαν
να αποφασίσουν στη σύναξη
το μεγάλο ταξίδι τους
κι η Άνοιξη μπροστά να με εξουσιάζει
με πασχαλιές και κρινάκια
με τριαντάφυλλα και υάκινθους.
Η ποίηση αναζητάει στην ατζέντα της
την άμπωτη των ανθρώπων
η θάλασσα στο βάθος υποχωρεί
κι οι ποιητές καλοτυχίζουν
στη Λευκωσία και στη Λάρνακα
το καινούριο τους όνειρο.
Μετά την εαρινή ισημερία
υπερισχύει το φως.
Η ζωή τραγουδάει στ’απόσκια
τα χελιδόνια αποφασίζουν την
καινούρια τους εγκατάσταση
και τα ποιήματα ερωτεύονται
τα χρώματα της αυγής.
Ω θεέ μου
τι θεσπέσια γλώσσα μάς χάρισες
να μπορώ να λέω κι εγώ
στην αδύναμη ώρα μου
«την πάσαν ελπίδα μου
εις σε ανατίθημι,μήτερ του Θεού!»

Θεόδωρος Σαντάς,Θεσσαλονίκη
Πέμπτη 12 Μαρτίου 2015

Μέτρησα φιλιά

12801195_1103197226397284_5702720471318711488_n

Ένα μικρό βράδυ που καθόμασταν στο πεζούλι της αυλής
μας και δαγκώναμε το φεγγάρι τα
λόγια, κρίματα
ήταν πολλά σαν σύννεφα
μα εμείς ακούγαμε τους ουράνιους βηματισμούς τους χωρίς
ανάσα, χωρίς να μιλάμε, χωρίς το τραγούδι των νυχτερινών
αέρηδων που,
σαν ουρανού αστέρια
κατέβαιναν στο περίγυρό μας, στήνανε τις ορχήστρες των
ερώτων και
παίζανε τα φιλιά,
παίζανε και τα χάδια στα έγχορδα.
Για μένα ήσουν μονοπάτι
Δεν θα σε ξεχάσω, ήσουν ένα μονοπάτι,
μονοπάτι ζωής, μονοπάτι θανάτου. Τα βήματά μου ισχνά
σαν βεργούλες που σπάζουνε,
μα νικούσαμε, νικούσαμε μαζί.
Ξέρω
είσαι το μονοπάτι
που δεν θα ξανά περπατήσω
είμαι εδώ όμως,
φεγγάρι που δάγκωσα, φεγγάρι που χόρτασα
είμαι εδώ τα λόγια σου
να σου θυμίσω.

Σοφία Σκουλίκα –Βέλλου, & Δημήτριος Γκόγκας
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ » ΤΑΞΙΔΙΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΤΟΥ ΝΟΥ » ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΤΡΙΑ

Οἱ μικροὶ γαλαξίες

13015122_1139094262807580_2751182345329133022_n

Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους –
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.

Ν . Βρεττάκος

Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις . Λέο Μπουσκάλια

13015508_1139098946140445_4211891013971261371_n

Θεωρούμε το «εγώ» μας σαν κάτι ουσιαστικό, τον εαυτό που κατασκευάσαμε. Θα σας πω όμως μια αλήθεια, δεν τον κατασκευάσατε εσείς αυτό τον εαυτό. Άλλοι τον έφτιαξαν. Οι άλλοι σας είπαν ποιος πρέπει να είστε και ποιος όχι, πώς πρέπει να κινείστε, να μυρίζετε και να κάνετε τα περισσότερα πράγματα που κάνετε. Βγες από τον εαυτό σου και άφησέ τον εκεί. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπουν μέσα σου τα νέα μηνύματα. Ο εαυτός κατασκευάζει τεράστια τείχη γύρω του για «αυτο»προστασία. Αυτά τα τείχη τα ονομάζει πραγματικότητα. Ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει μ’ αυτό που ο περιτειχισμένος εαυτός θεωρεί πραγματικό, δεν αφήνεται να περάσει από το τείχος∙ έτσι, όταν πια φτάνει μέσα η νέα αντίληψη, έχει γίνει αυτό που ήθελε από την αρχή. Έτσι οι περισσότεροι από μας περνάμε τη ζωή μας βλέποντας μόνον ό,τι θέλουμε να δούμε, ακούγοντας μόνον ό,τι θέλουμε να ακούσουμε, μυρίζοντας ό,τι θέλουμε να μυρίσουμε, ενώ όλα τα υπόλοιπα παραμένουν απολύτως αόρατα. Όλα τα πράγματα βρίσκονται εδώ. Για να δούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε να μπουν, να τα αγγίξουμε, να τα γευτούμε, να τα δαγκώσουμε, να τα αγκαλιάσουμε (το πιο ευχάριστο), να τα ζήσουμε όπως είναι –όχι όπως είμαστε εμείς .

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΛΕΡΑΣ Γκαμπριελ Γκαρσια Μαρκες

13082630_1139105522806454_7921956709248852372_n

«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα ο΄ταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.

Θεε μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ’τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή…
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν που νομίζουν οτι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται. Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατεία, αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από εσάς τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από εσάς, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς, θα πεθαίνω.

Να λές πάντα αυτό που νοιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα ότι σ’αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ‘θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ και ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί (όπως θα έλεγα εγώ:η μεταμέλεια φοράει ξυλοπάπουτσα, σύμφωνα με τον Ρίτσο) και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μία τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγνώμη», «συγχώρεσε με», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δε θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο η δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για ‘σένα.

Αν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως και χθες. Κι αν δεν το κάνεις ποτέ, δεν πειραζει.»

Οι ήρωες πεθαίνουν από αγάπη…

Είμαι καλά να λες

13087469_1139121632804843_5740945609890738585_n

Για όσες φορές μπήκες σε ξένα παπούτσια που σε στένευαν..
Για όλες τις νύχτες που αποκοιμήθηκες κλαίγοντας..
Για τις αγκαλιές που έδωσες κι έμεινες με άδεια χέρια..

Είμαι καλά να λες..
Για τα λόγια που υπερεκτίμησες και δεν έπρεπε..
Για το χώρο που έδωσες και τελικά έμεινε κενή η θέση δίπλα σου..
Για όλες τις φορές που ξέμεινες σε άδειους δρόμους..
Για όλους τους θυμούς που δεν έλενγξες..
Για ότι σκόρπισε….Ότι δεν τηρήθηκε..
Για τα ψίχουλα που αρκέστηκες να πάρεις..

Είμαι καλά να λες..
Κι ας απομακρύνονται τα όνειρά σου..
Κι ας γκρεμίστηκαν έτσι απρόβλεπτα τα πρότυπά σου..
Κι ας φαίνονται κάποιες στιγμές όλα αδιέξοδα..
Κι ας σου κόβεται η ανάσα από τον πόνο..
Να ξυπνήσεις ένα πρωί σε άλλη ζωή δεν γίνεται..
Γι’αυτό προσπάθησε να ομορφύνεις όσο γίνεται αυτή που έχεις..
Η ζωή μας είναι εκπληκτική!!

-Λουκρητία Βοργία-