Αρχείο | Απρίλιος 22, 2016

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΣΗΜΕΡΑ ΓΗΣ ΑΤΙΤΛΟ

13076667_700577876712592_2677249434944972635_n

Κυρίαρχος η θλίψη
η ανεργία κάνει παρέλαση
πρόσωπα δακρυσμένα
ψυχές σκαμμένες από την κατάθλιψη
χέρια απλωμένα για βοήθεια
πόδια να πάλλονται σαν εκκρεμές
παιδιά να χάνονται
σε εκρήξεις ουσιών
κι οι ασθενείς να συνωστίζονται σε εφημερίες
τα τύμπανα να χτυπούν ρυθμικά.
Μια ξαφνική και καταρακτώδης βροχή
μας εξαγνίζει στιγμιαία.
Όμως η πόλη κοιμάται
κι οι φατρίες αλωνίζουν.
Δεν ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων
οι ψυχές βοούν, κράζουν
απελπισμένα ζητούν βοήθεια
την πολυπόθητη λύτρωση.
Και εγώ περιμένω
εναγωνίως
να ξημερώσει
η ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΟΥ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΡΑΜΑΝΔΑΝΗ

Μαρία Γκούμα

10157274_1128795490484285_288293493846336096_n

Ακολούθησε το μονοπάτι
Στων χρωμάτων το διάβα
βούλιαξε τη σκιά της θλίψης
δάκρυα φορεμένα στα φύλλα
γυαλισμένη πορεία άφωνη
Πνιγμένη ανάσα σε δόσεις
θεριεύει το βήμα παράδοξα
κυνήγι μάταιο στα όνειρα
του ίσκιου που ποθεί
Κρυφτό με κορμούς κόκκινους
θολή η εικόνα του παίζει
τυλίγοντας τη φαντασία
με σύννεφα παραμυθιού
Στο τσάκισμα των φύλλων
φωνήεντα γεννιούνται α και ω
σ’ αγαπώ πλεγμένα με σύμφωνα
του ανέμου η συνεισφορά

Κοιμήθηκε ο άνεμος
Τα α και ω στάλαξαν
άρωμα μοναξιάς
Το μονοπάτι έγινε γκρεμός

Μαρία Γκούμα

Η φωτογραφία δώρο της αγαπημένης φίλης Ioanna Frangia

ΔΥΣΜΟΙΡΟΙ ΧΡΟΝΟΙ

11150619_952411264778079_4052013412324553954_n

Σκληρές έρπουσες φωνές,
αυταρχικές κραυγές ακούγονται
από το μέρος επτά ανυπότακτων ‘’ αδελφών ‘’
που διαφεντεύουν γη, ουρανό και μέλλον.
Έντονη υπαρξιακή αγωνία.
Πονεμένα ακούσματα διαβαίνουν
στο πέλαγος αχανών συναισθημάτων,
εποχών ριγμένων στη δίνη
της ροής του χρόνου ή στο τέλος του .

Το συμπαντικό περισκόπιο
ελλοχεύει στο απέραντο.

Κάτω, άτακτα σώματα
αγωνίζονται, χτυπιούνται, διεκδικούν
αναζητώντας διέξοδο στο πουθενά.
Αόρατοι φρουροί καιροφυλακτούν.
Μαδημένες μαργαρίτες οι ζωές.
Ψυχές καταδύονται
στο ατέρμονο χάος,
στην τελευταία προσπάθεια απόδρασης.
Παιδιά των αγώνων άγνωστου τέλους
των δύσμοιρων χρόνων.

Zαχαρίας Προδρόμου

ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

12670367_1145128658884254_6359326699013186580_n

Δεσμά με αναμνήσεις.
Shit… Βαρέθηκα…
Διάβολε, αυτό που λέγεται Εγώ
Γεννά υποχρεώσεις.
Ήταν πρωτοχρονιά;
Ήταν πρωταπριλιά;
Ήταν κομμάτι sex
Που έσπασε
Και σύρθηκε στο χώμα.

Τότε γεννήθηκε
Ένα μεγάλο έπος,
Γεννήθηκε και το μηδέν
Ως θέση μες στο χρόνο.

Όμως το είχα συνηθίσει:
Ανακαλούσα τη μορφή της
Σε κάθε δύσκολη στιγμή –
Δείγμα ότι ο έρωτας ειν’ έρωτας,
Είναι αρρώστια ασυνείδητη και ισχυρή
Γιατί σκοτώνει κάθε θέληση
Να αποφεύγεις, όντας εσύ,
Όντας η λογική, όντας μια
Καθαρή, λευκή επιλογή σου.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΕΡΓΗΣ

ΛΕΝΑ ΦΑΤΟΥΡΟΥ

12871439_1698294990428814_6517523687061973229_n

Εσύ…Φίλε μου καθρέφτη.

— Σήκωσε το κεφάλι σου!Αγέρωχη σε θέλω,άξια πολεμίστρια,όπως ήσουν πάντα.Πιο πολύ με θυμάσαι στα δύσκολα,παρά στης χαράς την ομορφιά.Για λέγε…Τι σου συνέβη πάλι;—

—Μπολιάστηκε η καρδιά μου με πίκρα και αδικία.Αυτό έγινε! Λάτρεις του ψέματος και του Ναρκισσισμού, μου κόλλησαν ταμπέλες μουτζουρωμένες με το μαύρο της ψυχής τους.Ταμπέλες που μάλλον οι ίδιοι θα έπρεπε να φορούν.Μιλούν συχνά για το Θεό,μιλούν για τη Θρησκεία,για την αγάπη,για την ηθική.Μιλούν…μιλούν…Και τα λόγια τους φτάνουν στα αυτιά –των ανθρώπων με αξίες–υβριστικά,βγαλμένα απ’του Ιούδα τα χείλη.Το δηλητήριο της ψυχής τους το κρύβουν καλά πίσω από χαμόγελα,προσπαθώντας έτσι να βγάλουν αρετές που δεν έχουν.Λουλουδάκια και καρδούλες περιπαίζουν στις ασπόνδυλες φιλίες τους,γεμίζοντας τα κενά του άθλιου χαρακτήρα που κουβαλούν.Δε μπορούν να κοιτάξουν το πρόσωπο σου,τα μάτια σου,δε μπορούν ν’ακούσουν αυτά που βγαίνουν απ’την καρδιά σου φοβούμενοι μη βρεθούν στης αλήθειας σου το δρόμο.
Ανθρωπάκια που μιλούν πίσω από την πλάτη σου,που δανείζονται άλλοι την φωνή τους έχοντας στόχο την αποκαθήλωση της αδιαφορίας σου,και των αξιών σου.Νέφος κυριεύει τα μάτια τους.Το νέφος της έπαρσης που δύσκολα αφήνει να δεις τους γνήσιους, τους αληθινούς ανθρώπους.Βάρος είναι γι αυτούς,που δε μπορούν να το σηκώσουν,γιατί ότι έχουν πάνω τους,είναι τόσο ελαφρύ…
Μυαλά ρυτιδωμένα είναι,κι ας μιλούν για το γήρας των άλλων.Ασχήμια αποτρόπαια,που γεννά η ελεεινή συμπεριφορά τους.
Θέλεις να σου πω κι άλλα; Να συνεχίσω;—

—Έλα πιο κοντά καλή μου.Άγγιξε με….Ίσως με βρεις λίγο παγωμένο,μα η δική μου καρδιά είναι μεγάλη,και τόσο ζεστή όσο δεν φαντάζεσαι.Κοίταξέ με…Και άκου!
Της δυσωδίας που φτάνει όχι στα ρουθούνια σου,αλλά στην καρδιά σου,εσύ της έδωσες χώρο και χρόνο να κρυφτεί εκεί.Μη ντρέπεσαι γι αυτό. Όχι,όχι μη ντρέπεσαι. Της λογικής ο άνεμος σαν φυσήξει, θα σ’απαλλάξει από τα περιττώματα ,που κάποτε θεώρησες πως είναι θησαυρός.Απομακρύνσου από αυτά λοιπόν αν δεν το έχεις ήδη κάνει,και σφράγισε την πόρτα της καλοσύνης σου. Σφράγισε την τόσο καλά,ώστε να μπορείς μόνο εσύ να την ανοίξεις, όταν εσύ, το θελήσεις.—

—Ευχαρ…—

—Σσσ….Δε θέλω να μου πεις ευχαριστώ, και άλλα τέτοια…Στολίσου. Να καμαρώσω, την ομορφιά σου θέλω!—

—Πάλι θα φύγω από κοντά σου ανακουφισμένη.Μόνο εσένα εμπιστεύομαι,εσένα που τα βλέπεις όλα,μα τίποτα δε μαρτυράς.Ξέρεις καλά πως,της Θείας δίκης το χέρι μόνο,μπορεί να ψαλιδίσει τις γλώσσες τους.

ΛΕΝΑ ΦΑΤΟΥΡΟΥ
ΑΠΟ ΤΑ <ΑΝΩΝΥΜΑ>

ΚΑΘΑΡΟΤΕΡΟ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ Konsrantinos Georgatos

13082756_1140687359296456_6497489389627933366_n

Θα σκοτεινιάσει καταμεσίς του μεσημεριού!
Θα σκοτεινιάσει μέσ’το σελάγιασμα του Ήλιου!
Θα σκοτεινιάσει…
Κι η κίνηση θα αποκαλυφθεί!
Και θα είναι οι μέρες ζεστές και καλοκαιρινές.
Ζεστές θα είναι εκείνες οι ημέρες!
Αδωροδόκητος κι αειφλεγής ο Νους
θα πνέει παντού σα τον άνεμο!

Και θα είναι ο άδικος θυμός κατατρεγμένος!
Και μέσα στο αδάκρυτο μάτι ενός παιδιού
θα ακούγεται καθαρά:
«Η κληρονομία και η δωρεά είναι μία και μοναδική!
Μια και μοναδική η φύσις και η ανάσα του σώματος!
Πως μπόρεσες να πνίξεις την ανάσα σου;
Πως δεν είδες τη μοχθηρή ρίζα της αλαζονείας;
Πως νόμιζες ότι είσαι μόνος κι έρημος;

Μόνος κι έρημος θα μείνεις λοιπόν…
Όχι γιατί το θέλησα..
Το θέλησε η πολυπόθητη κι ιερή σου ελευθερία!
Ο ανθός της αφθαρσίας σου!
Η πηγή της αθανασίας σου!
Εκείνη που σε μέθυσε στην αρχή.
Κι οι τρεις αρετές σου θα τη ποτίσουν ξανά!»

Συχνά ένα και μόνο δάκρυ είναι αρκετό
για το λουτρό της ψυχής…
Δες…αβασίλευτος κι αγαθοποιός ο ουρανός!
Η άνοδος μιας και μόνο ψυχής αρκεί
να ελαφρύνει το κόσμο όλο!
Πνοή ζωής και χαρμόσυνο άγγελμα.
Δες πως θρυμματίζεται η σκοτεινή σου δόξα!
Δες..χάνεται μαζί με τη νύχτα που φεύγει.
Και μένει αυτό που σμίλεψες με υπομονή,
πάνω στην ανθρώπινη ανάγκη να λάμπει!
Δες καλά!

Γλυκοφιλούσα.

12932725_948025128637680_848814526009055406_n

Γελοίες αγάπες παγωνιών
Πρίγκηπες στην τυφλόμυγα δεμένοι
Ανταρκτικά παγωτά στην υψικάμινο λιώνοντας.
Η γη γεννοβολά ξανά, μάγμα οργής, τον εαυτό της.
Δέντρα πικρά πεισμάτωσαν, οι ρίζες πήραν να διαβαίνουν
Τα όρια της αυλής μας .
Απούσα η αρχαία υπόσχεση
–και που να φταίξαμε;
Στίλβη απατηλή στη θέση του προσώπου
Ουρά σκονισμένη και σέρνει τα ψεύδη κρυφά
Σε λαμπρούς προθαλάμους.
Στης άγκυρας τον κρίκο εμείς
Χρονοβυθομετρώντας τη συνάθροιση,
Του φρυγικού σκουφιού ανάποδα
τον άδειο πάτο…

Ενώ αντικρύ,
Στο μεσοφόρι του απογεύματος
Σαν κοτσυφιών κελαηδισμοί
Οι ανάσες των απλών
Λαλούν φιλιά καλής αντάμωσης
Πληβεία υλικά- πλούσιο κάρπισμα.
Στην πλουμιστή ποδιά σου το παιδί
Στα φυλλοκάρδια σου ήμερο πουλί
το άρωμα της καλωσύνης σου.

μαριαννα παπουτσοπούλου, Απόστιχα/ 2012, ανεκδ.