Αρχείο | Απρίλιος 21, 2016

ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Μαρία Σκουρολιάκου

13083232_1591829037797512_5772498911295471452_n

Σε βλέπω.
να δρασκελάς το φως του πρωινού
μ’ ένα μαντήλι ευχές που απλόχερα,
σκόρπαγες στης ψυχής μου
τους λειμώνες.
Τώρα μετράς τις Κυριακές
με τα κεριά των αστεριών
που τρέμουν απ’ τη θύμηση .
Απλώνεις
κυκλαδίτικους ανέμους τα απογέματα
να μαρτυράνε μυστικά
και μισοτελειωμένα λόγια
και ταξιδεύεις
στις ριπές του αθέατου
που ξεδιψάει ο χρόνος δίχως τέλος .
Από τα ράφια της αυλής
κρέμονται λεμονόφυλλα
και τα τριαντάφυλλα χέρια σου
που ανθίζουν .
»ΧΡΩΜΑ ΑΥΡΙΟ»

ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ

%CE%B5%CE%B9%CF%82+%CF%84%CE%BF%CE%BD+%CF%80%CE%AC%CF%84%CE%BF+%CE%91%CE%A3%CE%95+%CE%9C%CE%95

Αφ’ ότου είπαμε το «έχε γεια» κι απ’ το κοπάδι ξεκόψαμε ψυχή μου και για αλλού ανοίξαμε τα φτερά, τί μου γυροφέρνεις την ματιά/πασπατευτά συνοδοιπόρους σάμπως και να ζητάς /μες την ερημιά; Τούτος ο δρόμος ήταν η επιλογή μου κι είπες συγκαταβατικά κι εσύ – όλα καλά… Τώρα εδώ που αντάμα περπατάμε κι όπου κι αν πάμε/μην τεντώνεις τ’ αυτιά κάπου ν’ ακούσεις ανθρώπινη λαλιά. Την φωνή άκου μονάχα της καρδιάς μου που τραγουδάει στην ζωή ώσπου να κλείσει ο λαιμός μου και σιγοντάρισέ την κι εσύ. Στην μοναχική διαδρομή μου το χέρι σου δως μου…. Κι όσο ταξιδεύει ο θεός μου βαθιά στην κεφαλή μου τα θάματα του κόσμου δεν θα έχουν τελειωμό… αλλά… βάστα με καλά στον πηγαιμό στης σάρκας να μην πιαστώ τον ιξό για ν’ αναπνέεις ψυχή μου στην κάθε ανασαιμιά μου όσο είσαι μαζί μου την πάναγνη ανάσα της μοναξιάς μου….. ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ 18-4-2015

Mina Boulekou Το Ασημένιο φεγγάρι

12705791_10207380827352868_4445134130069913120_n

Το βλέμμα μου βυθίζεται
και απόψε στο ασημένιο φεγγάρι,
νανούρισμα γλυκό σιγομουρμούρισα
σαν σειρήνα σαλπάροντας
πέρα μακριά σε πελάγη βαθιά.

Σε γαλάζια νερά ταξίδεψα,
να σε ανταμώσω
σε έναν ξεχασμένο παράδεισο.
με κυβερνήτη ένα ουράνιο άστρο….

Σ’ αναζητούσα σε χιλιάδες εικόνες
σε ανεξίτηλες ζωγραφιές
με τα δικά μου χρώματα να ιριδίζουν.

Καθρέφτισα τα όνειρα μου
και απόψε στο ασημένιο φεγγάρι
κοιτάζοντας μόνο το βλέμμα σου,
να με μαγνητίζει,
το χαμόγελο σου έλαμπε,
στην σκόνη των αστεριών.
Η ανάσα σου έγινε αλμύρα
στων χειλιών μου το χάδι.

Σε κράτησα για μια στιγμή…
κάνοντας μια Ευχή
να ζεις παντοτινά στη θύμηση μου.

Μίνα Μπουλέκου
17/2/2016

Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

10645235_527119344090046_7313108403698942175_n-1-1-300x241

Είχε ξεχάσει πως στη βιβλιοθήκη της
υπήρχε ένας κρυμμένος θησαυρός.
Τον ανακάλυψε, μόλις άνοιξε
κάποια Ποιητική Συλλογή,
όπου… είχε κρύψει
ένα σημείωμά του:
«Ψάχνω μια κόκκινη λέξη
να δείχνει την αγάπη μου:
είναι τα ΧΕΙΛΗ σου…»
Χάιδεψε με τ’ ακροδάχτυλά της
αυτά… τα μαγικά λόγια
κι έκλαψε από ευτυχία.
Ένοιωσε πως ήταν
η πλουσιότερη γυναίκα
μέσα σ’ ολόκληρο τον κόσμο…

Γ. Α. – Π. «Τα χείλη σου» (Από τη Συλλογή «Συμπληρωματικά…»)